Skid Row - Slave to the Grind (1991)

Die Bolan snapt er helemaal niks van The biggest pieces of shit moesten ze nog gaan schrijven namelijk...

Even zonder gekheid; ik heb Bolan altijd een wat rare snuiter gevonden. Ik kreeg altijd de indruk dat hij in een band zat waar hij niet bij paste ofzo. Die een stijl muziek speelde waar hij niet echt achter stond. Als ik me niet vergis was hij ook een echte punk addict. Had niks met bands als Kiss en Judas Priest, waar Bach en Sabo dan weer idolaat van waren. Maar dit doe ik zo even uit m'n hoofd. Misschien zit ik er naast.

Denk dat dat wel aardig klopt hoor. Ik vermoed ook dat hij meer verantwoordelijk was voor de gruizige, punky kant van de band zoals op bijv. Riot Act en de titeltrack. Ik vind dat persoonlijk de leukere kant van Skid Row, maar blijft slechts een kwestie van smaak natuurlijk.

God gave Rock 'n Roll to You is overigens niet van Kiss. Het origineel is van de band Argent. Ben het volledig eens Revenge is het album waarbij Kiss weer helemaal terug is aan het front. Na de dramatische jaren tachtig, waarbij de blunder albums de boventoon voerde. Unmasked, Music from the Elder en Creatures of the night uitgezonderd overigens. Laat dat helder zijn!!!!!

Na het ietwat tamme debuut, trekt Skid Row hier veel feller van leer met dit album. Het album is van een zeer constant niveau. En muzikaal is dit album helemaal genieten, een gitaar tandem wat sterk doet denken aan Dowming/Tipton met het Painkiller album, dit terzijde. Ballads staat hier wel op, maar gelukkig niet mierzoet. Maar wel met een goeie opbouw. Quicksand Jesus, in a darkened Room en de prachtige afsluiter Wasted time. Het punkachtige Riot Act en de recht toe recht aan Get the Fuck out vind ik echt krankzinnig goed. Evenals de opener Monkey Business en het geweldige titelnummer. Mudkicker is een nummer dat echt opvalt in positieve zin. Dit album is meedogenloos en bij vlagen moddervet en soms meeslepend. En JA!!! mee eens Skid Row is beter dan Guns 'n Roses. Axl Rose heeft weinig in te brengen tegen de strot van Sebastian Bach. Die ik in één adem noem met de legendarische Bon Scott. Over Sebastian Bach gesproken tot slot. Misschien weten jullie het. Is Sebastian Bach een bewonderaar van Johann Sebastian Bach, die ons 275 jaar geleden is ontvallen??. OF!!!! is Sebastian Bach verre familie van deze legendarische componist?? Anyway, Slave to the Grind is één van de vele albums die bepalend zijn geweest voor de jaren negentig en toen hadden we de Grunge nog in het verschiet. Slave to the Grind krijgt een dik verdiende 5.0!!!!

More than words!!! GAD-VER-DAMME!!!!! wat was dat een kleffe en slijmerige ballad brrrrrrrrrr!!!! en ook nog eens een grotere hit dan het veel betere Get the funk out!!!!!!!!

Ik vind Crazy Nights nou ook niet bepaald een blunder album. Laat dat helder zijn!

Bach is geen familie van de beroemde componist, zijn achternaam is Bierk. Kortom, gewoon een artiestennaam.
Slave to the Grind is natuurlijk een fantastisch hardrock album. Het is met name de productie en de energie dat dit plaatje naar een hoog niveau tilt.
Dat maakt dat het album ook steviger aanvoelt dan het debuut.
Je hebt van die platen die helemaal af zijn, dit is er zo een.

