Slipknot - Iowa (2001)

Ben eerlijk gezegd geschokt van het lage gemiddelde dat deze plaat krijgt. Maar goed, over smaak valt niet te twisten.

Ikzelf ben echter zeer gelukkig met de koers die onze gemaskerde "helden" na hun -ondertussen toch al flink gedateerd klinkende- debuutalbum vaarden richting hun tweede wapenfeit "Iowa". Want hoewel weinigen klaarblijkelijk waren opgezet met de brutale aanpak die de heerschappen op dit album hanteerden, heeft dit schijfje de tand des tijds een pak beter doorstaan.

Want anno 2015 blijft het met momenten een enorm lekkere beuk- en breekplaat. Het beste wat Slipknot in mijn ogen heeft voortgebracht, en als ze op het huidige elan blijven verdergaan zal dat waarschijnlijk ook wel zo blijven. De gitaren klinken heerlijk groovy, Taylor perst een brul van topklasse uit zijn strot en waar de muziek op het eerste album nogal "cartoony" kon klinken, kan het op Iowa hier en daar wel de lekker groezelige en duistere toer opgaan. Een "Skin Ticket" of een "Gently" dienen hier als voorbeeld. De sound had klaarblijkelijk ook wel zijn neerslag op de hele band: de demonische uitstraling van deze albumcover, heeft men hierna niet meer weten te herhalen.

Durf ik het zeggen? Vooruit dan maar: klassiekertje. En het feit dat Slipknot zo succesvol is geworden, ligt mijn inziens heus niet alleen aan de gemaskerde look -al zal ik niet ontkennen dat het marketingtechnisch haarfijn in elkaar zit en zeker zijn effect heeft gehad. Naar mijn mening ligt de kwaliteit die Slipknot doorheen zijn carrière heeft gebracht -al werd het nooit nog zo goed als dit album- toch wel een klasse hoger dan de doorsnee "ik werd als kind mishandeld en dreig mijn polsen open te snijden en breng dit met veel pijnlijk slechte raps, 2-akkoorden-riffs, wenend refrein en een welgemikte schreeuw"-Nu Metal band.

Ah, het altijd lastige tweede album. Slipknot weet zich aardig van de vloek te ontdoen met een album dat extremer en minder toegankelijk is dan het debuut. Het songmateriaal is ditmaal nog wat ruiger en rauwer uitgevallen, alsof de band is geschrokken van het plotselinge succes. Het zijn echter details. Het geluid is grotendeels hetzelfde gebleven, net als de tomeloze inzet en energie. Op volgende albums zou de band wat meer gematigd voor de dag komen, maar op Iowa klinkt de band zoals het hoort: vuil, gemeen en onstuimig.

Gently klonk in het begin wat saai maar toen ik er beter naar luisterde echt wauw..
Staat nu op mijn been getatoeëerd omdat ik het snap, past bij mij en ja is niet wat het lijkt.
Resident evil film fan dus my plague was een dikke plaat. En ja energie dat ze geeft abnormaal.
Dat mijn ouders dat normaal vonden in die tijd amai kei luid en dan die teksten..
I like it !