Annihilator - Never, Neverland (1990)

Naar mijn bescheiden mening is dit toch wel het beste Annihilator-album, ja zelfs beter dan het debuut. Never, Neverland is melodieuzer maar belangrijker nog is dat Coburn Pharr op mij een betere indruk achterlaat dan Randy Rampage. De songs zijn ook stuk voor stuk erg goed.

Ik vind deze ook Annihilator's beste. Erg veelzijdig, ik vind Alice In Hell ook erg goed maar Never, Neverland bevat soms zelfs punky deuntjes (zoals Kraf Dinner) en is over de gehele linie genomen beter dan het debuut. Pharr toont aan een veelzijdige zanger te zijn en Waters is weer in topvorm. Jammer dat Annihilator deze twee platen nooit meer heeft weten te evenaren.

Dit is inderdaad de beste!. Jeff Waters in supervorm en Coburn Pharr zeer goed. Drummer Ray Hartmann zowel op Alice in Hell als ook op Never, Neverland zeer degelijk.
De begintijd van Annihilator was toch duidelijk het beste.

Ben er nog niet uit of ik dit de beste Anniliatorplaat vind of niet, maar hij is in ieder geval heel sterk!

The Fun Palace !
Never, Neverland !

I am in Command!!! Wow!

Absoluut beste album van deze sterke groep.
Na de release van dit album gaven ze een optreden in het Paard te Den Haag, lekker met een klein groepje mensen genieten van deze kanjers.
Voor metalfans is deze CD een aanwinst !

Even sterk als Alice In Hell, iets minder hard, maar wel erg veel memorabele nummers en een prima zanger. Vooral The Fun Palace is een fantastisch nummer!

Deze haalt het in mijn beleving niet bij het debuut. Het mist de puntige agressie en spontaniteit. Het klinkt gewoon te serieus. Een oud demonummer als Phantasmagoria en ook I Am In Command geven mij nog wel het Annihilator gevoel, maar het overgrote deel van de nummers probeert men er teveel melodie in te stoppen.

Toen ik het destijds kocht, dacht ik dat ook, het was Jeff ingefluisterd door de mannen van Judas Priest - met wie hij getoerd had als voorprogramma- dat hij vocalen naar de voorgrond moest brengen en melodie erin gooien. Op dit album vind ik het nog goed gelukt en op enkele volgende ook, maar vanaf 'Carnaval Diablos' vind ik Annihilator geen euro meer waard. Ze begonnen me teveel te hameren op 'het nieuwe album wordt nog luider, nog harder dan wat we ooit deden...' Who cares? Ik zat gewoon op een goed album te wachten, kan me niet schelen of dat harder dan het voorgaande is...

Gewoon simpelweg het beste album van Annihilator! Elk nummer klinkt gewoon goed en de riffs zijn erg goed. Ook is het album nergens vervelend of eentonig en is elk nummer mooi gevarieerd.

Het enige wat ik bij mijn CD vind (remaster) is dat de middentoon wat te veel aanwezig is waardoor het wat vermoeiend op de oren werkt.. hebben meer mensen hier last van?

Voor de rest vind ik dit album echt 5 sterren waard!

Toppertje! Heb zelden bij een eerste luisterbeurt zo'n overweldigend gevoel gehad. Wat een tempo, wat een afwisseling, sterke vocals, strakke riffs en solo's. Alles wat een goede metalplaat moet hebben. Kan maar niet genoeg krijgen van Road to Ruin. Kort maar o zo bruut!

Geweldig album! Goede zanger, strakke band en goede nummers, wat wil een mens nog meer?

heb het album laatst nog een keer geluisterd, en eerlijk gezegd komt hij nu wel wat minder heftig over dan een aantal jaar geleden. Ik kan mijn liefde voor metal niet verhullen en geniet nog steeds van deze muziek. Road to Ruin en Never, Neverland vind ik de beste tracks.

Een geweldig strak album!

Op de voet gevolgd door Alice in Hell vind ik dit het beste Annihilator album. De melodie trekt mij net wat meer op dit album. Jeff Waters is echt een geweldige gitarist!

Persoonlijke favorieten zijn Stonewall (lekker no-nonsense), Phantasmagoria en het titelnummer. Geweldige teksten ook in het nummer Kraf Dinner:

"Macaroni Maniac a Cheddar Cheese heart attack!"

Ik ben er wel uit. Al 15 jaar lang vind ik dit de beste Annihilator plaat. Minder hard en bruut. Maar lekker melodieus en toch metal.

Meer speed/heavy metal soms dan thrashmetal, maar dat mag de pret niet drukken. Jeff tovert echt een shitload aan killerriffs en solo's uit zn hoge gitaar-hoed en Coburn is gewoon stiekem de beste zanger die Jeff ooit heeft aangesteld.
Alleen Kraf Dinner is een iets mindere track, maar die staat er toch voor de lol op, dus die telt niet echt mee. De rest van de tracks zijn stuk voor stuk metal-klassiekers.

Een absolute must voor elke serieuze metal-liefhebber.

