menu

Phosphorescent - Muchacho (2013)

mijn stem
3,80 (246)
246 stemmen

Verenigde Staten
Roots
Label: Dead Oceans

  1. Sun, Arise! (An Invocation, an Introduction) (3:09)
  2. Song for Zula (6:10)
  3. Ride on / Right On (3:44)
  4. Terror in the Canyons (The Wounded Master) (4:05)
  5. A Charm / a Blade (5:20)
  6. Muchacho's Tune (4:19)
  7. A New Anhedonia (4:03)
  8. The Quotidian Beasts (7:04)
  9. Down to Go (5:16)
  10. Sun's Arising (A Koan, an Exit) (3:18)
  11. Muchacho's Tune [Live at St. Pancras Church] * (5:37)
  12. A New Anhedonia [Live at St. Pancras Church] * (5:27)
  13. Song for Zula [Live at St. Pancras Church] * (6:31)
  14. A Picture of Our Torn Up Praise [Live at St.Pancras Church] * (5:39)
  15. We'll Be Here Soon [Live at St. Pancras Church] * (3:55)
  16. My Dove, My Lamb [Live at St. Pancras Church] * (8:43)
  17. Terror in the Canyons [The Wounded Master) (Live at St. Pancras Church] * (4:39)
  18. Storms Never Last [Live at St. Pancras Church] * (4:38)
  19. Down to Go [Live at St. Pancras Church] * (6:48)
  20. Wolves [Live at St. Pancras Church] * (10:15)
  21. Mrs. Juliette Low [Live at St. Pancras Church] * (4:11)
  22. Los Angeles [Live at St. Pancras Church] * (7:15)
toon 12 bonustracks
totale tijdsduur: 46:28 (2:00:06)
zoeken in:
avatar van jassn
4,0
Eind december was het, toen Angelo een lied poste in het topic maak kennis met ... 2012. Het was het nieuwe lied van Phosphorescent. Toen ging er een belletje rinkelen, ik heb die ooit nog gezien in het voorprogramma van Band of Horses (dacht ik) eind 2010. Bleek ik de datum juist te hebben maar het was in het voorprogramma van The National. Dat ik een naam onthou van een voorprogramma is al uitzonderlijk. Dat wou ook zeggen dat ik toen onder de indruk was, maar aangezien het hoofdprogramma zo goed was heb ik nooit aan toe gekomen om werk van hen op te zoeken. Het feit dat ik dacht dat ik hen voor Band of Horses gezien heb heeft misschien wel wat met hun muziek te maken. Dat dacht ik toch toen ik naar het lied Song for Zula luisterde. ik was niet direct helemaal onder de indruk maar vond het zeker goed genoeg om er een welverdiende 7 voor te geven.

Nu is dit lied een groeier van jewelste gebleken. Voor mij 1 van de beste liedjes van 2013. Dit is zo'n goed lied dat je het jammer vind, dat je niet Zula noemt en dat je er toch maar eens over nadenkt om uw naam te veranderen. Nadenken? Nee, zelfs dat niet je doet het gewoon; Ik zou het me nooit beklagen moest ik het doen. Een nummer om trots op te zijn. De rest van het album is ook de moeite te noemen. De opener is al direct interessant, het laat u direct al op het puntje van uw stoel zitten om met volle interesse te luisteren naar wat komt. Ook na Song For Zula zakt het niveau niet in, nee hoor want dan ben je al lang bezig met de mensen rond u te verzamelen en heerlijk mee te zingen. Dansen, plezier maken, dit alles, je zit al lang niet meer op uw stoel. Wat deze groep het meest onder de knie heeft zijn toch de iets rustige nummers in een mooie sfeer gegoten. Het is wel niet alleen sfeer, het is veel meer. Neem nu bijvoorbeeld die stem. De stem is zo niet te beschrijven maar toch heel gemakkelijk te herkennen. Uit de duizend haal je zo de stem van Matthew Houck. Hij zingt met zoveel inleving en passie in de liedjes dat je er in gezogen wordt. Dit is alleen de groten gegeven. Ook de instrumentatie is top, geen moment slaat de verveling toe. Er zitten genoeg versnellingen in, niet dat ze dit nodig hebben om het boeiend te houden want deze muziek heeft echt alles. Matthew Houck laat u binnen in zijn wereld maar laat er u niet meer uit.

Ik heb spijt, spijt dat ik deze groep niet beter heb leren kennen toen ik ze voor het eerst leerde kennen, gelukkig heb ik deze groep toch gevonden. Ik zal ze zo rap mogelijk heel goed leren kennen en ik hoop dat veel mensen dit met mij willen doen.

avatar van Co Jackso
4,0
Niets minder dan een geweldig album van Phosphoresecent. Sowieso ben ik al snel verkocht als een album een echte kop en een staart heeft, daarbij zijn de intro en outro ook als losse nummers prima. Naast het schitterende Song for Zula, ontwikkelt The Quotidian Beasts zich ook tot een albumfavoriet. Die uithalen met overslaande stem zijn schitterend en zijn gelukkig op meer nummers te horen. Daarnaast is de afwisseling tussen trage en opzwepende nummers perfect.

