Annihilator - Never, Neverland (1990)

Never, Neverland had ik al een tijdje in de kast staan, maar de afgelopen tijd heb ik het wat intensiever beluisterd. Conclusie: na Alice in Hell valt dit album toch wat tegen.
Daarvoor is een drietal redenen: het stemgeluid van Coburn Pharr bevalt me minder dan die van Randy Rampage, de productie van het album is gelikter dan op Alice in Hell, waardoor logischerwijs het rauwere geluid verdwenen is, en dit album is iets minder thrashy.

Het album op zichzelf beoordelend is het nog steeds een goed album, met een aantal uitstekende nummers: The Fun Palace, Road to Ruin, Reduced to Ash en I Am in Command. Sixes and Sevens en Kraf Dinner vind ik de zwakste nummers hier, de laatste vooral door de nogal mislukt-puberale tekst die het geheel verpest.
Mijn (her)uitgave heeft dan nog 3 bonusnummers, die ik altijd oversla.

3,5*

Met 'The Fun Palace' lieten de heren van Annihilator bijna merken dat dit album het debuutalbum neer ging halen, echter na dit nummer zakt voor mij toch dat gevoel wat weg wat ik wel bij het debuutalbum had, helaas. Dit maakt het zeker nog geen slecht album, sterker nog ik vind hem wel echt aansluiten bij het debuutalbum en dat is ook wel melodisch zo gezien. Toch is het wat minder hard, vond ik de vaart aanwezig maar ging nog niet zo snel in mijn ogen dan als het debuut. Heerlijk vermaakt met deze plaat, die overduidelijk nog wel vaker aan geslingerd zal gaan worden .

Voorlopige tussenstand:

01. Alice in Hell
02. Never, Neverland

Prima tweede album van deze canadese metalband. Feitelijk zijn alle tracks de moeite waard, met name wanneer het gaspedaal wordt ingedrukt. Productioneel laat de plaat te wensen over en qua dynamiek valt er ook wel wat af te dingen op het geheel, maar de band zet hier een solide, vrij tijdloos geluid neer, vol spetterend gitaarwerk. Beste track: het lekker opgefokte Phantasmagoria, die het live ook altijd goed doet.

Minder evenwichting dan het debuut, maar Never, Neverland is een sterk album van Annihilator. Helaas is het ook het laatste interessante album van de band.

Kant A opent met het sterkste nummer van de plaat. The Fun Palace is een heerlijk nummer vol afwisseling. Road to Ruin is dan weer wat meer recht-toe-recht-aan maar rockt als een malle (die riff!) en kent een heerlijke solosectie. Sixes and Sevens kan me minder bekoren, maar wordt gered door het gitaarspel van Jeff Waters. Stonewall is vervolgens het zwakste nummer van de plaat.
Gelukkig volgt herstel met het titelnummer.

Op kan B wordt de thrashkaart wat meer gespeeld. Vanaf het fantastische Imperiled Eyes tot en met I Am In Command ligt het tempo overwegend hoog. Dat zijn ook de twee sterkste nummer van kant B.

Jammer dat Annihilator hierna nooit meer in de buurt van dit niveau is gekomen.