Nektar - Journey to the Centre of the Eye (1971)

Een absoluut symfonisch meesterwerk, dit debuut, van deze duitse britten.
Ja, de band is duits maar de leden engels.
You figure it out.

De plaat (en de muziek) is zeer bombastisch met aandacht voor de gitaar (Roye Albrighton) en mellotron (Allan Freeman).
Het geheel is lekker psychedelisch en kan makkelijk ondergebracht worden onder de spacerock.

De band heeft nooit echt vermaardheid kunnen verwerven en ook is redelijk onbekend gebleven.
Dat betekent echter niet dat de kwaliteit van de muziek benedenmaats is, integendeel, deze plaat, A Tab in the Ocean en Remember the Future zijn symfonsiche hoogstandjes.

Kingsnake gaf al een goede omschrijving. Symfonisch maar nog wel met een psychedelische toetszetting.

Het resultaat is een formidabel album!

Ik kom je dan toch altijd weer tegen bij de superbe 70's psych-bands. Klasse, kerel

Eén van de volgende stops wordt Renaissance, ik zie je daar.

hahaha, topband. Je moet die plaat proberen waar Powell van Wishbone Ash een solo op bijdraagt (Ashes are Burning).

Tip genoteerd.

Nee, pak Scheherazade and Other Stories maar, Ashes are Burning blijft wat mij betreft toch iets te vaak in net-niet hangen.

Scheherazade and Other Stories ligt al klaar, ik zal ze beiden eens grondig beluisteren.

Ik kan me de stemmen even niet herinneren, maar volgens mij heb ik ze beiden heel hoog ingeschaald
Maar als Ash-fan vind ik laatste track van Ashes natuurlijk super

Scherezade is mystieker en mooier, vooral kant 2 is een van de mooiste symfonische epics ooit!

Symfonische spacerock met veel gevoel voor dynamiek, dramatiek en sfeer.

En niet te vergeten het stevige gitaarwerk...

Wereldplaat. Op vinyl al jaren in mijn bezit en enkele jaren gelden op CD (+ 4 bonustracks) gekocht na een optreden van de bijna originele bezetting in de Boerderij te Z'meer. Alleen Dereck 'Mo' Moore ontbrak (en de lichteffecten van Mick Brockett - het 'vijfde' bandlid). Helaas speelden ze hier niets van. Behoort tot hun beste werk, samen met A Tab in the Ocean en Remember the Future. Daarna was het beste er wel af al is Recycled nog goed te doen. The Journey komt qua sound in de buurt van Space Shanty van Kahn (Steve Hillage & Dave Stewart). Typische conceptplaat, met geweldige apotheose. Lekker gitaarwerk en heerlijke mellotron (altijd goed, mijn favoriete instrument).

Een mooie mix van psychedelisch en symfonisch, met een orgeltje dat me doet denken aan de vroege Pink Floyd en aan Caravans If I could do it all over again I'd do it all over you, en een Mellotron dat bijvoorbeeld Countenance omtovert tot een prachtig en ontroerend geluidsbeeld voor wie daar gevoelig voor is (zoals ik). Daarnaast ook stevige gitaarlijnen en trippy geluidseffecten, prima zang met karakter en een mooi volle produktie. Onmiskenbaar van z'n tijd, inclusief de teksten over een astronaut die tijdens een ruimtereis bij een geavanceerde beschaving terechtkomt en daar inzicht krijgt ("My mind expands to a great degree") in de destructieve neigingen van zijn eigen soort; geen hogere literatuur, maar een uitstekend concept om deze "spacerock" te dragen. Heerlijke plaat die hier merkwaardig genoeg al vijf-en-een-half jaar droog staat qua berichten, zonde!

Zag een foto van Ian Curtis met een T-shirt van Nektar aan en ja dan ga ik dat natuurlijk luisteren. Conclusie: een heerlijke psychedelische rock plaat. En nu wil ik de LP. Damn, ja zo gaat dat, irritant joh!