Toch gek hoe dat dan allemaal loopt met zo'n band. Die Sebastian Bach is helemaal het gezicht en de stem geworden van de band. Zo erg dat de band niet verder komt zonder hem. Terwijl het vooral Sabo en Bolan zijn die al die shit schreven. Dat is wel charisma hebben.
Slave To The Grind was een meesterzet. Skid Row was eigenlijk 'just another hairband' met een vette ballad op hun naam totdat ze aan de vooravond van de grunge en de groove ineens met een loodzwaar album op de proppen kwamen dat perfect balans hield tussen ruig zijn en meezingen. Op de opvolger Subhuman Race sloeg het wat door, maar ik vind dat nog steeds een tof album. Daarna werd het vooral een coverband van zichzelf. Hoewel ik best genoot van enkele momenten op Thickskin (See You Around!) en de livefilmpjes met Erik Gronwall en Lzzy Hale.

Gekgenoeg vond ik dingen als More Than Words en To Be With You heel verfrissend in de hitparades dat destijds meer en meer werd overgenomen door slappe, radiovriendelijke hiphop en waardeloze dance. Ik herinner me ook dat In A Darkened Room wel eens voorbij kwam in de late uurtjes op de radio. Dat zal wel in de tipparade ofzo gestaan hebben. Natuurlijk draaiden ze hem op de solo weg maar dat is altijd al zo geweest.

Stiekem vond ik destijds de 'bekende' ballads van hardrockbands best wel prettig om aan te horen. Je bent puber en Pantera schalde door mijn kamer om vervolgens More Than Words op te zetten.
Slave to the Grind heb ik ergens in 1992 leren kennen, geleend bij de bibliotheek niet wetende wat te verwachten. Tot de dag van vandaag blijf ik het een van de beste 'tegen metal aanleunende' hardrockplaten ooit vinden.
Ik was direct verkocht, ook de ballads gingen er bij mij in als de spreekwoordelijke West Friese krentenmik.
Mede ingegeven door die strot van Bach, wat een power en een bereik.
Hierna was de rek er wel uit voor mij, Subhuman Race is niet slecht maar blijft een wat moeilijke plaat voor mij.

K*t!!!!!!! ik kan die you-tube bijlage niet openen!!!!!. Dat probleem heb ik overigens ook als IK you-tube bijlage mee verzend naast m'n reactie. Een ander van MM kan die you-tube bijlage dan ook niet openen. Wat de oorzaak hiervan is???? Mudkicker is één van de vele hoogtepunten van dit krankzinnige goeie album!!!!!

Het is mij dan ook een raadsel - hoewel ik weet dat over smaak niet valt te twisten - dat sommige liefhebbers op deze site een track als Mudkicker weinig aan vinden.

Ik vind het nog steeds een van de best 'kontschoppende' en ''moddergooiende'' tracks van dit schijfje.
Wellicht dat het te maken heeft met het 'groove' gehalte van het nummer, en dus meer geënt is op datgene dat in de loop van de jaren 90 salonfähig zou gaan worden.
Veel liefhebbers van de wat traditionelere vorm van hardrock en metal moesten schakelen met de opkomende trends.

Nogal ja! Terwijl het achteraf juist terugschakelen bleek te zijn aangezien in de jaren 70 ook al heel veel groove georiënteerde hardrock in de spotlights stond. Maar het was voor een 80's kid zeker even wennen.

Vreemd genoeg ben ik in de loop der tijd juist het wat traditionelere metal geluid gaan waarderen. Als opgroeiende puber in begin jaren 90 werd je als het ware ondergedompeld in de wereld van de ''groove'' metal. Van Prong, Machine Head, Pantera en alle Zweedse bands die deze voorbeelden zouden volgen was het ''groove'' wat de klok sloeg. Ik was er destijds verzot op.
Naarmate ik ouder werd viel mij - hoewel dat natuurlijk niet bij iedereen het geval was - het gebrek aan afwisseling bij veel van deze bands op.
Het was vaak midtempo, de bekende droge schreeuwerige zang met de steeds herhalende riff, er trad een bepaalde metaalmoeheid bij mij op.
Pas toen ik mijn vroege tienerjaren achter mij liet, ontdekte ik de vele te gekke metalbands uit de jaren 80, van gillende zangers, gitaarsolo's die te pas en te onpas nummers doorsneden en goed geplaatste transities die een song de nodige afwisseling meegaven.
Slave to the Grind vormt voor mij in die zin bijna de ultieme plaat die het beste van beide werelden in zich herbergt.
Enkele nieuwe invloeden - hoewel subtiel - gaan zeer fraai hand in hand met vele elementen die in de jaren 80 zo salonfähig waren.

