menu

Low - The Invisible Way (2013)

mijn stem
3,55 (112)
112 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Sub Pop

  1. Plastic Cup (3:01)
  2. Amethyst (5:20)
  3. So Blue (4:23)
  4. Holy Ghost (3:06)
  5. Waiting (2:38)
  6. Clarence White (3:47)
  7. Four Score (2:56)
  8. Just Make It Stop (4:08)
  9. Mother (2:52)
  10. On My Own (5:43)
  11. To Our Knees (3:08)
totale tijdsduur: 41:02
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,0
Low levert met The Invisible Way hun tiende album af: tien albums tergend langzame gitaarsongs van ongekende schoonheid.
Ondanks alle traagheid zijn er telkens duidelijke verschillen aan te tonen tussen al die albums onderling, zo ook op deze nieuwe die geproduceerd is door Wilco's Jeff Tweedy.

The Invisible Way klinkt in mijn oren allereerst behoorlijk toegankelijk voor zover die term van toepassing kan zijn op deze band.
Er zit een soort gospelrandje aan wat weer niet zo vreemd is als je de press-release leest waarin Alan Sparhawk zegt dat ze dit album wilden opnemen met Tweedy door zijn werk met Mavis Staples op haar album You Are Not Alone.
Het geeft de sound van Low een gloedvol laagje: heel warm en behaaglijk. On My Own kent wel een scherpe, rafelige gitaarlijn die dwars door het warme geluid heengaat wat een bijzonder effect geeft.

Een ander opvallend punt is dat Mimi Parker op 5 tracks de lead-vocals op zich neemt waardoor er een schitterend evenwicht ontstaat tussen haar engelenzang en de wat hese sound van Sparhawk (die ik heel erg vind lijken op die van Scott Matthew die op zijn beurt een enorm fan is van Low).
Parker heeft niet langer meer een 'bijrol' zullen we maar zeggen en ik vind dat absoluut een pluspunt.

The Invisible Way is en blijft traag zoals ook de voorgangers dat zijn en daar moet je van houden. Bij mij heeft het album heel vaak gedraaid tijdens de afgelopen feestdagen en vormde daarmee een perfecte soundtrack voor die periode.
Het zorgde er ook voor dat het album al goed is gaan doordringen bij mij waardoor ik nu in de fase terecht ben gekomen waarin ik allerlei kleine, fraaie dingen ontdek.
Je moet er dus wel de tijd voor nemen en dat is met deze vrije dagen geen enkel punt dus het had op geen beter tijdstip bij mij terecht kunnen komen.

Na Bettie Serveert de tweede 2013 release die ik beluisterd heb en zeker eentje die heel erg goed bevalt: prachtplaat!
Helaas nog even wachten eer ik hem op cd kan aanschaffen.

avatar van E-Clect-Eddy
4,0
Ook na 16 keer het album beluisterd te hebben is het moeilijk om het te beoordelen, het trio rond Alan Sparhawk en Mimi Parker staat al jaren in mijn top 10 van favoriete live acts. De 6 meeste recente albums hebben dan ook 3x 5 en 3x 4,5 sterren gekregen. Ook andere projecten van Alan Sparhawk kan ik goed waarderen zoals Retribution Gospel Choir en The Murder of Crows. Het is een bezig baasje met ook nog een solo-album en zijn medewerking aan tribute-albums. Daar zit dan ook de basis van mijn kritiek niet zo zeer op Low als op Alan die veel op zijn schouders neemt en op dit moment zichzelf een beetje te dun uitsmeert over al die projecten. Die allemaal juweeltjes opleveren maar ook veel mindere nummers, nou ja zo ervaar ik dat.

Toen maanden geleden teaser Plastic Cup uit kwam was ik niet echt heel onder de indruk en dus licht geschokt. Later kwam een prachtige live EP met daarop Waiting die me weer geruststelde. Een maand geleden lekte het album en heb ik het tien keer beluisterd. Er staat veel op wat me bevalt maar hier en daar vind ik het te 'poppy', vooral So Blue kan me niet bekoren. Te veel herhaling maar zelfs Mimi's prachtige stem klinkt hier gewoon niet lekker. Zonder haar zang en percussie is Low niet Low en samenzang met Alan is heerlijk om te horen. Zoals Amethyst en Holy Ghost dat hebben.

De boem-tjak eenvoud van Clarence White geeft ook lichte irritatie, de toevoeging van handclaps en de tekst maakt veel goed "I know I shouldn't be afraid". Four Score komt en gaat een beetje zonder te veel indruk achter te laten. Over Just Make It Stop ben ik nog niet uit ook hier voel ik irritatie tegen de herhaling van het zinnetje.

De laatste drie nummers (Mother, On My Own en To Our Knees maakt veel goed en ik ga het album van 3,5 naar 4 sterren brengen waarmee het nog steeds het minste album is voor mij van de afgelopen 14 jaar. Ga zeker na het concert in De Duif en wellicht dat het live beter uitpakt. Ze hebben een muzikale geschiedenis om trots op te zijn. Ik hoop op nog vele productieve jaren maar ook zonder dat is er veel om van te geniet uit het verleden.

avatar van midnight boom
3,5
Low is een band die er eigelijk altijd is. Een band die de afgelopen 20 jaar garant stond voor kwaliteit, verassing en mooie liedjes. Voor hun 10de studioalbum benaderde echtpaar Alain Sparhawk en Mimi Parker Wilco's Jeff Tweedy, die voor de productie tekende. In de Wilco studio in Chicago (the Loft) werd The Invisible Way opgenomen. Een eerlijke en wat kale plaat vol harmonische samenzang.

The Invisible Way opent - zoals Low platen dat wel vaker doen - sterk met 'Plastic Cup'. Een sober Folkliedje, met lieve gitaar, gedragen drums en de warme, licht bezwerende, samenzang van Sparhawk en Parker. 'Amthyst' en 'So Blue' zijn van een soortgelijk niveau. Het zijn sfeervolle country/ folkpopliedjes met een opvallende rol voor de piano. