Dio - Lock Up the Wolves (1990)

Zo, sinds mijn vorige bericht heb ik deze plaat een flink aantal keren beluisterd.
Ik geloof dat mijn eerste indruk wel aardig overeenkwam met hoe ik er nu over denk: een album dat stukken intenser klinkt dan al Dio's voorgaande albums. Niet alleen qua productie, maar ook wat betreft songmateriaal. Ik vind deze plaat vergelijkbaar met Strange Highways en Dehumanizer, dat Dio tussen deze en SH in opnam met Black Sabbath. Al deze platen zijn erg hard, en de nummers zijn iets minder gepolijst dan op bijvoorbeeld Holy Diver. Wellicht minder geschikt om voor een groot publiek in een stadion te spelen, maar het maakt Lock Up the Wolves een stuk spannender en voor mij leuker om naar te luisteren.

Eerdere albums van Dio vond ik altijd een beetje iel klinken, met de gitaar en drum vrij zacht in de mix, maar hier knallen de drums, en ook de gitaarpartijen zijn dominant aanwezig. Overigens vind ik gitaarspel van Rowan Robertson erg plezierig om naar te luisteren. De man speelt altijd net wat anders dan ik denk dat er gaat komen. Mede daardoor vervelen de soms lange nummers me geen moment.
De beste nummers zijn voor mij Born On the Sun, Night Music, het titelnummer en Evil On Queen Street. De laatste nummers van deze plaat vind ik niet allemaal even sterk, maar dat heb ik bij de meeste Dio-albums. Al met al zijn er geen echt slechte nummers op deze plaat te vinden.
En dat Ronnie James Dio weer de sterren van de hemel zingt, lijkt me niet nodig om te vermelden.

4*

Ik vind dit de beste plaat van DIO. Het duurde wel even voordat ik hier achter was. De eerst paar keren dat ik hem luisterde, vond ik hem niet zo goed. Maar hoe meer ik de cd luisterde, hoe beter ik hem begon te vinden. Nu vind ik het zeker de beste. Mijn favoriete nummers zijn Born On The Sun, Between Two Hearts en Evil On Queen Street. Evil On Queen Street is zelfs mijn favoriete Dio nummer aller tijden (rainbow en blacksabbath niet meegerekend). Geweldige cd! Maar neem de tijd om dat te ontdekken, bij mij was het geen liefde op het eerste gezicht!

Eén van de betere albums van Ronnie James Dio, zij het overwegend wel wat traag qua tempo van de songs. Vooral halverwege de plaat zijn er een paar songs die behoorlijk beginnen te slepen. Maar goed, het songmateriaal is gelukkig wel vrij sterk en Dio is uitstekend bij stem. De gitarist is de zeer getalenteerde Rowan Robertson, die op zijn 17e (!) toetrad tot de band. Hij levert hier een spetterend en imposant visitekaartje af. Helaas zou het wat Dio betreft bij een eenmalig optreden blijven.

Afgelopen vrijdag kwam dit album, samen met de rest van de Vertigo-albums van Dio, weer op vinyl uit. Een goede reden om eindelijk eens kennis te maken met deze plaat.

RJ heeft voor de gelegenheid zijn complete band weer eens overhoop gehaald. Rowan Robertson is de meest opvallende nieuweling op deze plaat. Het 18-jarige wonderkind luistert Lock Up The Wolves op met fantastisch gitaarspel waarin de invloeden van o.a. EVH, John Sykes en voorganger Vivian Campbell doorklinken. Minst opvallende naam is Jens Johansson. De toetsenvirtuoos wordt weliswaar als bandlid genoemd maar in de meeste nummers schittert hij door afwezigheid.

Met Wild One opent het album sterk. Qua vibe doet het album een beetje denken aan Dio's Black Sabbath-periode. Het speelse gitaarspel van Robertson doet hier erg denken aan dat van Eddie Van Halen. Ook Born On The Sun refereert aan RJ's Black Sabbath-tijd, al krijgt het nummer op het laatst dankzij de achtergrondkoortjes ook een beetje een AOR-gevoel.

Na deze twee sterke nummers wordt het toch allemaal een klein tandje minder, met als dieptepunt het matige Twisted, een bluesy midtemponummer waar weinig fantasie uit blijkt. Gelukkig eindigt het album met twee sterke nummers. Why Are The Watching Me is een van de sterkste nummers van dit album en het is voor mij dan ook een raadsel dat dit nummer op de originele LP sneuvelde vanwege de speelduurbeperking van een LP. Dat was Twisted een logischere kandidaat geweest in mijn optiek. My Eyes sluit het album waardig af.

Al met al een prima album van Dio, die met zijn magistrale stem de soms mindere nummers naar een hoger niveau tilt.

