Blondie - Plastic Letters (1977)

Vandaag opgehaald in een duo pakketje met Paralellel Lines.
Nog een lekker pril Blondie album.
Het schurkt her en der nog tegen punk aan, maar het is eigenlijk iets te bombastisch voor punk omdat de keys/ orgel wat meer in de sound is opgenomen.

Maar lekker ongecompliceert is het allemaal wel.
De basis is nog rock met pop die nooit ver weg lijkt. Denis is nog altijd fris en fruitig bijv.
Echte uitschieters zijn er niet, maar de kracht ligt ' m in de energie en de eigen sound.
Vaak krachtige korte liedjes met een aanstekelijk verloop.

Parallel Lines kent meer structuur, meer afwisseling en een veel betere produktie.
Plastic Letters klinkt daarintegen spontaner en ongedwongender.
Gewoon een lekkere plaat van een bandje met veel potentie.
Jammer dat al zo snel de klad er in kwam.

Als jongetje van 12 was ik helemaal gek van Denis en Debbie. Het singletje kon ik alleen kopen als het uit de top 40 verdween: dan was het 1,00 gulden. Maar ik was te laat: geen Denis voor mij. Nu, 37 jaar later, vind ik 'm in de Emmaus voor 0,50 euro cent. Dat is ruim 1,00 gulden.

Het toevallig lezen van deze recensie uit de vroege musicmeter-geschiedenis vandaag, heeft mij gemotiveerd om naar het album 'Parallel lines' te gaan luisteren.

Bovengemiddeld sterke pop.rock plaat met een lekkere punk inslag.
De nummers zijn zonder enige uitzondering catchy maar hebben ballen genoeg om niet flauw te worden, dit is vooral te danken aan Debbie Harry die de nummers met lekker veel attitude heeft ingezongen.

Wat ook opvalt is het losse, swingende drumwerk.

Kortom, erg fijne plaat

Staat momenteel elke week wel een paar keer op!

4*

Zelf deze LP pas na Parallel Lines gekocht, die was toen echt heet met wel honderd hits erop.
Plastic Letters heeft voor mij nooit het niveau PL gehaald maar groeit nog ieder keer dat ik hem draai.
Al gauw een keer per maand.
Inmiddels Eat to the Beat van de persoonlijk derde plek gedreven.

Ik sluit mij volledig aan bij de recensie van Reint, ergens hierboven...
Op de dag dat de LP uitkwam stond ik al trappelend voor de deur van de platenzaak, het debuutalbum had ik inmiddels grijsgedraaid en kon ik woordelings meezingen. Het was de bron voor de muzikale bron voor menig feest.

Plastic Letters viel in geen enkel opzicht tegen, integendeel, scherpe songs met goede arrangementen en een wat doorwrochter geluid.
De superopener Fanmail heb ik zeker wel 1000 keer gedraaid in de loop der jaren, het nummer geeft altijd energie en de climax is nog steeds origineel en baanbrekend, het geluid van al de afgaande wekkers en klokken.

Denis is door menig hardcore fan verguisd, aangezien het totaal niet in de Blondie canon past, toch heb ik ook voor dit nummer een zwak, het betekende de enorme doorbraak van de band in Europa.
Ook na zoveel jaren ademt het album nog steeds dezelfde knisperige frisheid van weleer. De prachtige ballads als Always touched by your presence dear en Bermuda triangle blues.
De tempowisseling in I did't have the nerve to say no, en het opgejaagde gevoel in een song als contact in red square...

De groep was goed op elkaar ingespeeld en Blondie klinkt net als op het eerste album redelijk ongepolijst, puur en gedreven. Clem Burke heeft zich naar mijn idee tot een van de meest energieke en beste drummers die er zijn ontwikkelt en de stem van La Harry is de verbindende factor die Blondie tot Blondie maakt, een band! Zoals de groep altijd heeft gepropageerd.

Er zou nog veel moois volgen....

