Blur - Blur (1997)

hahaha, ja volgens mij heeft ie de lyrics ook expres nergens op laten staan en spreekt ie het nirvana-style aka onverstaanbaar uit

Matig album, maar bevat wel drie geniale songs Country Sad Ballad Man, On Your Own en You're So Great. Daarom toch nog drie ***.

Vergeet 'Beetlebum' niet . Dat is ook een pareltje mijn inziens.

idd! En on your own vind ik nou niet zo'n supernummer...

dus; beetlebum, country sad en death of a party
wat mij betreft

movin' on en het gitaardeuntje van i'm just a killer for your love doen het ook wel hoor...
en m.o.r. vind ik echt 3x niks

m.o.r. vind ik nog wel gaan, maar de b kant van dat nummer is zo ontzettend briljant! "Swallows in the heatwave" zoek die maar eens op! damn wat een hit.

Thanx voor de tip fastpulsboy! Die ga ik eens pindakazen.

m.or. heb ik dan weer aangevinkt staan, evenals You're so Great en uiteraard Beetlebum.

Briljant nummer.

Lange leven de 4/5/6 disc bootlegs van alle blur albums die online rondzwerven.

M.O.R. is een leuke, betere versie van Boys Keep Swingin' (je hoort het er erg in, in bijvoorbeeld de koortjes).

Wauw! Wat een album?
Een totale genreswitch wel, van luchtige engelse popdeuntjes naar experimentele rock. Ik vind dat het hun allebei ligt. Alle liedjes zijn supervet, alleen song 2 al veel te veel gehoord..
You're so great!

Heeft David Bowie niet meegewerkt of zo aan dit liedje?

M.O.R. kent hetzelfde akkoordenschema als Boys Keep Swingin' en Fantastic Voyage; daarom deelt Blur de credits van dat nummers met ene David B. en Brian E.

Bowie of Byrne?

Bowie natuurlijk!

Weet ik, Bart. Het was een grapje, vandaar de smilie.

Ben ik nou de enige die Essex Dogs echt heerlijk vind? Noisepop gekruist met reggae, fijn werk.

maar nee, ik vind essex dogs ook echt heerlijk!

Buiten de geweldige megahit Song 2, het prima On Your Own en het fijn stuwende Beetlebum, kan dit album me eigenlijk niet erg goed boeien. Het vervalt bij vlagen in pretentieus geneuzel, zoals bij de ronduit vreselijke afsluiter. Op andere moment klinkt het juist weer nogal ongeïnspireerd en zit ik tevergeefs te wachten op een leuke vondst. Jammer..

Zo, dit is weer wat anders dan de gemakkelijk in het gehoor liggende pop van Blur wat we kennen. Hier gooien ze het duidelijk over een andere boeg met meer experimenteel werk.
Toch blijft de typisch Blur-stijl intact wat met Beetlebum, You're So Great en Country Sad Ballad resulteert tot fantastische hoogtepunten. Essex Dogs is een misser maar er staat genoeg genietbaars op. Het is ietsje anders, maar ook deze Blur plaat is weer een goede aankoop gebleken. Ben een echte fan aan het worden, heb nu al 5 cd's van ze. (incl. 1 Best Of)

Hoe heette dan andere bandje ook alweer waar ze destijds de strijd mee aangingen?
Merk dat ik inmiddels duidelijk een voorkeur heb............

Blur is zo'n band waarbij je eigenlijk de ontwikkeling uit zou kunnen tekenen, zeker als het op hun laatste drie albums aankomt. Voorganger 'The Great Escape' perfectioneerde de britpopformule en de titelloze plaat, die op dat meesterwerk volgde, geldt als breuk met het verleden. De andere welbekende observaties van luisteraars, muzikanten, wie dan ook, luiden onder andere dat dit een moeilijke plaat is, experimenteel zo u wilt, en dat het geluid geïnspireerd zou zijn door Amerikaanse lo-fi en grunge.

Maar laten we eens langs die lijn lopen, die ik al eerder aanhaalde. Blur is nooit alleen een popband geweest, een singlesband zo u wilt, maar de albums bevatten ook altijd nummers die wat meer down-tempo en stemmig waren; zo had 'Parklife' het mooie 'This is a Low' en 'Modern Life is Rubbish' had het Ride-achtige 'Oily Waters' en 'Miss America', dat al lo-fi klonk. Op de titelloze wordt er ook niet gekozen voor overwegend stemmige nummers, maar er wordt al wel speels buiten de lijntjes gekleurd. Als we dit extrapoleren naar het hieropvolgende '13', dan hebben we op die plaat geregeld te maken met pure anti-pop vol electronica, soundscapes en semi-triphop. Op 'Think Tank' werd die bagage allemaal weer meegenomen en aangevuld met nieuwe elementen als wereldmuziek en soul, terwijl de aanpak weer liedjesgerichter werd.

