Dio - Lock Up the Wolves (1990)

Voor mij buiten Holy Diver en Strange Highways zowat de sterkste plaat uit Dio zijn (solo) cariere. Prachtig artwork, een heel erg goede productie, en een paar fantastische tracks (Born On The Sun, Lock Up The Wolves, Evil On Queen Street, Wild One). Jammer ook dat de gitarist op deze plaat, Rowan Robertson, slechts eentje met Dio heeft gemaakt, vond hem namelijk stukken beter dan Goldy en Tracii G.

Rowan Robertson was geloof ik een jaar of 17 toen Dio hem recruteerde.

We hebben helaas nooit meer wat van hem vernomen....

Beetje het Zakk Wylde verhaal als bij Ozzy. Deze Robertson werd toen binnengehaald als een nieuwe.. tja 'Page, Schenker, Blackmore' of welke gitaarheld dan ook. Dat is dan blijkbaar niet helemaal uitgekomen. Ik heb op DVD wel een 'making of' van deze plaat maar verder dan het redelijk 'Hey Angel' kom ik niet.

Weer een erg aantrekkelijke dio plaat! die ik een weekje geleden op bol besteld had voor 8 euro.. zeker geen geld verspilling!
Dio is opdit moment samen met Deep Purple mijn favoriete band.. en ben ookvan plan alles tekopen van hem.. omdat het zeker tijdloze muziek blijft.
Over het album: het jaren 80 sfeertje is hier nog aanwezig.. maar dat maakt het er zeker nietminder op.. vind deze plaat over het algemeen een aparte sound hebben.. wat mede dankzij Rowan Robertson is gekomen.. wat kan hij goed spelen voor 18 jaar zeg! wat ik ook erg leuk vind aan dit album zijn de velen gitaar loopjes.. die bijvoorbeeld bij dream evil weer wat minder te vinden waren..
geef dit album een 4,5! niet iedere plaat is even goed.. om maar wat tezeggen: Night Music voegt vrij weinig toe aan het album.. maar is ook zeker geen slecht nummer

Zeer heavy en sterke Dio-plaat en één van de beste, w.m.b. Een volle productie en uitstekend gitaarspel van de toentertijd 18-jarige Rowan Robertson.
T.o.v. Dream Evil klinkt dit album als een beest, en dat was na een aantal softere platen ook wel weer nodig. De traditionele Dio-sound is op en top aanwezig en zou pas op de volgende plaat (Strange Highways) meer naar de achtergrond verdwijnen, ondanks het feit dat die plaat nog harder is dan deze.
De stem van Dio blijft een streling voor het oor.
Van begin tot eind genieten van o.a. Between Two Hearts, het bombastische Lock Up the Wolves, Why are They Watching me en het prachtige My Eyes.

Favoriete plaat en bevat veel sterke dynamische songs met een jonge stergitarist. Bombast en heavy met ruimte voor sublieme zang.

Zeker geen slechte plaat, maar vond zijn vorige toch beter.

Wat mij betreft de laatste interessante Dio plaat. Hierna sloeg hij aan het experimenteren maar vergat tegelijkertijd om memorabele nummers te schrijven. Hier worden we nog getracteerd op de traditionele Dio-sound en is het smullen geblazen met nummers als Born On The Sun, Hey Angel, de titeltrack en het loodzware Sabbath-achtige Evil On Queen Street.

De op dat moment 17-jarige Rowan Robertson verdient ook nog een vermelding. Hij geeft zijn gitaar flink op zijn donder zonder dat het egotripperij wordt, alles in dienst van het nummer. Lekkere stevige productie ook.

Helaas lukt het niet om een uur lang de aandacht vast te houden, vooral naar het einde toe zakt de plaat wat in. Daarom 3*

Deze plaat doet me bij de tweede beluistering nog het meest aan Strange Highways denken. Een zware plaat, zowel qua songmateriaal als qua productie. Over het algemeen klinkt de plaat hierdoor veel minder commercieel dan een Holy Diver.
Juist het dreigende geluid en de wat tragere nummers spreken me erg aan. Ga later, als ik deze plaat wat beter ken, wel met sterren strooien.

Zo, sinds mijn vorige bericht heb ik deze plaat een flink aantal keren beluisterd.
Ik geloof dat mijn eerste indruk wel aardig overeenkwam met hoe ik er nu over denk: een album dat stukken intenser klinkt dan al Dio's voorgaande albums. Niet alleen qua productie, maar ook wat betreft songmateriaal. Ik vind deze plaat vergelijkbaar met Strange Highways en Dehumanizer, dat Dio tussen deze en SH in opnam met Black Sabbath. Al deze platen zijn erg hard, en de nummers zijn iets minder gepolijst dan op bijvoorbeeld Holy Diver. Wellicht minder geschikt om voor een groot publiek in een stadion te spelen, maar het maakt Lock Up the Wolves een stuk spannender en voor mij leuker om naar te luisteren.

Eerdere albums van Dio vond ik altijd een beetje iel klinken, met de gitaar en drum vrij zacht in de mix, maar hier knallen de drums, en ook de gitaarpartijen zijn dominant aanwezig. Overigens vind ik gitaarspel van Rowan Robertson erg plezierig om naar te luisteren. De man speelt altijd net wat anders dan ik denk dat er gaat komen. Mede daardoor vervelen de soms lange nummers me geen moment.
De beste nummers zijn voor mij Born On the Sun, Night Music, het titelnummer en Evil On Queen Street. De laatste nummers van deze plaat vind ik niet allemaal even sterk, maar dat heb ik bij de meeste Dio-albums. Al met al zijn er geen echt slechte nummers op deze plaat te vinden.
En dat Ronnie James Dio weer de sterren van de hemel zingt, lijkt me niet nodig om te vermelden.

