American Football - American Football (1999)

Lekker emo-geïnspireerde, veellagige en heel muzikale (math-)rock met kristalheldere melodieën. Geen punk, neigt meer naar melancholische pop.

Hier kan ik me zeker in vinden. Ik meende dat ik hier al eens een mening had neergepend, maar waarschijnlijk heb ik die toen gewoon verwijderd na ze getypt te hebben uit onvrede met het resultaat. Maar met de jaren wordt een mens al wat minder kritisch dus bij deze...

American Football was een Amerikaans muziektrio, die een soort jazzy indierock speelden die wat elementen van de mathrock (het ritmisch gegoochel) en emo (het melancholieke) in hun muziek weefden. De muziek valt best te beschrijven als rustig en relaxed, een beetje de sfeer van een mooie zomeravond, ergens op een terrasje met een drank naar keuze, en je denkt terug aan die goede ouwe tijd en de mensen die er deel van uitmaakten. Centraal staat de zang, en bijhorend de tekst. Bassist Mike Kinsella (bekend van o.a. Joan of Arc) gebruikt steeds een erg zachte stem, die ideaal past bij de gevoelige teksten die hij zingt. Daarin is ook duidelijk de emo-inslag te horen. Sommigen zullen het tenenkrommend vinden, maar bijvoorbeeld opener Never Meant is van een simplistische schoonheid die ik erg vind aanspreken.

Waarschijnlijk zou ik dit ook pakken minder poetisch vinden moest het met het typische emo-gebrul worden uitgespuwd door een of ander derderangsbandje, maar binnen dit album en op deze muziek klinkt het echter wonderbaarlijk ontroerend. Het gitaarspel is uitstekend, mooi pickwerk en enkele straffe melodieën. Hiervan wordt eigenlijk nergens afgeweken, wat het album misschien een tikkeltje eentonig kan maken, al is er hier en daar wel een trompet hoorbaar die voor een leuk accent zorgt. Al bij al een zeer goed album dat ik vaker beluister dan mijn waardering hier op de site te kennen geeft. Bij deze dus maar verhoogd naar 4*.

American Football wordt vaak in hetzelfde lijstje gegooid als Dairy en Something To Write Home About, de indie-emopop klassiekers bij uitstek. Maar ja, terwijl ik nog steeds groot fan van gerne bent doet American Football me echt amper iets, in tegenstelling van de band waar ze uit zijn gekomen(Cap 'n Jazz) die een van de mooiste emoplaten ooit maakte. Het is allemaal net wat te uitgerekt en klinisch, drie nummers trek ik erg goed maar daarna is mijn aandacht weer compleet weg. Ook het accent van de zanger vindt ik wel leuk maar bij Cap 'N jazz paste als achtergrond vocals maar ja op de voorgrond irriteert het me vooral.

Aardig plaatje, maar ver weg van de legendarische status die het heeft.

Never Meant, I'll See You When We're Both Not So Emotional en Stay Home behoren tot de allermooiste nummers die ik ken. Deze verdienen in mijn ogen zeker hun "legendarische" status.
Het is trouwens maar een klein publiek waarbij Mike en co deze status hebben verkregen.
Op American Football staan nummers die wat minder zijn in mij ogen en die ,doordat ze ook allemaal een beetje hetzelfde klinken, de flow wat uit het album halen. Mike Kinsella heeft met At Home With Owen een nog beter album afgeleverd onder de naam Owen. Het is in elk geval 1 van mijn favoriete artiesten.
De hoes vind ik ook zeer goed gekozen. Er is absoluut niets speciaals aan de foto. Geeft een beetje de sleur van het dagelijkse normale (saaie) leven weer.

Zo zie ik de hoes, en zo ervaar ik het begin van "Never Meant", tot op heden één van m'n favoriete nummers. Maar ik snap je commentaar wel dat dit niveau niet het hele album wordt aangehouden.

Het album nog eens beluisterd en ik doe er nog een halfje bij.

Gajarigon misschien is dit iets voor jou?
Owen - Skin and Bones
Owen - A Bird in Hand

Deze maand de reissue met onuitgebrachte demo's. Zin in!

Misschien vreemde opmerking maar dit soort muziek kende ik eigenlijk nog niet. Klinkt net alsof het in de garage is op genomen op een heel basic en pure manier. Beetje late ontdekking hier

Net de 2xLP deluxe edition binnen gekregen! Ziet er supercool uit!!!

Leuk om te lezen: Never Meant: The Complete Oral History of American Football | NOISEY - noisey.vice.com

Fijn artikel inderdaad, thanks!

Man ik verlang naar dat tweede album.

