Annihilator - Never, Neverland (1990)

Binnenkort op Vinyl verkrijgbaar: ANNIHILATOR - NEVER, NEVERLAND - Music On Vinyl - musiconvinyl.com

Music On Vinyl doet vaak wel hun best een mooi product te maken. Ik heb ook reissues op Let Them Eat Vinyl waar het [Compact Disc] logo in het artwork is verwerkt en de teksten en songtitels niet te lezen zijn, omdat het gewoon een uitgerekt/vergroot cdhoesje is.

Maar goed, Music on Vinyl dus.

Wel jammer van dat gekleurd vinyl. En ze schrijven thrash als 'trash' op hun website. Boycotten, dat label.

Trash is een punkstroming, die iedereen is vergeten. Wel een blunder, vind ik.

Gekleurd vinyl vind ik ook een beetje een ding worden. Ik weet niet wat het betekent voor de kwaliteit van het gebodene, maar iemand verteld me eens dat gekleurd vinyl het geluid niet ten goede komt.

Wat ik er ooit over heb gelezen is dat in zwart vinyl grafiet gebruikt wordt, waardoor het slijtvaster wordt en er minder naaldruis is. Ik heb een lp die half zwart, half rood is. Daar hoor je heel goed het verschil in de uitloopgroef. Het rood geeft telkens heel wat meer naaldruis. Maar ik heb ook gekleurd vinyl dat in de uitloopgroef even stil lijkt als zwart vinyl. Nog een voordeel van zwart is dat je eventueel stof goed ziet. Ik vind die kleuren enkel leuk voor een paar speciale exemplaren in de collectie. Vooral als ze origineel zo zijn verschenen.

Vroeger waren gekleurde persingen in de meeste gevallen minder qua geluid. Tegenwoordig maakt het, wat
ik me heb laten vertellen althans, niks meer uit. Schijnt aan het proces van het 'op kleur maken' te liggen. Dat ging vroeger heel anders dan nu. Maar zoals ik al zei; ik heb het me laten vertellen en wil zeker niet de expert uithangen

Hoe gaaf zou het zijn om deze op lp te hebben. Nu had ik vroeger wel metal op lp, want metal uit de 80's was makkelijk te krijgen op lp.

Maar deze heb ik nooit gehad, en is (denk ik) mijn lievelingsmetalplaat, samen met Gutter Ballet (waarschijnlijk).

Ik heb het geluk deze op lp te hebben (Roadrunner 1990). Alice in Hell ook.

Beide hebben prachtige hoezen. Ik zou die heruitgave van Music On Vinyl eerst met mijn eigen ogen willen zien, want vaak valt de reproductie van de hoes toch wat tegen.

Dat laatste is heel vaak het geval (helaas), tenzij er een major achter de reissue zit, zoals Universal. Dan wordt er wel goede aandacht aan de hoes besteedt. Slechtste ervaringen heb ik met Let them Eat Vinyl.

Ik met Back on Black, reissues van de drie eerste Death albums. Er staat nochtans ook Century Media op. Gekleurd vinyl, dat wel. Maar de hoezen zijn om te huilen. Mat papier, fletse kleuren, onscherp.

Zijn dat die laatste heruitgaves? Op splatter vinyl? Ik heb trouwens ook zowel Alice in hell als Never neverland als originele release in de kast staan. Maar ik ga echt de heruitgaves wel een keer in huis halen als die er goed uit zien.

Nee, niet de laatste heruitgaven. Die ik heb zijn wat ouder.

Scream Bloody Gore
Leprosy
Spiritual Healing


Op dit moment ben ik de cd van Never, Neverland aan het draaien. Het debuut ken ik veel beter. Hier blijven de nummers minder snel hangen vind ik. Dat komt mede doordat Coburn Pharr in zijn zang niet zo'n persoonlijkheid is als Randy Rampage vermoed ik. Het is daarom niet slechter, maar ik zou het vaker moeten draaien om het helemaal naar waarde te schatten.

Ik denk dat het komt welke plaat je als eerste hebt leren kennen? Ik ben juist erg 'fan' van Coburn en heb jarenlang weer moeite gehad met Randy, tot ik vond dat ik niet zo moest zeuren. Dat was ook het moment dat ik Jeff wel okay vond zingen. Maar Criteria vond ik dan weer niet zo sterk met Randy.

Als ouderwetse thrash/rock liefhebber vind ik uiteindelijk gewoon de eerste drie platen het allerfijnst vind, omdat ik die het langste ken, en daarom ook het beste. En als ik één ding weet van decennia muziek luisteren, is dat wat je het beste kent, ook het leukste vindt. Komt er ook bij dat je vroeger weinig geld had voor platen/cd's en dan langere tijd met 1 cd deed, tot je die kunt dromen. Dat verklaart waarom nieuwe muziek mij niet zo raakt als die oude platen van toen.

Terug naar Never, Neverland, dit was dus mijn vuurdoop, en daar zette ik andere platen tegen af. In dat licht vind ik deze dus een 5* en Alice in Hell een 4,5* (geloof ik).

Nou ik word er niet koud of warm van. Deze LP destijds van iemand overgekocht die dacht dat de vocalen à la Obituary enzo zouden zijn. Sneu voor die persoon dus voor 2 tientjes gecompenseerd. Je mag 'm overnemen. Die plaat zegt me niet zo gekke veel. The Fun Palace, Sixes and Sevens, Stonewall, het titelnummer en Imperiled Eyes oftewel de langere tracks vind ik nog wel goed. De rest heeft me nooit zo bij de strot gegrepen.