I van de 2 heel goede 1e LPs, daarna minder

Terwijl punk nagenoeg aan de Nederlandse radio voorbij ging en dus ook aan mij, was daar wél in toenemende mate new wave te horen. Het waren in Nederland niet de Sex Pistols, The Stranglers, Iggy Pop of Ramones die als eersten de massa bereikten met hun korte, van energie overlopende liedjes, zelfs niet als ze hier de hitparades haalden.

Nee, Blondie was de band die er als eerste in slaagde om niet alleen de deur in te trappen, maar bovendien middenin de kamer te stralen, omringd door talrijke zoemende camera’s. De reden was simpel: vanaf 1978 brachten ze de ene na andere single uit die ook de jonge singlekopers aanspraken, (pre-)pubers van 10+.
Nou hielp het natuurlijk ook dat in dit geval níet alleen lelijke jongens de camera inkeken, maar bovendien een niet onknappe dame met alles erop en eraan. Dat viel niet alleen deze startende puber op. Anders dan bij punk, dat door de grotere media als een rage van voorbijgaande aard werd gezien, besteedden diezelfde media wél aandacht aan deze groep. Pakkende melodieën, vlotte uitstraling: Nederland ging overstag, geholpen door de wekelijkse uitzendingen van Toppop. Terugblikkend kan het niet anders dan dat Blondie dé band was die new wave hitparadefähig maakte en via Nederland ook de rest van West-Europa bereikte.

Hun debuutplaat was aan ons voorbij gegaan, maar de opvolger bevatte twee hits die ik beide opnam bij de Nationale Hitparade, waar Felix Meurders niet door de liedjes heen praatte. Die liedjes vond ik simpelweg erg leuk, heerlijk uptempo en hóe levendig en gevarieerd gedrumd! Denis stond in maart-april zes weken op 1; (I’m Always Touched By Your) Presence Dear haalde in juni #8. De laatste was nóg leuker. De teksten trof ik in de Hitkrant aan, goed voor mijn Engels (en een beetje voor mijn Frans).

Anno 2022 beluister ik die plaat voor het eerst in z’n geheel. Via streaming, heel onromantisch. Eens kijken of band en plaat hun magie hebben behouden. Vanaf de eerste tonen waan ik mij terug in 1978: de plaat bevat maar liefst dertien tracks, die vanzelfsprekend niet lang duren. De sound is fris en energiek, hier en daar klinkt een korte toetsensolo van James Destri. Niet alle liedjes zijn even sterk, maar ze hebben niets aan sfeer ingeboet.
De midtempo opener Fan Mail doet me niet zoveel maar heeft een grappig einde, dan volgt Denis en op Bermuda Triangle Blues speelt de band ingehouden. Maar dan: Youth Nabbed as Sniper en Contact in Red Square lopen óver van de energie en sterke melodieën, passioneel en toegankelijk. Na die andere single eindigt de A-kant met I’m on E, opnieuw uptempo met dat energieke drumwerk van Clement Burke.
Op de B-kant geen hitsingles, maar hij is net zo goed als de A-kant. No Imagination bevat heerlijk klassiek-beïnvloed toetsenwerk, wat een aparte mix van stijlen oplevert. In Kidnapper klinkt een mondharmonica wat ik dan weer wat minder vind passen, van Detroit 442 en Cautious Lip met zijn dreigende eerste deel en knallende slot word ik vrolijk. Jammer dat ik in '78 een bouwpakket van de F-16 voor mijn verjaardag vroeg en niet deze plaat!

44 jaar en duizenden liedjes later valt er meer op. Wat ik toen niet wist maar nu wél, is dat de Denis een cover was en de leden niet zo piepjong als ik dacht. Sterker nog, een ongeblondeerde Harry maakte tien jaar eerder haar vinyldebuut met "hippiemuziek". Wel hele lekkere overigens.
Op streaming hoor ik nog wat interessante extra’s en op Wikipedia wordt gemeld dat Debbie Harry op de hoes een designjurk draagt. Hoe effectief was de marketing, heel anders dan de do-it-yourselfhouding waarover ik las! Het werkte wel: hier haalde Plastic Letters in maart #2 en de gouden status. Met de opvolger die al in de nazomer verscheen bouwde de band zijn populariteit verder uit, wordt vervolgd.

