Ozzy Osbourne - Ozzmosis (1995)

Ik vind het ook geen klassieker maar het gitaargeweld van nieuwkomer Wylde maakt een heleboel goed, tel daarbij op dat er best een aantal goede nummers opstaan en de bonustrack Hero is gewoon een uitstekende song. De schijf is in ieder geval beter dan Ozzmosis lijkt mij (no hard feelings Vielip .

Jazeker is Rest for the wicked een klassieker! Geweldig album vind ik. Staat geen slecht nummer op. En, door de komst van Wylde, ook één die weer een heel ander geluid liet horen. Dat vind ik het mooie aan de solo albums van Ozzy; door de diverse gitaristen zit er veel variatie in de albums.

Wat een solo in Old L.A. Tonight!

Het heeft maar 25 jaar geduurd voor ik dit album een kans gaf. Triest.

Ja dat herken ik wel. Niet met dit album maar bij andere albums heb ik ook weleens het gevoel van; hoe dan??!? Maar even terug naar je punt; helemaal waar! De solo in Old L.A. tonight is waanzinnig mooi.

Wauw Perry Mason heeft een fijne groove, als dit een voorbode blijkt te zijn voor hetgeen wat volgt is mijn nieuwsgierigheid gewekt. Helaas wordt het niveau van de eerste track niet vastgehouden. Daarnaast worden de songs onnodig lang uitgerekt, dat haalt de vaart uit de plaat die al zo stroperig overkomt. See You on the Other Side is nog wel vermeldenswaardig en Old L.A. Tonight heeft nog wel een bepaalde charme. Echter nummers als Ghost Behind My Eyes, Thunder Underground, Tomorrow, Denial, het duurt veel te lang, het is mager uitgewerkt. No More Tears bevatte nog enkele prima composities maar Ozzymosis vind ik ronduit saai. De plaat duurt bijna een uur, het is dan zaak om de boel spannend te houden, creatief te werk te gaan en afwisselend te werk te gaan, voor deze plaat gelden deze zaken allerminst.

Tussenstand:

1. Diary of a Madman
2. Blizzard of Ozz
3. The Ultimate Sin
4. No More Tears
5. Bark at the Moon
6. No Rest for the Wicked
7. Ozzmosis

Tomorrow hoor je zo'n freaky stem 'I never kill anybody'. Vervolgens een monsterlijke solo van Zakk. Zeker wel een geslaagde track wat mij betreft.

Ozzmosis is wel een echt waardeloze plaat. Ozzy zoekt een beetje Black Sabbath op. Oftewel hij liet zijn bandleden een beetje Black Sabbath opzoeken. Maar die hadden kennelijk geen idee hoe je zoiets op een interessante manier kan brengen. Het gevolg is een stapel oer- en oersaaie folteringen vol met van die platte, lome 90's riffs en grooves. Niet vooruit te branden allemaal. Een avondje Frans Duits op de bejaardensoos is nog avontuurlijker dan dit. Perry Mason gaat nog. Net als de ballad Old L.A. Tonight. Met weemoed stak ik een kaarsje aan voor Blizzard Of Ozz.

Noemenswaardig misschien ook wel dat Geezer Butler meedoet op dit album. Al treft men zijn stempel hoorbaarder op het Sabbath album Cross Purposes van een jaar eerder naar mijn idee.

Op een lied als Perry Mason hoor je hem in ieder geval wel als vanouds lekker bezig.

Zelfs Rick Wakeman deed mee. Hielp niet.

Is wel een lekker plaatje.

Zo slecht is dit album in mijn beleving ook niet eerlijk gezegd. Ja, het duurt te lang. Ondanks de 'maar' tien nummers die erop staan. Dan blijft er maar één oorzaak over; de nummers duren (veel) te lang. In het geval van See you on the other side en Thunder underground vind ik dat geen enkel probleem. Voor de overige songs wel. Ze worden er saai en stroperig door.

Eerlijk gezegd was dit mijn eerste kennismaking met het solowerk van Ozzy en nog altijd de plaat die ik het meeste koester. Vooral I Just Want You vond ik een heerlijk nummer.

I Just Want You een krachtige ballad die mij ook zeker ook altijd kon bekoren. Waarschijnlijk mijn favoriet van het album. Het eveneens uit deze periode afkomstige Back On Earth, later bijgevoegd op verzamelaar The Ozzman Cometh, tevens de eerste Ozzy cd die ik ooit kocht met deze als tweede, ook altijd erg mooi gevonden.