Score: 73/100

Hardrock en metal zoals ik die eind jaren '70 had leren kennen, waren in 1990 aan het verdampen. Sowieso omdat de grote elpeehoezen in toenemende mate het veld moesten ruimen voor kleine plastic cd-doosjes. Een treurig gezicht als je een platenzaak betrad.
Ook in mijn metalwereldje was de invloed van MTV enorm met hersenloze partybands, bemenst door mannen met getoupeerd haar en make-up. Het alternatief was thrash-/speedmetal, waar inmiddels de grenzen qua snelheid waren bereikt: koploper Metallica liet met ...And Justice for All zelfs het gaspedaal vaker los.
De nieuwste smaken waren grind en death metal, waar ik echter goede, swingende riffs miste. Ik begon me oud te voelen, al was ik een twintiger. Been there before, seen it, done it.

En mijn rots in de branding Ronnie James Dio, door wie ik in 1980 op Black Sabbaths Heaven and Hell was omvergeblazen? Die had met het debuut van zijn Dio, Holy Diver (1983), een vaste vorm ontwikkeld waar hij niet vanaf week. Verrassend als in zijn dagen met Rainbow en Sabbath was het allang niet meer, al leverde hij steevast kwaliteit.
Toen in mei 1990 Lock up the Wolves in de bakken lag. had ik gemist dat zijn band uit elkaar was gevallen. Oudgedienden Jimmy Bain en Vinny Appice? Doehoei. Toetsenist Claude Schnell, die op voorganger Dream Evil meer ruimte vroeg en inderdaad iets kreeg? Auf wiedersehen! Nieuwe gitarist Craig Goldy, die mij zo positief verraste? Bye. De groep Dio werd in mijn ogen zanger Ronnie James Dio & huurlingen. Weg maatjesgevoel, weg gelijkwaardigheid.

In het nieuwe Dio twee onbekende namen, waarbij hij net als Ozzy Osbourne de kunst verstond om jonge snarenracers te ontdekken, deze keer een Engelse tiener.
Bekende namen waren die van toetsenist Jens Johansson, die ik kende van het Zweedse Silver Mountain en vooral de soloalbums van Yngwie Malmsteen; plus drummer Simon Wright, ex-AC/DC, die me daarom niet bepaald een logische opvolger van Appice leek.

Ik ga uit van de vinylversie, die een iets andere volgorde kent dan de cd en bovendien een nummer minder. Opvallend is dat er van Bain nog vier composities zijn te vinden en helemaal niets van zijn opvolger, de piepjonge Amerikaan Teddy Cook.
Slechts twee nummers zijn echt uptempo: de sterke opener Wild One en op de tweede helft Walk on Water. Op cd staat bovendien een derde uptempo nummer, namelijk track 10 Why Are They Watching Me.
Het is te weinig voor dit langzame en daardoor al in de eerste helft langdradige album. Lome blues klinkt het nadrukkelijkst in Between Two Hearts, Evil on Queen Street en Twisted, met dan nog eens vier langzame nummers, plus het midtempo Night Music. Dat Wright wel degelijk geschikt was als Dio's stokkenman en dat Rowan Robertson op hoog niveau soleert, kan dat gebrek niet verhullen.

Van tevoren verwachtte ik een grotere rol voor Johansson; bij Malmsteen stond hij bekend om zijn toetsensolo's in klassieke stijl. Hiermee had Lock Up the Wolves gevarieerder kunnen zijn. Een lange powerballade als Between Two Hearts blijkt zo ondanks het akoestische gitaargetokkel toch saai. Een tempowisseling hier en daar had al zoveel kunnen doen… Gemiste kans voor Dio, die het beste presteerde als hij met gelijkwaardige muzikanten werkte, zo blijkt weer eens. Producer Tony Platt had kritischer moeten zijn.
Sterkste voorbeeld is het afsluitende My Eyes, dat akoestisch begint; in de intrigerende tekst wordt enkele malen verwezen naar het roemruchte verleden van de zanger met nummers als Heaven and Hell, Stargazer en Invisible. Hij presenteert zichzelf als vertolker van dromen en “collector of lies”. Maar het nummer kruipt langzaam voort, zonder enige opwinding.

De groep tourde onder meer in het voorprogramma van Metallica, dat hun laatste album promootte. Waar Dio echter zelf headliner was, viel op dat de zalen niet meer volliepen. Inmiddels werd grunge de nieuwe norm, voor het te voorspelbare Dio liep de belangstelling terug.
Tijdens één van Dio's optredens speelde Black Sabbaths Geezer Butler mee op klassieker Neon Knights. De wrijving uit 1981-1982 was verdampt. Er ontstond een knipperlichtrelatie tussen de Sabs en Ronnie James, die uiteindelijk in 1992 definitief toetrad, daarmee de groep Dio naar de vriezer verbannend voor later datum.

De voormalige gitaarwonderpuber Rowan Robertson werd in mei 2022, inmiddels 51 jaar oud, geïnterviewd door Guitar World. Leuke details heeft hij te vertellen! Wat betreft Lock Up the Wolves deelt hij de kritiek die anderen en ik uitten.
Dit album pakt me nergens bij de lurven. Dat zit 'm niet in de bezetting, maar in de composities. Die zijn te eenvormig en missen avontuur. Dio op herhalingsoefening.