menu

Low - The Invisible Way (2013)

mijn stem
3,55 (112)
112 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Sub Pop

  1. Plastic Cup (3:01)
  2. Amethyst (5:20)
  3. So Blue (4:23)
  4. Holy Ghost (3:06)
  5. Waiting (2:38)
  6. Clarence White (3:47)
  7. Four Score (2:56)
  8. Just Make It Stop (4:08)
  9. Mother (2:52)
  10. On My Own (5:43)
  11. To Our Knees (3:08)
totale tijdsduur: 41:02
zoeken in:

avatar van aERodynamIC
4,0
Volgens mij klopt dit artwork helemaal niet ook al zie je het overal opduiken bij de illegale links (het is een stuk van de tourposter die ze als artwork gebruiken).

Ik denk dat het artwork dat bij de officiële link naar het nummer Plastic Cup toegevoegd is eerder klopt alleen is het formaat te klein dus daarom heb ik ook nog even gewacht met toevoegen. Vergroot dat plaatje maar en je ziet The Invisible Way staan. Je ziet ook bij de linkjes naar de andere cd's het juiste artwork staan dus het kan bijna niet missen dan dat dat de cover gaat worden (veel mooier ook natuurlijk).
Het is ook nergens te zien bij de officiële verkoopsites dus ik vrees dat deze door de keuring heen is geslopen.

2013 Winter Music Preview: Low, Josh Ritter, Earl Sweatshirt, Calle 13, More : All Songs Considered : NPR

Deze cover past ook niet echt bij de band en die in mijn link wel.

avatar van aERodynamIC
4,0
Low levert met The Invisible Way hun tiende album af: tien albums tergend langzame gitaarsongs van ongekende schoonheid.
Ondanks alle traagheid zijn er telkens duidelijke verschillen aan te tonen tussen al die albums onderling, zo ook op deze nieuwe die geproduceerd is door Wilco's Jeff Tweedy.

The Invisible Way klinkt in mijn oren allereerst behoorlijk toegankelijk voor zover die term van toepassing kan zijn op deze band.
Er zit een soort gospelrandje aan wat weer niet zo vreemd is als je de press-release leest waarin Alan Sparhawk zegt dat ze dit album wilden opnemen met Tweedy door zijn werk met Mavis Staples op haar album You Are Not Alone.
Het geeft de sound van Low een gloedvol laagje: heel warm en behaaglijk. On My Own kent wel een scherpe, rafelige gitaarlijn die dwars door het warme geluid heengaat wat een bijzonder effect geeft.

Een ander opvallend punt is dat Mimi Parker op 5 tracks de lead-vocals op zich neemt waardoor er een schitterend evenwicht ontstaat tussen haar engelenzang en de wat hese sound van Sparhawk (die ik heel erg vind lijken op die van Scott Matthew die op zijn beurt een enorm fan is van Low).
Parker heeft niet langer meer een 'bijrol' zullen we maar zeggen en ik vind dat absoluut een pluspunt.

The Invisible Way is en blijft traag zoals ook de voorgangers dat zijn en daar moet je van houden. Bij mij heeft het album heel vaak gedraaid tijdens de afgelopen feestdagen en vormde daarmee een perfecte soundtrack voor die periode.
Het zorgde er ook voor dat het album al goed is gaan doordringen bij mij waardoor ik nu in de fase terecht ben gekomen waarin ik allerlei kleine, fraaie dingen ontdek.
Je moet er dus wel de tijd voor nemen en dat is met deze vrije dagen geen enkel punt dus het had op geen beter tijdstip bij mij terecht kunnen komen.