Het is jammer dat buttler verzuipt in de hippe commerciele 90's productie. De gitaren zijn wat veel overdubbed en dat trekt een enorme geluidsmuur op. En met hitschrijvers die bij Aerosmith geregeld worden ingezet is het doel wel duidelijk.
Alle songs zijn traag en dat maakt het wel wat stroperig. Daar kwam hierna ook vrij weinig verandering meer in want Ozzy is niet zo van de speedmetal.
Tomorrow is mijn favoriet omdat Ozzy nog eens een (heel klein) stukje lekker rauw en schreeuwerig zingt als in zijn beste Sabotage dagen. Steve Vai schreef nog mee op My little Man, dat is mijn nummer 2.

Woord van de week 'stroperig'.

Ja, ik ben in de stemming. Laatste goede album van mijnheer Osbourne. Verhoogd naar 4, maar het mag de veters niet strikken van No more tears. Laat dat duidelijk zijn haha

Een beetje wel, ander album maar er staan verdomd goede songs op. Zoals Perry Mason, My Jekyll Doesn't Hide, See You on the Other Side en I Just Want You.

Met Perry Mason staat er een prima opener op, echter hierna smeert Osbourne de boel veel te lang uit, veel songs die hier op volgen duren ellenlang en missen in mijn beleving spanning en variatie om lang te blijven boeien. Nee No More Tears blijft voor mij toch de laatste echt goede plaat van John Michael Osbourne.

Deze mag er inderdaad nog zijn vind ik. Destijds wel even wennen na het fantastische No more tears maar uiteindelijk kwam het allemaal goed. Wennen omdat het inmiddels 1995 was en er uit een ander vaatje getapt moest worden wilde meneer Osbourne een beetje 'in the picture' blijven. Productie wat soberder/kaler en de nummers meer groovend. Was tot dan toe totaal niet mijn ding eigenlijk. Ik denk dat dit album mij voorzichtig die wereld heeft ingezogen want toen ik dit eenmaal op waarde wist te schatten kon ik ook 'ineens' beter naar de oude Sabbath luisteren. Dat was tot dan toe absoluut geen succes namelijk. Ik ga met Von Helsing mee wat betreft de prima nummers. Met See you on the other side als absoluut hoogtepunt. Verder wissel ik I just want you in (zeikerig door de rijmelarij) voor Ghost behind my eyes en voeg ik Old L.A. tonight (wereld ballad!) en Thunder underground nog aan het rijtje toe
Grootste 'probleem' is en blijft het gebrek aan tempo/variatie waardoor het album in z'n geheel een (te) lange zit is. Hoor ik de nummers echter afzonderlijk in een playlist voorbij komen dan doen ze het prima.

Wisselvallig album waar toptracks (Perry Mason, I Just Want You) worden afgewisseld met matig materiaal. Ozzy klinkt hier bij vlagen ook echt verschrikkelijk. Die beknepen zanglijnen op Ghost Behind My Eyes (en de hele ktischerigheid van de compositie) of See You On The Other Side doen me gewoon pijn aan de oren en er zit iets in de mix qua effect dat er alleen maar voor zorgt dat die zang er nog harder uitkomt dan nodig. Alsof hij constant tegen zijn grens aan het schuren is en men vooral dat breekpunt goed naar voren wil laten komen.

Muzikaal is Ozzmosis echter prima. De toevoeging van een paar mellotronpartijen door Rick Wakeman zijn leuk gevonden, Buttler's basklanken voegen veel moois toe en Wylde's gitaar klinkt vol en machtig. Het zijn hier de zang en enkele tenenkrommende teksten die er vooral voor zorgen dat Ozzmosis toch als een gemiste kans aanvoelt. Met een andere zanger was dit beduidend beter geweest, en dat is toch een pijnlijke constatering.

Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark At The Moon
3. Diary Of A Madman
4. The Ultimate Sin
5. Blizzard Of Ozz
6. Ozzmosis
7. No Rest For The Wicked

Kort na de release van dit album heb ik dit album grijs gedraaid. Ik was in die tijd helemaal weg van zijn werk en had zijn albums met Black Sabbath inmiddels ook ontdekt. En als klap op de vuurpijl zag ik Ozzy voor het eerst live in Central Studio’s in Utrecht. Er zijn echter misschien al wel een jaar of 20 voorbij gegaan sinds de laatste keer dat ik het album hoorde.