Ook ik vind dit de beste! al wint ie met een neuslengte van het debuut. Dit album komt net wat volwassener en uitgebalanceerder over. Ik vind zowel Pharr als Rampage prima te genieten dus daar zit 'm voor mij het verschil niet echt in. De songs zijn diverser en inderdaad wat melodieuzer. The fun palace, Road to ruin, Never neverland...het is allemaal even krachtig en prachtig!!

Vind 'm ietsjes minder dan het debuut, maar het is een fotofinish. Deze is nog iets melodieuzer, maar inderdaad iets minder thrashy. 'Imperiled Eyes' is voor mij met afstand de uitblinker. Wat zit dat nummer fenomenaal in elkaar zeg!

Ik vind hem stukken beter dan het debuut... Minder bruut, minder vette drumpartijen en minder vette riffs, maar desondanks ligt deze plaat me beter...

Een soort heavy metal ipv thrash-metal plat, me dunkt...

Ik kan alle song moeiteloos meezigen... Heerlijk.

Fantastische plaat, voornamelijk de riffs zijn naar maatstaven van 1990 weergaloos.

Fijne plaat, beter dan de voorganger zelfs.

Never, Neverland had ik al een tijdje in de kast staan, maar de afgelopen tijd heb ik het wat intensiever beluisterd. Conclusie: na Alice in Hell valt dit album toch wat tegen.
Daarvoor is een drietal redenen: het stemgeluid van Coburn Pharr bevalt me minder dan die van Randy Rampage, de productie van het album is gelikter dan op Alice in Hell, waardoor logischerwijs het rauwere geluid verdwenen is, en dit album is iets minder thrashy.

Het album op zichzelf beoordelend is het nog steeds een goed album, met een aantal uitstekende nummers: The Fun Palace, Road to Ruin, Reduced to Ash en I Am in Command. Sixes and Sevens en Kraf Dinner vind ik de zwakste nummers hier, de laatste vooral door de nogal mislukt-puberale tekst die het geheel verpest.
Mijn (her)uitgave heeft dan nog 3 bonusnummers, die ik altijd oversla.

3,5*

Stonewall, Imperiled eyes en het titelnummer vind ik anders ook weinig mis mee! Wat Kraft dinner betreft ben ik het volledig met je eens. Sixes and sevens vind ik ook zeker niet slecht. Die hakkende riff was in die tijd toch behoorlijk Annihilator eigen.

Redelijk albumpje van Anihilator, en eerlijk gezegd ook de enige die ik ken. Niet allemaal echt overtuigend, maar Never Neverland is een leuk nummer. 2,5

Sommige noemen het thrash en dan serieuzer, andere heavy metal maar als ik me niet vergis wordt deze Never Neverland in het Progressive Thrash Metal hokje gekneveld. Eind jaren 80 tot begin 90 was dat best in opkomst. Dat levert iets meer breaks, hooks en wat meer melodie op dan op het helse debuut van de Canadians. En voor mij is harder en bruter per definitie niet beter, dus ik vind het wel een zeer genietbaar plaatje.
Die breaks zoals in de titelsong en bij Impereled Eyes (beste song vh album) kom je nu nog tegen bij Opeth en dergelijke bands. Het gitaarwerk is sowieso om van te smullen. Helaas haalt de zanger dat niveau niet en dat is eigenlijk best jammer. Zijn bereik is beperkt en een erg kenmerkende stem heeft hij ook niet. Door hem komt alles wat minder proffessioneel over alsof de band al 1990 heeft betreden en hij nog in let's say 1983 rond doolt. Maar altijd is er weer een prima break en de amazing soloos vliegen je om de oren. Ja, aanrader voor degene die ook van thrash metal kan genieten waarbij de nadruk niet op het beuken ligt.

Speedmetal, noemde ik dit, heel lang geleden.

Bij speedmetal denk ik niet gelijk aan deze, maar ja what's in a name.

Annihilator liet zich niet zo gemakkelijk in een hokje stoppen. Destijds deelden diverse media dit inderdaad wel in bij de thrash/speedmeuk.
Never, Neverland is één van mijn favorieten van Waters' geesteskindjes. Juist ook vanwege Coburn Pharrs inbreng.

De thrashers namen een wat ingewikkelderde ofwel progessievere afslag. Dat zag je bij Anthrax 's Persistence in time, megadeth's Rust in piece etc en deze Never neverland. Daarmee werd dit album bij de progressive thrash gedropt, niet de band. Daarna werd het wat "radio/mtv" vriendelijker en was de substroming na een jaar of 3 weer voorbij, helaas.
En we weten wel wiens schuld dat was

Ik vind de stem van Pharr ook prima! Rampage op het debuut ook overigens maar dat terzijde.

Anthrax en Megadeth hadden wel veel meer een thrash/speedstempel en sloten qua stijl veel duidelijker aan bij de koers die destijds door bands als Dark Angel bepaald werd. Annihilator is dan nog altijd een buitenbeentje.

Vind je dat echt? Hmm, na een furieus debuut , deze wat progressievere opvolger en vervolgens een toegankelijker album vond ik Annihilator toch gewoon met de thrashtrend mee bewegen. Wel op hun eigen manier maar Ik heb ze toch ook altijd bij die bands geschaard.