Na Bettie Serveert de tweede 2013 release die ik beluisterd heb en zeker eentje die heel erg goed bevalt: prachtplaat!
Helaas nog even wachten eer ik hem op cd kan aanschaffen.

avatar van Manuel
3,5
Ah, ik was al benieuwd naar je recensie. Maakt me wel weer nieuwsgierig; ga er ook meteen maar even achteraan..

avatar van aERodynamIC
4,0
Nu nog even op zoek naar de juiste albumcover want dit stukje van de tourposter ziet er niet uit als hoes vind ik

Maar zeker even beluisteren ja. Ik ben wel benieuwd wat de grotere fans hiervan gaan vinden zeker omdat het voor mijn gevoel wat toegankelijker klinkt.

avatar van nikon42
5,0
Het is helaas nog 2,5 maand wachten, maar toch maar vast de ¨gelekte"versie luisteren, het klinkt i.d.d. toegankelijker maar toch wel herkenbaar.

avatar van aERodynamIC
4,0
En wat ik al zei: de hoes klopte niet en wel degene die ik al linkte...... bij deze een correctie ingestuurd.

avatar van Manuel
3,5
Ah een goede hoes gevonden! Ziet er inderdaad beter uit.

avatar van aERodynamIC
4,0
Die hoes had je gelijk moeten vinden zoals ik, alleen was ik dan toch mooi de toevoeger geweest. De crew is ook niet meer wat het was

avatar van Norrage
3,5
Wat een fantastisch album zeg. Ben geen onwijze Low fan, maar dit album knalt naar de top. Het is net wat muzikaal diverser, het heeft net wat meer afwisseling en het is buitengewoon intens zoals we Low kennen. Favoriet van het jaar vooralsnog, maar het jaar is kort

avatar van Paalhaas
2,5
Gek, ik ben juist een 'onwijze Low fan' (of iets in die trant), maar dit album weet me totaal niet te raken. De nummers komen en gaan en ik voel niks. Het klinkt als een groepje circusdieren dat hun kunstje vertoont in afwachting van de beloning.

avatar van Arrie
Ik vond hem op het eerste gehoor ook maar matig eigenlijk. Ik denk dat ik hem maar even links laat liggen en eerst wat andere platen uit hun oeuvre leer kennen. Ik heb nog wel wat te ontdekken.

avatar van itchy
3,0
Eens met Paalhaas. Low bevindt zich op een hellend vlak. Saaie plaat met weinig dreiging, suspense, depressieve schoonheid of nagelbijtende spanning die het beste werk kenmerkt.

...stilte...
Prachtig nieuw album van Low. Het zit hem voor mij, naast de muziek, vooral in de teksten.

avatar van Renoir
4,0
Nu te streamen op NPR: The Invisible Way

avatar van englishanja
4,0
Ook te streamen op de luisterpaal van de VPRO
Mededeling: cookies - 3voor12.vpro.nl

avatar van E-Clect-Eddy
4,0
Ook na 16 keer het album beluisterd te hebben is het moeilijk om het te beoordelen, het trio rond Alan Sparhawk en Mimi Parker staat al jaren in mijn top 10 van favoriete live acts. De 6 meeste recente albums hebben dan ook 3x 5 en 3x 4,5 sterren gekregen. Ook andere projecten van Alan Sparhawk kan ik goed waarderen zoals Retribution Gospel Choir en The Murder of Crows. Het is een bezig baasje met ook nog een solo-album en zijn medewerking aan tribute-albums. Daar zit dan ook de basis van mijn kritiek niet zo zeer op Low als op Alan die veel op zijn schouders neemt en op dit moment zichzelf een beetje te dun uitsmeert over al die projecten. Die allemaal juweeltjes opleveren maar ook veel mindere nummers, nou ja zo ervaar ik dat.

Toen maanden geleden teaser Plastic Cup uit kwam was ik niet echt heel onder de indruk en dus licht geschokt. Later kwam een prachtige live EP met daarop Waiting die me weer geruststelde. Een maand geleden lekte het album en heb ik het tien keer beluisterd. Er staat veel op wat me bevalt maar hier en daar vind ik het te 'poppy', vooral So Blue kan me niet bekoren. Te veel herhaling maar zelfs Mimi's prachtige stem klinkt hier gewoon niet lekker. Zonder haar zang en percussie is Low niet Low en samenzang met Alan is heerlijk om te horen. Zoals Amethyst en Holy Ghost dat hebben.

De boem-tjak eenvoud van Clarence White geeft ook lichte irritatie, de toevoeging van handclaps en de tekst maakt veel goed "I know I shouldn't be afraid". Four Score komt en gaat een beetje zonder te veel indruk achter te laten. Over Just Make It Stop ben ik nog niet uit ook hier voel ik irritatie tegen de herhaling van het zinnetje.