Het enige nummer dat ik slechts met een krappe voldoende kan beoordelen is het ietwat voortslepende Down to Go. Maar wellicht is dat nog een kwestie van wennen. Het is in ieder geval zeker dat dit tot nu toe met afstand het beste album van 2013 is.

avatar van deric raven
Wel even wennen, die nieuwe Phosphorescent.
Opener Sun, Arise! Heeft niks van de kenmerkende Country invloeden die je van deze band bij ander werk wel terug hoort.
Dit klinkt meer als een elektronische variant van Bon Iver
Vervolgens gaat het met Song for Zula in deze lijn voort, maar moet ik juist hierbij denken aan U2 ten tijden van Pop; zeker niet hun sterkste album.
Toch valt het bij Muchacho uiteindelijk niet slecht uit.
Matthew Houck heeft steeds meer het verhalende van Bruce Springsteen en de voorheen duidelijk hoorbare vergelijkingen met zijn grote idool Willie Nelson zijn minder verkenbaar.
Het lijkt alsof pianist / keyboardspeler Scott Stapleton een grotere rol heeft gekregen in de samenstelling van het geluid voor dit album.
Dat hij sfeerbepalend is, bewijst zijn bijdrage van Los Angeles op het vorige album wel; absoluut het hoogtepunt daar.
Toch ben ik blij als ik bij Terror in the Canyons, meer de Americana en Country invloeden terug hoor, met weer een sterk stukje piano.
Stiekem opgelucht dat de elektronische lijn van de openingsnummers niet door gezet wordt.
Phosphorescent is live juist erg sterk omdat de instrumenten dan vooral puur klinken, en dit hoor ik ook graag op de studio albums terug.
A Charm/ A Blade ademt dit ook uit; ondanks het voor Phosphorescents begrippen erg vrolijk refrein.
Ik mag er graag naar luisteren.
A New Anhedonia ligt in de lijn van Terror in the Canyons en dus ook indirect in dezelfde lijn als Los Angeles, waardoor ik getuige ben van het tweede hoogtepunt van Muchacho.
Deze twee nummers alleen al zijn de aanschaf van het album waard, en behoren tot de mooiste nieuwe muziek van 2013.
The Quotidian Beasts heeft qua hoge zang veel weg van Madrugada, maar ook het eerste album van Band of Horses komt in mij op.
Minder dan de twee eerder genoemde hoogtepunten, maar wel van topniveau.
Een zeer geslaagde plaat, die zelfs nog beter had kunnen uitvallen, want ondanks de verrassende elektronica bij de eerste nummers, wordt ik toch echt warm van de sfeer, welke de rest van het album uitstraalt.
Voor liefhebbers van een band als Walkabouts is dit ook een aanrader.
Afsluiter Sun’s Arising is volgens mij ongeveer hetzelfde nummer als de opener, maar dan zonder de electronica, komt gelijk beter bij mij binnen, al moet ik niet teveel Bon Iver of Iron & Wine achtige muziek horen.

avatar van HugovdBos
4,0
Het eerste album dat ik van Phosphorescent hoor verrast me op een positieve wijze. Een geweldige zang en prachtige melodieën. De plaat is een mix van vele genres maar het voelt wel aan als één geheel.

Bij de openingstrack "Sun, Arise! " ben ik gelijk al verrast door het geluid en de zang. Een mooie opener die al veel druk op de rest van het album legt. Bij het tweede nummer "Song for Zula " wordt ik echt gegrepen, een vast ritme waarbij de tekst goed tot zijn recht komt. De melodieën van de instrumenten ontwikkelen zich prachtig door het nummer heen. Het feest is dan nog niet voorbij want ook "Ride on / Right On" is een sterke track en bevat wat ondersteunend gitaargeluid.
"Terror in the Canyons" past ook goed op het album, rustgevend en niet te lang. "A Charm / a Blade" bouwt zicht continue naar het refrein toe op waarbij de piano prachtig naar voren komt.
Op "Muchacho's Tune" komen de blazers en de piano mooi samen. Het daaropvolgende "A New Anhedonia" is niet heel opvallend maar blijft wel in dezelfde stemming hangen. "The Quotidian Beasts" bouwt zich dan weer prachtig op met een combinatie van vele geluiden en het sterke stemgeluid van Matthew Houck. Op "Down to Go" komen opnieuw de blazers en piano mooi samen. Daarna volgt het afsluitende "Sun's Arising", niet zo verrassend als het openingsgeluid maar het album wordt waardig afgesloten.

Opvallend zijn de vele verschillende instrumenten die nergens niet goed samenklinken. Op het album is gebruik gemaakt van vele muzikanten die zowel op de gitaar, piano, verschillende soorten drums, trompet, trombone en percussies een ongelooflijk mooie samenhang vormen. Matthew Houck heeft voor het album een sterke groep muzikanten geselecteerd. Niet voor niks zeer goed ontvangen in de media.
4/5

Gast
geplaatst: vandaag om 02:06 uur

geplaatst: vandaag om 02:06 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.