Aardige recensie Ronald! E~n leuk dat je 44 jaar na dato een inhaalslag maakt.
We zijn van dezelfde generatie begrijp ik. Ik ontdekte Blondie na publicatie van de eerste pagina grootte foto Van -toen nog- Debbie Harry (na het hiaat van 17 jaar noemde zij zichzelf vanaf de jaren '90 Deborah) in muziekkrant Oor, toen nog een krant, dus een superfoto, La Harry met grote kool-omrande ogen keek de wereld brutaal tegemoet. ik luisterde het debuutalbum bij Stafhorst, de grootste platenzaak in Utrecht en was al verkocht bij de gesproken openingswoorden bij de openingstrack X-offender : I saw you standing on the corner, you looked so big and fine.....die plaat heeft weken op de draaitafel gelegen.
Voor mij geen bouwpakket maar inderdaad Plastic Letters, afwisselend hebben deze twee platen in 1976 mijn muziekachtergrond bepaald.

Er valt denk ik nog heel veel voor je te genieten bij deze trip down memory lane
Paralel Lines veroverde in korte tijd de hele wereld en toen was de rem er echt vanaf...
Voor mij met een zekere weemoed, want van dat moment moest ik mijn favoriete band met iedereen delen...

Toch heeft Blondie en in zekere mate Deborah Harry wel mijn muzikale leven bepaald in de afgelopen 44 jaar, ik volgde internationaal alle berichten over aankomende releases (Blondie en solo werk van Jimmy Destri en Deborah Harry, zij heeft 5 soloalbums, die stuk voor stuk prachtig naar Blondie refererend werk bevatten)....Net als bij ABBA was in 1982 d koek blijkbaar op, de leden hadden te lang en te intensief samen opgetrokken, in de studio en tijdens tournee's, er werd een pauze ingelast die in 1999 tot een einde kwam met de komst van het onvolprezen No Exit. De band was duidelijk volwassener geworden en gegroeid.
Het leverde een weergaloos come- back album op en er zou ook daarna nog veel moois volgen.

In 2017 kwam Pollinator uit, het laatste studio feit en het beste album na No Exit. EN as we speak is de band bezig aan die opvolger daarvan. Tevens komt -als het goed is, want al vier keer uitgesteld- in augustus van dit jaar de box-set uit "Against the odds" met daarin de zes albums uit de eerste periode tot 1982 met daarbij schijven met demo's, b-kanten van single's en niet gereleased materiaal.
Ook iets om naar uit te kijken dus.....

Plastic Letters was een album dat ik al enkele jaren op vinyl had liggen, maar met de release van Against the Odds is de CD-variant ook in huis gekomen. Ik kan het album ondertussen wel dromen, maar naar aanleiding van de bonustracks op de CD deze de afgelopen weken/maanden nog eens wat meer gedraaid. Het is een album waarmee Blondie definitief de hitlijsten bestormde met onder andere Denis, maar het is en blijft ook gewoon een geweldig album in zijn volledige hoedanigheid. Ik blijf een ontiegelijk zwak hebben voor Contact in Red Square (vooral die switch van KGB naar CIA blijf ik tekstueel tof vinden, doet me wat denken aan hetgeen Iron Maiden 5 jaar later zou doen met Run to the Hills. Ook het oppeppende I'm on E en dat heerlijk stuwende Cautious Lip doen het hier altijd wel goed. Je voelt dat Blondie met dit album een grote stap vooruit zet in vergelijking met het titelloze debuut - en met Parallel Lines zouden ze het hoogtepunt bereiken, al moet ik toegeven dat ik de latere albums (nog) niet goed ken - maar ze blijven nog altijd wel trouw aan hun roots. Toch ook gewoon erg tof om te horen hoe ze gewoon hun eigen ding doen met nummers. Denise wordt Denis, een aantal dingen worden tekstueel aangepast en het nummer is voor de eeuwigheid, terecht, aan Blondie verbonden. Misschien ligt het aan het feit dat Plastic Letters het enige album is van Blondie dat ik op vinyl heb, maar ik blijf het toch ook een erg mooie albumhoes vinden. Ik ontdek precies elke keer iets nieuws, maar misschien is dat omdat ik het meeste van de tijd gefascineerd in de ogen van Debbie Harry ben aan het verdrinken.

