The Fall - Hex Enduction Hour (1982)

Hip Priest

Sterk album van 1 van de betere line-ups van The Fall. Uit een periode dat hun klassiekers elkaar opvolgden. Grotesque, Slates, Live in a Hole...

Tevens 1 van de meest consistente Fall-albums. Geen zwakkere momenten of vergezochte covers hier.

Absolute aanrader.

Ik sluit me zeker aan bij Jacques, deze plaat is de beste samenvatting van waar The Fall over gaat. Minimale instrumentatie, ontoegankelijke donkere composities, en de knauwende proclamerende zang van Mark E. Smith, af en toe werkt het heel goed. Bij Hex Enduction Hour zéker. Geen ongepaste electrouitstapjes, geen wancomposities, gewoon een uur lang van de lekkerste donkere post-punk ooit gemaakt.

De nagel op de kop. Jammer genoeg hebben ze dat niet meer vaak kunnen overdoen. Alhoewel The Real New ... van enkel jaren terug ook wel behoorlijk goed was. Maar niks in vergelijking met deze klassieker.

Slates is trouwens ook een aanrader van jewelste. Kort maar erg goed.

en niet te vergeten perverted by language ...

Dit is wel één van hun beste platen ja, maar ik ben het er niet mee met de vaker gehoorde stelling dat na hun vroege werk de koek op was... platen als Bend Sinister, The Infotainment Scan, the Light User Syndrome en The Real New Fall LP vind ik op hun eigen manier net zo goed. Natuurlijk zijn er ook mindere platen verschenen, dat kan ook niet anders met zo'n enorm oeuvre. Always different, always the same zei Peel en die uitspraak dekt de lading verdomd goed. Ik ken weinig bands die zo lang bleven boeien als The Fall. Op de één of andere manier weet Mark E. smith toch elke keer weer uit een bandcrisis te komen.

Het toondove muziekblad Oor heeft ons jarenlang willen doen geloven dat This Nation's Saving Grace de beste Fall-plaat is. Dat is niet waar. Dit is namelijk de beste Fall-plaat. Mark E. Smith is in topvorm. De band volgt hem moeiteloos. Elk nummer staat.
Volgens geruchten stond the Fall voor deze plaat uitkwam op het punt te tekenen bij Motown (hoewel ik het een erg leuk gerucht vind, lijkt mij het nogal onzin). De plaat is dertig seconden bezig en dit potentiële contract wordt heerlijk politiek acorrect de nek omgedraaid:
Where are the obligatory niggers? Hey there fuckface!
Deze poëtische zinsnede komt uit The Classical, de ijzersterke opener die de luisteraar met twee drumstellen en een hoop percussie te lijf gaat.
De bezetting met twee drumstellen houdt de hele plaat (die gedeeltelijk is opgenomen in IJsland) aan en werkt fantastisch, het maakt de muziek erg krachtig.
Hip Priest is één van the Fall's signature tunes, en wordt zowel geïnterpreteerd als een aanval op muziekjournalisten als een beschrijving van de Hip Priest, wat één van Smith's alter-ego's zou zijn.
Fortress/Deer Park is misschien wel mijn favoriete nummer van de band. Fortress begin heel melodieus, maar gaat opeens over in het stoicijns voortbeukende Deerpark. Deze twee nummers zijn in elkaar gemixt, terwijl Winter om mij onbekende redenen in twee delen is verdeeld. Het moment waarop de drums invallen in Winter pt.1 is pure magie.
Ik ga maar eens een plaatsje in mijn top 10 vrijmaken voor dit meesterwerk!

Mooie review, itchy. Ik twijfel zelf altijd tussen deze en TNSG als het gaat om de beste Fall-plaat.

Mijn minieme probleem met HEH is het door jou treffend omschreven beukwerk dat hier en daar nogal domineert. dat maakt voor mij de plaat als geheel wat te ... drammerig.

The Classical is inderdaad wéérgaloos (met ergens zelfs een bas-solo, uniek in het Fall-oeuvre) en Hip priest is ook een heel sterk nummer. Maar daar tussenin staat Jawbone and Air-rifle, en dat mist dan weer de suspense die andere nummers wel hebben. Andere drammers ... Mere Pseud Mag. Ed. (moeilijk door te komen) en het verschrikkelijke And This Day (al helemaal niet meer door te komen)

Sommige andere nummers zijn juist weer fantastisch, zoals inderdaad Winter (de drums Itchy, inderdaad..., maar dan ook dat klaterende gitaarloopje erachteraan ....) daarnaast vind ik Iceland een erg spannende geluidsschets.

Niet mijn favoriete Fall, wél een die ik ben blijven draaien. En een mooie, "lelijke" hoes.

And This Day niet doorheen te komen? Ik heb er geen enkele moeite mee.

Ik vind de Fall pas echt interessant worden vanaf Perferted by Language. Samen met zijn vrouw (toen pas getrouwd) werden mijn inziens de beste nummers gemaakt, misschien omdat het iets commercieler (!?) werd.
Ook life vond ik ze vanaf die tijd harder/sneller (niet beter) spelen dan ik van hen gewend was.
Zelf heb ik deze niet, maar wel Hip Priest and Kamerads, waarop 8 dezelfde nummers staan.

jij zet 'm lachend nog een keer op

In een uitverkoop scoorde ik ooit "Hex Enduction Hour" van The Fall voor 99 Bef (om en bij € 2,50, beste tieners ). Er was een krankzinnige titel én een aartslelijke hoes, wat wenst een mens nog meer? Bovendien vond ik "This Nation's Saving Grace" prachtige herrie

Vandaag luister ik de eerste keer écht naar "Hex Enduction Hour" en ook hier weer kàn ik niet anders dan hier van houden. Hoekige kantoorrock en snerende boodschappen van Mark E. Smith:

"Too much romantic here
I destroy romantics, actors,
Kill it!"

