"Even rock needs some good hard rock." Wel, als je de opener waaruit dit citaat afkomstig is had gehoord, wist je dat dit helemaal klopte. Deze plaat viel indertijd als een bom binnen. Degenen die toentertijd van scheurende gitaren hielden, liepen allemaal weg met
Earthshaker. In Oor schreef Kees Baars een
ronkende recensie, door
dazzler in 5 sterren vertaald.
Ik leende 'm in '81 van mijn maatje met wie ik hardrockland verkende, een paar jaar geleden heb ik 'm dan eindelijk zelf op cd aangeschaft. Omdat ie te goed is om het bij streaming te laten. Op de achterzijde van de hoes zagen we één van de heren in een fout roze overhemd, bijna een Hawaïblouse, heel anders dan de Europese metalbands die ik volgde. Toch bleek dit album de perfecte combinatie van melodie, kracht en emotie.
Eigenlijk zijn alle nummers goed, maar de absolute uitschieters vonden wij
Hungry for Rock,
Dirty Girl,
Squeeze,
Hurricane,
Knock You Out en
I Believe in You, waar bovenop
Rescue Me volgens ons buitencategorie was.
Enkele details waarom het album zo pakkend is: de kenmerkende en krachtige stem van zanger Dave Meniketti; in
Squeeze de weliswaar mindere zang van bassist Phil Kennemore, maar die mondt uit in een fan-tas-tische schreeuw op twee derde van het lied, mán, dát vonden we zwáár kicken; het spetterende gitaarwerk van diezelfde Meniketti en Joey Alves, met solo's waar ik nog altijd mee wegloop; en Leonard Haze die op basdrum dingen doet die me nog altijd naar adem doen happen, zoals de climax van
I Believe in You.
Toen had ik niks op dit album aan te merken, nu wel: de teksten van
Dirty Girl en
Young and Tough, waarin de dames als "vies" worden omschreven. Als puber dacht ik dat dit soort taal nu eenmaal bij stoere rockers hoorde. Daar kijk ik, ouder en bovendien zelf dochters rijk, toch anders tegenaan. Kan niet (meer).
Dirty Girl kent daarbij een heerlijke riff, waar ik zo'n tekst ook niet bij vind passen. Foute machotaal, bovendien onnodig. Hoe mooi zijn de teksten van de twee powerballads, die klein beginnen maar naar fantastische uptempo hoogtepunten voeren. Hier horen we een open, kwetsbare man zingen. Dat heb ik veel liever, is juist stoer.
In mijn cd-versie staan enkele interessante anekdotes van Alves, Meniketti en Alves, die ieder hun eigen anekdote bij de liedjes vertellen. Ze geven extra diepgang aan deze tijdloze klassieker.
Grappig is dat Kees Baars in zijn recensie zowel over metal als hardrock schrijft en deze benamingen door elkaar gebruikt. Tegenwoordig delen we deze plaat in bij hardrock, maar dan wel van stevige topkwaliteit, veel zwaarder dan menig cliché metalbandje. Een klassieker.