Dat klinkt heel vriendelijk. Het ging mij in eerste instantie om de reissue, maar origineel is nog veel leuker natuurlijk.

Wie weet kunnen we ruilen, als je mijn discogswinkel bekijkt, zit er misschien wat tussen.

Ja een origineel uit 1990 in goede staat. Misschien beter per PM van gedachten te wisselen.

Ik wilde even mijn vinkjes herzien maar dat blijkt weer geheel onnodig. Imperelid Eyes blijft toch mijn favoriet, by far. Dat stuwende ritme en die breaks, het lijkt Toxik wel
Van de zanger ben ik nooit zo weggeweest, maar hij past wel bij Annihilator in 1990.

De topspot van 1990 zullen ze niet halen want er zijn echt te veel fantastische albums uitgebracht in dat jaar.
Empire, Act III, Into the mirror black, Painkiller, Ritual de lo Habitual, Rust in Peace, Passion & Warfare, Seasons in the Abyss, Pornografitty, II Lucifuge, A Social Grace, Back Street Symphony, Trouble, Programmed, By inheritance, Swallowed in black, The Eye, Twisted into Form, Lef Hand Path, Spiritual Healing, Persistence of Time om er maar eens een paar te noemen

Eén van mijn eerste metalplaten, en eentje die ik echt van voor tot achter uit mijn hoofd ken. Ik was in korte tijd behoorlijk fan van Annihilator geworden en had alles tot en met de dan nieuwe plaat Remains.

Maar deze vond en vind ik echt geweldig. Op deze plaat worden (wat mij betreft) alle elementen uit de kast gehaald, waarom ik het genre thrash/speed zo een warm hart toedraag.

Ik kon de stijlen speedmetal en thrashmetal nooit echt van elkaar scheiden. Volgens The Metal Archives kun je zelfs onderverdelen onder de Technical Speed. Interessant, ik zal eens dat subgenre uitpluizen.

Voor mij is speedmetal meer gericht op snelheid en ook wat humor en is thrash veel zwaarder en serieuzer. Hoe dan ook Annihilator hield wel van grapjes en melodieuze hooks en licks.

Een knappe plaat, met technisch vernuft gespeeld. Ook weer zo'n plaat waarbij er vijf bandleden in het boekje staan vermeld, maar waarvan ik weet dat Jeff Waters meer dan alleen de gitaarpartijen en solo's heeft ingespeeld. Hij hield de touwtjes in de studio altijd strak in handen.

De zang is een one-off voor Cuburn Phar, waarvan verder niet zo heel veel meer vernomen is. Hij heeft een krachtige stem, niet zo maniakaal als Randy Rampage maar zeker krachtiger en meer metal dan Aaron Randall.

De songwriting is fantastisch. Zoals ik al zei, technisch met veel licks, hooks en melodieen die in je hoofd blijft zitten. Er zitten meer tempowisselingen in sommige songs (Sixes and Sevens, Imperiled Eyes) dan sommige bands op een hele plaat hebben.

Wat mij betreft heeft Annihilator nooit meer het niveau van deze plaat kunnen halen. Ook vind ik de productie van deze plaat echt super. Productie is deels in handen van Glen Robinson die ook meewerkte aan Operation Mindcrime van Queensryche en Nothingface van Voivod.

Welkom thuis, man. Ga 'm ook even opzetten, bij gebrek aan betere ideeën.

Minder evenwichting dan het debuut, maar Never, Neverland is een sterk album van Annihilator. Helaas is het ook het laatste interessante album van de band.

Kant A opent met het sterkste nummer van de plaat. The Fun Palace is een heerlijk nummer vol afwisseling. Road to Ruin is dan weer wat meer recht-toe-recht-aan maar rockt als een malle (die riff!) en kent een heerlijke solosectie. Sixes and Sevens kan me minder bekoren, maar wordt gered door het gitaarspel van Jeff Waters. Stonewall is vervolgens het zwakste nummer van de plaat.
Gelukkig volgt herstel met het titelnummer.

Op kan B wordt de thrashkaart wat meer gespeeld. Vanaf het fantastische Imperiled Eyes tot en met I Am In Command ligt het tempo overwegend hoog. Dat zijn ook de twee sterkste nummer van kant B.

Jammer dat Annihilator hierna nooit meer in de buurt van dit niveau is gekomen.

Als ik alle thrashplaten uit 1990 naast elkaar leg, blijft dit een vreemde eend in de bijt. En het smaakt me iets minder dan de rest. Toch staan er een paar lekkere nummertjes op.

1. Alice in Hell
2. Never, Neverland

Ach, ik zie nu pas, bij toeval, dat de zanger op deze plaat, Coburn Pharr, afgelopen 25 februari op 62-jarige leeftijd is overleden. Nooit bij stilgestaan wat hij na Annihilator gedaan heeft, maar dat bleek een maatschappelijke carrière. Het is niet bekend gemaakt waaraan of waardoor hij is overleden: Former ANNIHILATOR Singer COBURN PHARR Dead At 62.

Die had ik ook ff gemist. Pharr zong ook nog op een Omen elpee.

Shit, die heb ik ook gemist Nu kunnen we die anniversary tour die Waters ons lang geleden in Hedon beloofde definitief vergeten. 62 jaar jong....pfff