4*

Veel bluesrock hierop, ben er niet zo'n fan van maar kan begrijpen dat het goed valt bij sommige mensen.
Ook een wat ander imago, in de clip van "Wild One" lijken de kleren afkomstig van Aerosmith

YouTube - Dio in the studio
YouTube - Dio - Lock Up The Wolves Studio Session
Tijdens de opnamen.

De vertrouwde sound van Dio is hierop ook weer prominent aanwezig. Zijn zang overtuigt, maar echte knallers hoor ik er toch niet tussen. Het titelnummer is lekker zwaar Sabbath-achtig en trekt nog de meeste aandacht.

Ik vind dit de beste plaat van DIO. Het duurde wel even voordat ik hier achter was. De eerst paar keren dat ik hem luisterde, vond ik hem niet zo goed. Maar hoe meer ik de cd luisterde, hoe beter ik hem begon te vinden. Nu vind ik het zeker de beste. Mijn favoriete nummers zijn Born On The Sun, Between Two Hearts en Evil On Queen Street. Evil On Queen Street is zelfs mijn favoriete Dio nummer aller tijden (rainbow en blacksabbath niet meegerekend). Geweldige cd! Maar neem de tijd om dat te ontdekken, bij mij was het geen liefde op het eerste gezicht!

Dit album is een stuk beter dan Dream evil, maar zeker niet de beste.

En wat trager album dan voorheen met erg veel bluesy invloeden. Heeft wat gewenning nodig gehad, maar ik kan het nu goed hebben. Vooral het loodzware en trage titelnummer is een geweldig nummer. Ook de afsluiter "My Eyes" is een memorabel moment.

Eén van de betere albums van Ronnie James Dio, zij het overwegend wel wat traag qua tempo van de songs. Vooral halverwege de plaat zijn er een paar songs die behoorlijk beginnen te slepen. Maar goed, het songmateriaal is gelukkig wel vrij sterk en Dio is uitstekend bij stem. De gitarist is de zeer getalenteerde Rowan Robertson, die op zijn 17e (!) toetrad tot de band. Hij levert hier een spetterend en imposant visitekaartje af. Helaas zou het wat Dio betreft bij een eenmalig optreden blijven.

Helaas is er na Dio weinig meer van hem vernomen.

Op Wikipedia is over zijn leven na Dio te lezen.

Ja wel eens gelezen. Veelbelovende projecten die grotendeels op de planken zijn blijven liggen toch.

Een dosis geluk is misschien wel een vereiste om het te kunnen maken.

Dat denk ik ook. Aan zijn talent lag het iig niet. En zijn looks/podiumpresentatie waren ook dik in orde. Dus je zou denken dat de nodige grote namen destijds toch wel interesse moeten hebben getoond.

Maar ik vermoed dat zijn loyaliteit naar Dio toe (die had meerdere malen plannen om een nieuw album met hem te maken) ertoe hebben geleid dat hij het ijzer niet heeft kunnen smeden toen het heet was.

Tja , het is toch meer een poging om ook zware Black Sabbath riffs te reproduceren, maar Iommi laat het op Dehumanizer (in principe de opvolger voor Ronnie Dio's bijdrage) nog één keer horen hoe zoiets echt moet. Op zich geen verkeerde plaat maar de titelsong is verre van meeslepend voor de tijdsduur die de heren er over willen doen. Qua solospel kan de gitarist wel mee en echt verkeerd is het allemaal niet. De up-tempo songs en lichter spel liggen hem wat meer, zo lijkt het, maar daar zijn er te weinig van.

Edit: De gitarist is opgedoken in een band met Vinny Appice genaamd Serpent's Ride, debuutalbum in 2016

Ok, maar de opvolger van deze plaat (Strange Highways) en dus Ronnie's opvolger van Dehumanizer staat wel vol goed riff's. Die vind ik echt veel beter dan dit album.

Interessant..

Ex Dio guitarist Rowan Robertson Talks Unreleased Dio songs & Lock Up the Wolves

Inderdaad.

Born On The Sun is echter wel degelijk een pareltje te noemen.

Het titelnummer wn Born On The Sun zijn de prijsnummers voor mij. Over het algemeen duurt de plaat wat lang maar slecht is het allerminst. En ik heb iets tegen die wollige gitaarsound.
Ik las ooit dat Evil In Queen Street geïnspireerd was door King Diamond die in een hamburgertent wat bestelde, of was dat S. O. D.? Anyway, leuk verhaal voor een vervelende Sabbathrevisit is het gevolg. Een stuk minder spannend dan het titelnummer

Geen last van. Vind Rowan sowieso een erg getalenteerde gitarist hier.

Dat is ook boven mijn twijfel verheven.

Het laatste schijfje waar Dio nog (ondanks in 90' uitgekomen) nog met een been in de jaren 80 staat. Het materiaal is nog niet zo zwaar als zijn platen die hierna uit zouden komen.
Het schijfje bevat fijne songs, met prima riffs, veelal midtempo nummers en Dio als een heersende kasteelheer op zijn troon. Wat heeft (had) de beste man toch machtige stembanden. Lock Up the Wolves bevat wat mij betreft niet echt songs die er boven uitsteken, maar er worden ook geen onvoldoendes gescoord. Kortom een heel gedegen plaatje die met Born on the Sun en Hey Angel wel twee typische Dio songs bevat die de beste elementen van man's muzikaliteit herbergen; fijne grooves, wat relaxt aandoende tussenstukken, sfeer en goed geplaatste breaks. Desalniettemin voelt 60 minuten wel wat lang aan mede ingegeven door weinig variatie tussen de nummers onderling.