De laatste drie nummers (Mother, On My Own en To Our Knees maakt veel goed en ik ga het album van 3,5 naar 4 sterren brengen waarmee het nog steeds het minste album is voor mij van de afgelopen 14 jaar. Ga zeker na het concert in De Duif en wellicht dat het live beter uitpakt. Ze hebben een muzikale geschiedenis om trots op te zijn. Ik hoop op nog vele productieve jaren maar ook zonder dat is er veel om van te geniet uit het verleden.

avatar van midnight boom
3,5
Low is een band die er eigelijk altijd is. Een band die de afgelopen 20 jaar garant stond voor kwaliteit, verassing en mooie liedjes. Voor hun 10de studioalbum benaderde echtpaar Alain Sparhawk en Mimi Parker Wilco's Jeff Tweedy, die voor de productie tekende. In de Wilco studio in Chicago (the Loft) werd The Invisible Way opgenomen. Een eerlijke en wat kale plaat vol harmonische samenzang.

The Invisible Way opent - zoals Low platen dat wel vaker doen - sterk met 'Plastic Cup'. Een sober Folkliedje, met lieve gitaar, gedragen drums en de warme, licht bezwerende, samenzang van Sparhawk en Parker. 'Amthyst' en 'So Blue' zijn van een soortgelijk niveau. Het zijn sfeervolle country/ folkpopliedjes met een opvallende rol voor de piano. Iets dat Low ondanks hun herkenbare sound, toch wat toegankelijker maakt dan voorheen. Daarnaast valt de, door Tweedy aangeraden, spaarzame instrumentaire op. Less is more. Het kenmerkt The Invisible Way, dat zich via deze weg weet te onderscheiden van voorgaand Low materiaal.

Maar er valt meer te genieten op The Invisible Way. De teksten zijn sterk en de melodieën zijn knap gevonden. Van donker en licht meeslepend in afsluiter 'To Our knees' naar een luchtig luisterliedje als 'Holy Ghost', het is allemaal te vinden op The Invisible Way. Toch kriebelt er iets; alle songs bevatten namelijk een vergelijkbare (lees: wat trage) opbouw. De plaat blijft net te veel binnen de lijntjes, wat het net niet de gehoopte topplaat maakt. Tegen het eind aan wordt het soms zelfs wat saai, dat is jammer - maar ook het enige puntje van kritiek op wederom een fraai album van Low.

van: Daan's Muziek Blog

avatar van erwinz
4,5
Low was altijd meer van hetzelfde. Daar is niets mis mee, maar de laatste platen van de band vind ik persoonlijk beter. Ook op The Invisible Way klinkt Low weer anders, overigens zonder de sterke punten van de band's unieke geluid te verloochenen.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Low - The Invisble Way - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

avatar van dix
3,0
dix
Low slaagt er nu al een decennium lang in om iedere opvolger net iets minder te maken dan de voorganger. Overigens zonder dat dit tot irrelevante muziek leidt, maar toch.

The Invisible Way heeft zijn momenten, en sommige songs zijn erg sterk. Minder sterk zijn de arrangementen, die vind ik wat eenvormig. Het hoogtepunt zit meteen aan het begin: Plastic Cup doet verlangen naar meer, maar pas bij On My own veerde ik weer even op. De tussenliggende nummers zijn steeds verzorgd, maar weinig onderscheidend.

Dit is trouwens de eerste plaat van Low waar ik me een beetje stoor aan 'maniertjes'. Bijvoorbeeld het continu vibreren van Mimi Parker's stem, of de net wat té vet aangezette drums in On My Own.

avatar van ThisCharmingMan
4,5
Ik heb Low leren kennen bij hun vorige CD (C'Mon) en kom er langzamerhand achter dat ik de nodige jaren heel veel prachtigs heb moeten missen. C'Mon was mijn plaat van het jaar 2011, en hoewel ik deze nieuwe nog niet zolang in huis, durf ik nu al te zeggen dat het een kandidaat is voor de mijn Top 3 van 2013. Wat heerlijk dat Mimi Parker met haar prachtige, zalvende stem meer ruimte krijgt. Dubbel genot omdat ze zelf voor de 2e stem zorgt. Vaak word ik ongeduldig van langzame platen, maar hoe traag de nummers ook zijn, hier intigreren ze me. Voorals nog zijn mijn mijn favoriete nummers: Just to make it stop en To our knees.