Mijn eerste herinnering aan de band Blondie was het Toppop clipje van "Denis", met zangeres Deborah Harry in een mini jurkje.
Ik was een jaar of 11 en dat zal het moment geweest zijn dat ik (mooie) vrouwen anders ging bekijken.....
Pas veel later ging ik me verdiepen in de albums van ze, waarbij ik steevast na 1 plaatkant mijn interesse al weer snel verloor.
Toch vreemd, vrijwel alle singles zijn gewoon erg goed, volstaat alleen een verzamelalbum dan bij Blondie?

De opener bewijst voor mij dat Deborah met haar heldere zuivere stemgeluid de muziek boven de middelmaat tilt. Mooie twist in het midden, ruig en maakt je benieuwd naar de rest.
"Denis" was alleen in een paar landen in West-Europa een grote hit. In de VS belande het zelfs niet in de hitlijsten, onbegrijpelijk zal wel niet opgepikt zijn door de radio stations aldaar want ik kan me niet voorstellen dat het grote publiek het dan links zou laten liggen.
Met "Bermuda Triangle Blues" bewijzen ze dat ze geen gewoon new-wave popbandje zijn maar qua composities en afwisseling veel te bieden hebben.
Drummer Clement Burke jaagt de boel lekker op in "You Nabbed as Sniper", naast Deborah de meest bepalende muzikant van ze vindt ik.
Het melodieuze "Contact in Red Square" ligt prettig in het gehoor maar "(I'm Always Touched by Your) Presence, Dear" is mijn favoriet.
Had het destijds opgenomen van de Nationale Hitparade en gepresenteerd door Felix Meurders die inderdaad niet door de songs heen sprak.
Was de follow-up van "Denis" en haalde netaan de top 10 destijds.

Daarna wordt het minder, "I'm on E" een beetje flauw nummer en steeds diezelfde tussenroffeltjes van Clem Burke irriteren mij op den duur.
Volgepropt met afwisseling maar misschien dankzij dat luistert "I Didn't Have the Nerve to Say No" niet lekker weg.
"Love at the Pier" klinkt te gehaast, het meer als een popsong in te spelen in plaats van als een halve punkband zou het nummer goed gedaan hebben.
Het niveau van kant 1 wordt weer eens gehaald met "No Imagination", mooi opgebouwd.... een soort van ballad zou ik zeggen.
Een soort van rock 'n' roll cliche zou ik zeggen van "Kidnapper", niet leuk.
De beginjaren van Blondie en punk worden weleens samen genoemd. "Detroit 442" voldoet daaraan.
Het afsluitende "Cautious Lip" lijkt op geen van de voorgaande songs, donker en dreigend met een bombastisch einde..... meer origineel als dat het echt goed is.

De 2 koffers vind ik het beste wat hierop staat, en van hun eigen songs de helft O.K, de rest niet echt maar al met al toch een ruime voldoende.

Vele jaren geleden (15+) heb ik een concert bijgewoond van Nancy Sinatra. Erg sterke begeleidingsband, waarbij vooral de drummer positief opviel. Thuis eens opgezocht wie dat nu eigenlijk was, en dat bleek dus Burke te zijn

Zou je dit willen uitleggen? Wat precies doet je denken aan Run To The Hills?