Ozzy Osbourne - Ozzmosis (1995)

Wisselvallig album waar toptracks (Perry Mason, I Just Want You) worden afgewisseld met matig materiaal. Ozzy klinkt hier bij vlagen ook echt verschrikkelijk. Die beknepen zanglijnen op Ghost Behind My Eyes (en de hele ktischerigheid van de compositie) of See You On The Other Side doen me gewoon pijn aan de oren en er zit iets in de mix qua effect dat er alleen maar voor zorgt dat die zang er nog harder uitkomt dan nodig. Alsof hij constant tegen zijn grens aan het schuren is en men vooral dat breekpunt goed naar voren wil laten komen.

Muzikaal is Ozzmosis echter prima. De toevoeging van een paar mellotronpartijen door Rick Wakeman zijn leuk gevonden, Buttler's basklanken voegen veel moois toe en Wylde's gitaar klinkt vol en machtig. Het zijn hier de zang en enkele tenenkrommende teksten die er vooral voor zorgen dat Ozzmosis toch als een gemiste kans aanvoelt. Met een andere zanger was dit beduidend beter geweest, en dat is toch een pijnlijke constatering.

Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark At The Moon
3. Diary Of A Madman
4. The Ultimate Sin
5. Blizzard Of Ozz
6. Ozzmosis
7. No Rest For The Wicked

Kort na de release van dit album heb ik dit album grijs gedraaid. Ik was in die tijd helemaal weg van zijn werk en had zijn albums met Black Sabbath inmiddels ook ontdekt. En als klap op de vuurpijl zag ik Ozzy voor het eerst live in Central Studio’s in Utrecht. Er zijn echter misschien al wel een jaar of 20 voorbij gegaan sinds de laatste keer dat ik het album hoorde.

Tijdens Back To The Beginning herinnerde Lzzy Hale me er weer aan hoe sterk het openingsnummer van dit album is. En dat wordt bevestigd als ik deze plaat weer hoor. Ook het meeslepende I Just Want You vervolgt het album prima, maar gaandeweg komt de klad een beetje in de plaat. Ghost Behind My Eyes heeft een sterk refrein met een verrassende zanglijn, maar is als geheel toch wat te cheesy.

Thunder Underground leunt op een logge staccato riff en is een poging om relevant te blijven in het veranderende muzikale landschap van de jaren ’90. Een prima nummer, ware het niet dat er te weinig goede ideeën in zitten om de speelduur van zes en een halve minuut te rechtvaardigen. Helaas hebben meer nummers onder een te lange speelduur te lijden, want ook See You On The Other Side en Tomorrow herbergen te weinig ideeën om een speelduur van ruim zes minuten te rechtvaardigen. En dat is jammer, want in basis zijn dit prima nummers en dan vooral Tomorrow dat een agressiever zingende Ozzy laat horen.

Denial en My Little Man hadden beter van dit album gelaten kunnen worden. Laatstgenoemde nummer is een overblijfsel uit een schrijfsessie met Steve Vai en toont vooral aan dat deze combinatie een mismatch was. Het zware My Jackel Doesn’t Hide doet me nog even opveren, al lijdt ook dit nummer aan speelduur-obesitas. Het afsluitende Old LA Tonight begint gezapig, maar gaandeweg komt dit nummer toch naar me toe.

Al met al een album met sterke momenten, maar met te veel vulling.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon
7. Ozzmosis

Dit is een album dat behoorlijk wat vragen oproept. Waarom is het grotendeels midtempo? Waarom zijn de nummers zo lang? (See You On The Other Side). Waarom proberen ze het bereik van Ozzy zo op te rekken? In de lagere regionen klinkt het allemaal niet zo verkeerd, maar hoger komt Ozzy al snel tegen zijn grenzen aan. Ik kan zo wel even doorgaan. Waar het vooral om draait, is dat Ozzy Osbourne heel erg met de tijd probeert mee te gaan. De mid ninetees zijn dan een wat lastige tijd voor veel bands. Ook hier hoor ik de worsteling en de onmacht om mee te komen. Je moet wel meer dan dan trager en lager spelen en zingen. Het is allemaal dan ook niet bepaald sterk. "Nieuwkomers" als Geezer Butler en Rick Wakeman voegen hier naar mijn idee nauwelijks wat toe.


Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark at the Moon
3. Blizzard of Ozz
4. Diary of a Madman
5. No Rest for the Wicked
6. Ozzmosis
7. The Ultimate Sin

Najaar 1995. Een maatje brengt een cassettebandje mee, waarop hij enkele nummers van nieuwe albums heeft opgenomen. Ik herinner me van die tape alleen nog de twee die van Ozzmosis afkomstig waren: eerst Perry Mason met z'n pakkende intro en refrein en dan My Little Man met sitar, beide nummers zeer aangenaam.

Waarschijnlijk was ik niet de enige die verrast was met nieuw studiowerk van Ozzy Osbourne: na voorganger No More Tears had hij immers afscheid genomen met de concertreeks No More Tours, waarvan Live & Loud twee jaar eerder ter herinnering was verschenen. De bezetting met bassist Geezer Butler uit Osbournes jaren bij Black Sabbath, de als superdrummer bekende Deen Castronovo (o.a. ex-Bad English) en toetsenist Rick Wakeman (in 1973 ook op Sabbath Bloody Sabbath) was eveneens een onverwacht cadeautje, net als het feit dat enkele bekende namen meeschreven aan de nummers.

Osbourne keek niet zo positief terug op de opnamen. Eerst moest originele producer Michael Wagener van de platenbazen vertrekken en de navolgende opnamen met Michael Beinhorn omschreef hij in 2002 bij Classic Rock als "mind games".

Hierboven kom ik vaak dezelfde opinie tegen: opener Perry Mason is erg sterk, daarna is het minder omdat de nummers midtempo zijn, wat eentonigheid in de hand werkt. Ik kan er deels in mee. Er zijn vier nummers die de vaart uit het album halen doordat ze te lang log doorgaan: Thunder Underground, Tomorrow, Denial en My Jeckyll Doesn't Hide.
Op de 2002-heruitgave verschenen echter twee bonusnummers uit de fase met producer Wagener, die het niveau omhoog halen: Whole World's Falling Down (geschreven met Jack Blades van Night Ranger en Tommy Shaw van Styx) en ballade Aimee. Met de ongenoemde nummers resteren er acht nummers die wél de toets der kritiek kunnen doorstaan en meestal meer dan dat.
Dat co-componisten Steve Vai (My Little Man), Lemmy (met diens werk voor Osbourne zoals dit See You on the Other Side schijnt deze beter te hebben verdiend dan met menig album van Motörhead) en broodschrijver Jim Vallance (I Just Want You) acte de presence geven, maakt het extra interessant.

In de VS haalde het album meteen bij binnenkomst in november #4, in het VK de maand ervoor "slechts" #22 als hoogste notering. Muziek die het beter doet op de Amerikaanse markt. Van mij een 7,5 als schoolcijfer, uitgedrukt in 3,5 ster.