avatar van herman
3,5
Low wordt inderdaad met de plaat wat minder, zelfs C'Mon klinkt alweer een stuk vileiner dan dit, laat staan hun nog veel betere albums van (ver) daarvoor. Elke keer dat ik dit album draai vind ik hem wel weer mooi, maar er staan nauwelijks songs op die echt beklijven. Misschien moeten ze toch weer eens wat meer uit hun comfort zone en het experiment opzoeken zoals op Drum 'n' Guns.

avatar van dix
3,0
dix
herman schreef:
... zelfs C'Mon klinkt alweer een stuk vileiner dan dit ...

Bij iedere nieuwe plaat van Low moet je eigenlijk de voorganger er weer even bij pakken. Die blijkt dan namelijk tóch beter dan je je herinnerde. The Invisible Way kunnen we dus pas op waarde schatten als er een opvolger is.

avatar van Booyo
2,5
Ik weet niet waarom, maar ik word na een tijdje bloed nerveus van de lange uithalen na elke zin (of soms zelfs elk woord). Met name van de dame. Zijn op zich stuk voor stuk mooie nummers, maar als album kan ik dit daarom nooit hoog waarderen.

2,5*

avatar van freakey
3,5
Deze aangeschaft n.a.v. goede kritieken hierboven... maarreh... miskoop.... ...
En zoals Booyo hierboven aangeeft, de lange uithalen zijn bloed irritant...

avatar van herman
3,5
Opvallend, er staan net zoveel goede als minder goede kritieken. Had hem ook niet als een plaat voor jou ingeschat, al weet je nooit.

Met het optreden in de Duif nog in gedachten is dit voor mij wel een zekere 3,5* geworden.

avatar van freakey
3,5
herman schreef:
Opvallend, er staan net zoveel goede als minder goede kritieken. Had hem ook niet als een plaat voor jou ingeschat, al weet je nooit.

Met het optreden in de Duif nog in gedachten is dit voor mij wel een zekere 3,5* geworden.


Ik heb hem ook al weer een tijdje in huis, vooral de eerste reacties waren behoorlijk lovend, tel daarbij op dat Genie / Held Jeff Tweedy de productie heeft gedaan en mijn interesse was gewekt.... Maar dus niet voor mij inderdaad... goed ingeschat Herman

avatar van herman
3,5
Ah, ik wist niet eens dat Jeff Tweedy de productie had gedaan... Al staat Alan Spearhawk voor mij nog een treetje hoger als held dan Jeff. Maar goed, fantastische man inderdaad.

avatar van tristan da cunha
5,0
Wat een laag gemiddelde voor deze prachtige praat, die per luisterbeurt mooier wordt. En ook live bleven de nieuwe songs prima overeind. Ik heb Low zowel in de duif als in de Stadsschouwburg Groningen mogen aanschouwen. Ik vond ze beide keren weergaloos op de top van kunnen.

avatar van Madjack71
Low live is idd. een muzikale belevenis. De kracht van de muziek komt live zelfs nog beter tot zijn recht als op de plaat. Ik kan mij voorstellen dat een nieuw album van Low wat moet bezinken i.v.t. de vorige worp. Op dit album is vooral Mimi de vrouw van Alan die de zang voor haar rekening neemt. Ik kan mij indenken dat dit niet eenieders voorkeur geniet. Low is toch vooral de gepijnigde ziel van Alan die heel mooi harmoniseert met de zang van Mimi, maar dan m.n. in de samenzang ietwat op de achtergrond, waarbij ze zich concentreert op de goed geplaatste minimale drums. Op dit Invisible Way is dat wat minder aanwezig en daar waar dat wel het geval is, vind ik de muziek van Low toch het mooiste. Als geheel heb ik er muzikaal niet veel op aan te wijzen. Voorganger C'mon vind ik dan toch wel wat pakkender.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:35 uur

geplaatst: vandaag om 04:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.