Tijdens Back To The Beginning herinnerde Lzzy Hale me er weer aan hoe sterk het openingsnummer van dit album is. En dat wordt bevestigd als ik deze plaat weer hoor. Ook het meeslepende I Just Want You vervolgt het album prima, maar gaandeweg komt de klad een beetje in de plaat. Ghost Behind My Eyes heeft een sterk refrein met een verrassende zanglijn, maar is als geheel toch wat te cheesy.

Thunder Underground leunt op een logge staccato riff en is een poging om relevant te blijven in het veranderende muzikale landschap van de jaren ’90. Een prima nummer, ware het niet dat er te weinig goede ideeën in zitten om de speelduur van zes en een halve minuut te rechtvaardigen. Helaas hebben meer nummers onder een te lange speelduur te lijden, want ook See You On The Other Side en Tomorrow herbergen te weinig ideeën om een speelduur van ruim zes minuten te rechtvaardigen. En dat is jammer, want in basis zijn dit prima nummers en dan vooral Tomorrow dat een agressiever zingende Ozzy laat horen.

Denial en My Little Man hadden beter van dit album gelaten kunnen worden. Laatstgenoemde nummer is een overblijfsel uit een schrijfsessie met Steve Vai en toont vooral aan dat deze combinatie een mismatch was. Het zware My Jackel Doesn’t Hide doet me nog even opveren, al lijdt ook dit nummer aan speelduur-obesitas. Het afsluitende Old LA Tonight begint gezapig, maar gaandeweg komt dit nummer toch naar me toe.

Al met al een album met sterke momenten, maar met te veel vulling.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon
7. Ozzmosis

Met zeven songs die boven de 5 minuten klokken is het zaak om de boel spannend en gevarieerd te houden, daar slaagt Ozzy niet in.
Destijds heb ik het schijfje nog wel eens zijn rondjes laten draaien, maar tegenwoordig komt de plaat nooit meer uit zijn hoes.
Opener Perry Mason vond en ik vind nog steeds wel aardig, zelfs het kazige See You on the Other Side kan mijn goedkeuring nog wel wegdragen.
Voor het overige is hier door mij niet meer doorheen te ploegen. No More Tears was voor mij het laatste knappe album van Osbourne. De laatste 30 jaar, inclusief 13 met Sabbath, heeft de beste man op muzikaal gebied mij niet meer weten te overtuigen.

( god knows) I see you on the other side schalt vanavond door de huiskamer.

Dat vind ik wel een zeurnummer hoor. Sowieso vind ik Ozzmosis maar moeilijk om doorheen te komen. Perry Mason is goud. Verderop horen we af en toe wel wat aardige passages. Verder is het een beetje een bandwagon 90s plaat vol met saaie en trage grooves die toen gemeengoed waren in metalland.

Ik kende trouwens Aimee nog helemaal niet. Een echte 80s tearjerker dat zo op Ultimate Sin had kunnen staan. Het veegt eigenlijk de vloer aan met het hele Ozzmosis.

Ik moet er ook echt voor in de stemming zijn anders zet ik 'm zo af. Voor de late avond dus.

Geweldig nummer inderdaad! Heb 'm ergens op een verzamel cd met b kantjes en leftovers staan. Cd maar weer eens tevoorschijn halen want er staan nog meer gave nummers op als ik het me goed herinner.

Ozzmosis leidt in mijn beleving aan twee euvels: een te lange speelduur voor het muzikaal gebodene, teveel songs die onnodig worden uitgerekt en een gebrek aan variatie in de nummers zelf.
Met veel metal albums van halverwege de jaren 90 - en met name de wat traditionele vorm van metal - werd niet alleen de variatie vaak de kop ingedrukt ten faveure van de 'groove' maar werd de speelduur van de cd ook nogal eens maximaal benut.
Maar 'meer' is niet altijd beter en zeker niet medio jaren 90.
Waar ik als late puber geen genoeg kon krijgen van veel 'groove' metal platen is dat danig afgezwakt. Ik heb tegenwoordig veel meer een hang naar het metalen plaatwerk waar de gitaarsolo's als cirkelzagen nummers doorklieven, waar een zanger gevarieerd voor de dag komt en transities meer regel zijn dan uitzondering.
Met Ozzmosis hoor ik veel midtempo geneuzel, waarbij Ozzy geloofde in de kracht van de herhaling, de herhaling en de herhaling.
In Perry Mason zit nog wel een bepaalde schwung maar songs als Thunder Underground, Tomorrow, Denial en My Jekkyl begin ik altijd te knikkebollen.
Het is niet altijd makkelijk om op muzikaal vlak relevant te blijven en scherp voor de dag te komen, maar na No More Tears, heeft Ozzy mij nooit meer weten te boeien.
Dat is ook niet erg, met twee decennia aan prima platen heeft hij een flinke bijdrage geleverd aan de rockwereld.