Dommerik

Never Meant, wat is dat liedje toch smullen... Altijd fijn om zo laat op de avond nog een pareltje te ontdekken

Echt, waarom heb ik deze plaat niet eerder beluisterd? De laatste tijd zit ik tijdens gitaarsessies vaak in de richting van mathrock (in ieder geval, dat probeer ik) en post-rock, stemmige tokkeltjes met af en toe wat tapwerk. Laat American Football nou dat soort gitaarwerk tot in de puntjes uitgewerkt hebben. Prachtige melancholische jazzy tokkeltjes die ingenieus in elkaar steken met een subtiele ritmesectie. Ook zijn de toevoegingen van de trompet erg mooi. Dit ga ik vaak beluisteren, dat weet ik nu al.

Nostalgisch goudgeel licht vloeit geruisloos de nacht in. Achter het raam een schouwspel van conflicterende werelden. Op de grond kakigroene speelgoedsoldaatjes, strijdend om het voortbestaan van alles wat ons lief is. Aan de muren posters van Tekken 3 en tekeningen van Lara Croft. Ze worden vergezeld door op school vervaardigde niemendalletjes die teveel frustratie opgeleverd hebben om zomaar weg te gooien. Liggend op bed een jongen die in zich de wereld voelt branden, afgewezen door een meisje. De zilte tranen hebben aan het omringende speelgoed geen boodschap, alles wat tijdens de eerste levensjaren houvast bood verliest stilaan zijn waarde. Toch schuilt in het verdriet ook opwinding, daar het de jongen begint te dagen dat zich voorbij de muren van zijn toevluchtsoord een wijde en tevens onvoorspelbare wereld schuilhoudt.

Het debuut van American Football voert me terug naar de jaren rond de millenniumwisseling, alsof mijn herinneringen uit die tijd een muzikale vorm aangenomen hebben. Voor de goede orde: destijds kende ik dit album niet. Toch katapulteert iedere luisterbeurt me naar een lang vervlogen tijd waarin de verwarring gretig om zich heen greep: lange en nietszeggende schooldagen die me afstompten, schreeuwerige leeftijdsgenoten met wie ik weinig tot geen affiniteit voelde, eerste omzichtige liefdesblikken richting die ene, ’s avonds - voor het slapengaan - nog eenmaal jezelf vertaald zien in Adam’s Song van blink-182, … Met het klankentapijt van American Football onder mijn ouder wordende voeten lijkt het alsof ik deze muziek altijd al in me droeg, nog voor ik er het bestaan van vermoedde.

Oudejaarsavond 2017, toen ontving ik dit album van mijn broer - wie anders. Drie jaar alweer. Wie was ik al die tijd. Wie was jij. Jij die m’n hand vasthield. In ‘Never Meant’ zegt Mike Kinsella “I just think it’s best, ‘cause you can’t miss what you forget”. Jammer genoeg laat m’n geheugen me zelden in de steek. Ik ben met andere woorden gedoemd tot eeuwig gemis. Daar heb ik vrede mee. Tot u spreekt het product van de mensen om me heen. Ieder contact, hoe vluchtig ook, veroorzaakt een eeuwigdurende deining. Hoe hard sommige woorden ook waren, ik blijf wie mijn pad kruiste in me meedragen. Wie was ik al die tijd? Zoals in ‘Honestly’ gruwelijk mooi vertaald wordt: “Honestly I can’t remember - teen dreams - all my teenage feelings and their meanings. They seem too see-through to be true”. En wie was jij… “All the who’s are there, but the why’s are unclear”. Ik had lief. Enkel dit is van tel.

Wanneer het leven klappen uitdeelt kan het verleidelijk zijn jou te omringen met wat vertrouwd is: “don’t leave home again” - zoals met zachte stem in ‘Stay Home’ gezongen wordt. Onder de nok van het dak spreken al mijn versies - verleden, heden en toekomst - eventjes dezelfde taal. Samen met wie ik bemind heb draag ik ook de jongenskamer in me mee, waar een zacht zoemende bureaulamp de duisternis op afstand houdt. De jongenskamer die zich zo makkelijk tot verstilde melancholie leent.

Wow, heftig stuk man. Thanks for sharing. Heel veel respect en hoedje af voor jou.

Sinds een paar weken wissel ik een berichtje bij albums uit de oude lijstjes af met een berichtje bij albums van mezelf of in een eigen playlist in Spotify.
Tot die laatste categorie hoort dit prachtige album. Erg melodieuze emo-rock van deze Amerikaanse band. Of de naam American Football wel past bij dit genre? In dat spel gaat het er behoorlijk heftig aan toe, terwijl de muziek heel mooi en subtiel ingetogen is. Zo ook op dit album met als touchdowns For Sure en Stay Home.
4* blijft 4*

Er komt een speciale covers editie van de plaat, waar ik normaal geen fan van ben. Maar dan hoor je deze renditie van Never meant door Iron & Wine en dat maakt me wel erg nieuwsgierig.
Iron & Wine - Never Meant