Afijn, het is dus een album dat perfect in de evolutie van de band past. Dat Amerikaanse valt bij beluistering overigens hard mee; 'You're So Great' is een heerlijk lo-fi-rammelliedje, 'I'm Just a Killer for Your Love' een glorieus log bakbeest met megafoonvocalen, 'Chinese Bombs' een charmante poging tot schreeuwerige, Amerikaanse punk en wereldhit 'Song 2' is een simpele, maar doeltreffende grungeparodie.

Verder is Blur hier eigenlijk nog hartstikke Brits. Zo komt 'Beetlebum' dichter bij de Bietels dan die matige pastichebakkers, hun naam ontschiet me even, ooit gekomen zijn. Er kan alleen al de link naar een andere artiest, die zich ook bleef ontwikkelen, gelegd worden: David Bowie. Nu heeft Blur nooit de bewondering voor meneer Bowie onder stoelen of banken gestoken, maar de referentiepunten verschillen telkens weer. Hier wordt de beste man zelfs nog als medecomponist opgevoerd, want in 'M.O.R.' wordt geciteerd uit 'Boys Keep Swinging' en Blur is zo netjes om dan ook de credits te delen. Daar kan dat andere groepje, ik kom er nog steeds niet op, nog wat van leren, met hun regelrechte gejat. Voorts is 'Strange News from Another Star' (die titel komt trouwens bij de grote Hermann Hesse vandaan) een eigen soort 'Space Oddity'.

Ook 'Look Inside America' is ontzettend Brits, want Damons vet aangezette Engelse accent benadrukt dat het om de blik van de Brit op de VS gaat. Als dit al de Amerika-plaat van Blur is, is het wel duidelijk een Amerika-plaat gemaakt door buitenstaanders. Het blijft een observator, die Damon Albarn, zoals hij terloops AIDS ('should have slept alone' in 'Death of a Party'), vervreemding, drugsgebruik en heimwee registreert. In het afsluitende 'Essex Dogs', een soort vreemde kruising tussen reggae en noisepop, leest Damon een gedicht voor over die stad, waarin hij toch weer zit te gluren naar excentriekelingen op straat. Hij kan het toch niet laten en Blur kan het niet laten om zichzelf te ontwikkelen en tegelijkertijd gewoon met ijzersterke nummers op de proppen te komen.

Ik heb deze weer eens geluisterd. In het algemeen prettig beluisterbaar. Ik ben zelf groot fan van Blur, vind dat deze band in Nederland onderschat is. Ik hou vooral van hun poppy werk, Parklife, The Great Escape.

Hier staan natuurlijk een aantal enorme krakers op, Beetlebum en Song 2 behoren tot hun beste nummers. Het rauwe en het gitaargeweld klinkt ook wel lekker. Ik vind echter dat de grote kracht van Blur hun songschrijf kwaliteiten zijn, en hier hoor ik toch een aantal nummers waar het om het experiment en het rocken draait ten koste van het liedje. Dat het wel lekker klinkt maar het liedje weinig om het lijf heeft.Ik noem bijvoorbeeld Theme from retro, Chinese bombs, I´m just a killer, movin´ on en essex dogs. Allemaal hebben ze zeker wat, maar ik vind ze gewoon minder dan de meer ´ambachtelijke liedjes´, ik noem een universal, end of the century of this is a low. Hetzelfde heb ik bij thirteen, voor mij soms teveel sound en te weinig liedje.

Verder kan blur wel een potje bij me breken en is dit natuurlijk een knap album.

Song 2 : Adrenaline-ritje in twee perfecte minuten.

Nou, perfect toch niet helemaal, op 1:05 zit toch een foutje.

Haha, ik denk dat ik foutje ook hoor . .
Moet nodig eens wat aanschaffen van blur; de heren hebben een heel stel geniale nummers gemaakt.

Ik vind het vreemd dat Song 2 door velen als hun beste nummer wordt beschouwd. Niet onaardig nummer maar vooral melodisch wel erg simpel, het draait steeds om hetzelfde akkoord, ik kan minstens 30 betere Blur-nummers opnoemen (waarvan zeker 10 op dit album). Wat heeft Song 2 toch meer dan bv. Beetlebum of Country Sad Ballad Man?

Nou, juist het simpele, ongedwongen karakter maakt het een leuk nummer. Tel daar nog eens die briljante Woohoo's van Albarn, en de perfecte lengte bij op en je snapt precies waarom. Ik bedoel we houden allemaal van een hartige maaltijd, maar soms wil een mens een tussendoortje.

Goed album van Blur. De britpop sound aan de kant en een veel gewaagder geluid; houd ik van.
In sommige nummers hoor je Gorrillaz al een beetje in de verte.

Song 2 blijft een onvervalste 90's kneiter en Beetlebum is een perfect Blur nummer.
Onvoorstelbaar dat dit album niet genoeg waardering vindt onder de MuMe users.

Afwisselende en licht experimentele plaat. De nummers zijn niet allemaal even sterk. Edoch 3,5 sterren