Dit is een album dat behoorlijk wat vragen oproept. Waarom is het grotendeels midtempo? Waarom zijn de nummers zo lang? (See You On The Other Side). Waarom proberen ze het bereik van Ozzy zo op te rekken? In de lagere regionen klinkt het allemaal niet zo verkeerd, maar hoger komt Ozzy al snel tegen zijn grenzen aan. Ik kan zo wel even doorgaan. Waar het vooral om draait, is dat Ozzy Osbourne heel erg met de tijd probeert mee te gaan. De mid ninetees zijn dan een wat lastige tijd voor veel bands. Ook hier hoor ik de worsteling en de onmacht om mee te komen. Je moet wel meer dan dan trager en lager spelen en zingen. Het is allemaal dan ook niet bepaald sterk. "Nieuwkomers" als Geezer Butler en Rick Wakeman voegen hier naar mijn idee nauwelijks wat toe.


Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark at the Moon
3. Blizzard of Ozz
4. Diary of a Madman
5. No Rest for the Wicked
6. Ozzmosis
7. The Ultimate Sin

Najaar 1995. Een maatje brengt een cassettebandje mee, waarop hij enkele nummers van nieuwe albums heeft opgenomen. Ik herinner me van die tape alleen nog de twee die van Ozzmosis afkomstig waren: eerst Perry Mason met z'n pakkende intro en refrein en dan My Little Man met sitar, beide nummers zeer aangenaam.

Waarschijnlijk was ik niet de enige die verrast was met nieuw studiowerk van Ozzy Osbourne: na voorganger No More Tears had hij immers afscheid genomen met de concertreeks No More Tours, waarvan Live & Loud twee jaar eerder ter herinnering was verschenen. De bezetting met bassist Geezer Butler uit Osbournes jaren bij Black Sabbath, de als superdrummer bekende Deen Castronovo (o.a. ex-Bad English) en toetsenist Rick Wakeman (in 1973 ook op Sabbath Bloody Sabbath) was eveneens een onverwacht cadeautje, net als het feit dat enkele bekende namen meeschreven aan de nummers.

Osbourne keek niet zo positief terug op de opnamen. Eerst moest originele producer Michael Wagener van de platenbazen vertrekken en de navolgende opnamen met Michael Beinhorn omschreef hij in 2002 bij Classic Rock als "mind games".

Hierboven kom ik vaak dezelfde opinie tegen: opener Perry Mason is erg sterk, daarna is het minder omdat de nummers midtempo zijn, wat eentonigheid in de hand werkt. Ik kan er deels in mee. Er zijn vier nummers die de vaart uit het album halen doordat ze te lang log doorgaan: Thunder Underground, Tomorrow, Denial en My Jeckyll Doesn't Hide.
Op de 2002-heruitgave verschenen echter twee bonusnummers uit de fase met producer Wagener, die het niveau omhoog halen: Whole World's Falling Down (geschreven met Jack Blades van Night Ranger en Tommy Shaw van Styx) en ballade Aimee. Met de ongenoemde nummers resteren er acht nummers die wél de toets der kritiek kunnen doorstaan en meestal meer dan dat.
Dat co-componisten Steve Vai (My Little Man), Lemmy (met diens werk voor Osbourne zoals dit See You on the Other Side schijnt deze beter te hebben verdiend dan met menig album van Motörhead) en broodschrijver Jim Vallance (I Just Want You) acte de presence geven, maakt het extra interessant.

In de VS haalde het album meteen bij binnenkomst in november #4, in het VK de maand ervoor "slechts" #22 als hoogste notering. Muziek die het beter doet op de Amerikaanse markt. Van mij een 7,5 als schoolcijfer, uitgedrukt in 3,5 ster.