Voor de titeltrack wilde de platenmaatschappij een pinup girl mee laten doen in de clip, het spreekt in het voordeel van de band dat zij hier niet mee akkoord gingen.
De insteek van het album was een stuk serieuzer van aard. Dat bleek ook wel uit de de titeltrack van Slave to the Grind. De demoversie heeft het album gehaald. Men had ook een versie opgenomen waarbij de scherpe kantjes als het ware naar de achtergrond waren verdrongen. De band miste echter de intensiteit van de demovariant. Zo werd die versie alsnog op plaat gezet.
En dat is maar goed ook, wiens nekwervel is nooit verschoten bij het aanhoren van deze monsterlijke track.

Crazy Nights is inderdaad de minst slechtste van de 5, het titelnummer is ook gelijk het beste nummer van dat album. Het laatste album van de jaren tachtig Hot in the shade was en is het absolute dieptepunt!!!!!

Nee hoor, prima album. Duurt alleen 4 nummers te lang. Maar buiten dat staan er genoeg gave nummers op.

Wauw, zit 'm weer eens te beluisteren na zoveel jaar, wat een fakking goede plaat is het toch. Vroeger had ik wat moeite met de ballads, maar die ben ik door de jaren heen wel gaan waarderen... ook als omdat ze echt inhoud hebben zoals "Waysted TIme". Misschien vind ik alleen "Creepshow" wat minder, maar damn wat knalt deze plaat toch!

In mijn beleving een klassieker waarmee de heren op fraaie wijze de grenzen aan het aftasten waren tussen hardrock en metal, en met een energie voor de dag kwamen, van heb ik jou daar.
Ook Creepshow kan mijn goedkeuring wegdragen, een fijn groovend nummer met een ''funkende'' schwung.

Zeker een leuk album uit de 'goede oude tijd'. En wat fijn dat ik naast de gekuiste ceedee met Beggar's Day erop, nu ook een elpee heb kunnen aanschaffen met Get The Fuck Out) erop.

Ja kennelijk is er een gecensureerde versie van de plaat (clean version), daar kwam ik gister ook pas achter. Dat "Beggars Day" moet ik dan maar eens gaan beluisteren.

Die cd kocht ik zo toen die uitkwam. Via de fonotheek kwam ik er destijds achter dat er een andere versie bestond. Get The Fuck Out heb ik toen op een teepje gezet. En nu werd het tijd voor het hele ding maar eens opnieuw aan te schaffen. Mooie hoes ook, zo in het groot.

Het is zeker een mooie hoes, de elpee heb ik nooit gehad. Wel van het debuut toentertijd.

(edit in mijn review kan helaas niet meer, dan even hier: Ik bedoelde trouwens "Mudkicker" die ik het minste vind)

Eigenlijk hadden zowel Beggar's day als Get the fuck out op het reguliere album moeten staan vind ik. Beide te gekke, energieke nummers.

Echt waar? Het smerige ''kontschoppende'' en hevig groovende Mudkicker...
Uiteraard is smaak persoonlijk maar ik krijg altijd zin om een muurtje af te breken als dit nummer voorbij komt. Een fantastische track in mijn beleving.



Een tijdje geleden had ik de versie met Beggar's Day aangeschaft, bleek ik gewoon de reguliere versie met Get the Fuck Out binnen te krijgen.
Gek als ik ben alsnog via een importkanaal de juiste release binnen gehengeld, dan maar twee versies van Slave to the Grind in huis.