Vol-le-dig tegendraads, wauw

And this Day is geweldig, dat b-horrorfilm orgeltje er in

Het heeft even geduurd maar: 4 >>>>>> 4,5

Vooral het laatste kwartier is smullen Maar de rest doet nauwlijks onder!

hoe is het eigenlijk met je Fall-review plan, Itchy ?

Ik ben nu aanbeland bij this Nation's Saving Grace, dus dat loopt wel... ik heb niet zo'n haast!

je weet hoe het Sietse is vergaan met de Merzbox he ?
ik denk dat je met releases van The Fall zo'n box ook wel vol krijgt.

Jaja, geen stress...
GEEN STRESSSS!

The Fall is zelf ook niet zo héél productief meer, dus in dit tempo heb je Mark E Smith in 2018 ingehaald.

Dit is The Fall op zijn best! Het stoicijnse en repeterende gebeuk dat deze band zo uniek maakt, wordt hier tot in de perfectie uitgevoerd. Het begint al met de opener The Classical, een nummer dat er door de twee drumstellen enorm hard inknalt. Dit gebeuk vormt de rode draad door deze plaat, met name nummers als Jawbone & the Air- Riffle, Fortress / Deer Park, Mere Pseud Mag. Ed. en And This Day vliegen er met gestrekt been in. Ik sluit me aan bij bovenstaande posters wanneer ik zeg dat het invallen van de drums in Winter #1 wonderschoon is. Niet voor niets zijn dit mijn favoriete nummers van de plaat. Dat wil zeggen, voor zover ik favorieten kan kiezen, want er staat hier niets op dat het niveau naar beneden haalt (of het zou Who Makes the Nazis? moeten zijn).

Wordt er op deze plaat alleen maar gebeukt? Nee. Tijdens Hip Priest , Just Step S'ways en Who Makes The Nazis? neemt Mark E. Smith eventjes gas terug, zonder dat de enorme drive die deze plaat heeft, teniet wordt gedaan. Integendeel, het zijn aangename rustpunten in The Wonderful and Frightening World of Mark E. Smith!

Ik hoor voorlopig nog niet wat hier zo geweldig aan is. Misschien groeit het nog...

Wat is dat openingsnummer toch duivels goed. Die tekst ook. Hoewel ik absoluut geen Fall-kenner ben, kan ik wel zeggen dat dit mijn favoriete plaat van ze is.

Mij wordt ook langzaam duidelijker waar Stephen Malkmus en consorten veel naar geluisterd hebben.

Ha, hij is nu uit als dubbele geremasterde Deluxe Edition bij major Universal. Als Mark E. Smith was overleden, dan zou ie zich NU omdraaien in zijn graf

Op zich wel benieuwd hoe een geremasterde kartonen doos klinkt

And the spawn of the volcano
Is thick and impatient
Like the people around it.


Natuurlijk uit het nummer Iceland. Altijd al geweten dat Smiths teksten profetische waarde hebben.

geweldig

Prachtig.

Fantastisch

Mijn herondekking van Fortress / Deer Park heeft ervoor gezorgd dat deze plaat, die altijd al onderaan mijn top 10 bungelde, toch serieus in de lift is geraakt.

Het Fortress deel is leuk, die typische knauwende proclamatie van onnavolgbare teksten die door hun semantiek en welluidendheid alleen al intigreren (I did not understand why / I could not accept the fact / That-a I accepted the contract-a ).

Maar wanneer er overgeschakeld wordt naar Deer Park gebeurt er zoveel in een paar seconden dat het amper in superlatieven te vatten is. Ik neem de honneurs waar vanaf 1:25:

[1:25] Fortress vervalt in gebrabbel; het nummer wordt evenwel genadeloos uit het slob getrokken door een monotoom alarmachtig zeurgeluid.
[1:30] Zeurgeluid houdt aan / Smith oreert op ritmische wijze een puntige strofe
[1:33] Geluid zeurt door / Smith plaatst een lijzig uitgesproken strofe, die niet in het ritme past, maar prachtig haaks op de eerste staat
[1:35] Halverwege die strofe wordt het zeugeluid afbogen naar een wat lager zeurgeluid.

Waarom is dat cool? Geen idee. Maar op en of andere manier lijkt Smith hier het bewust ingekakte nummer over een drempel te tillen, en mij erbij - in de zin dat het me elke keer als ik het hoor een enorme kick geeft.

De formule herhaalt zich, en het langerekte dichotome zeurgeluid (eeeeh-uuuuh) blijft het hele nummer aanhouden, terwijl de speelse lyrics zorgen dat de spanningsboog niet verslapt.

In sommige oren is dit vast enkel chaos, maar in mijn oren is het chaos waar Gods zegen op rust.

Briljant nummer . Ik ga Ritual In The Dark van C. Wilson eens bestellen .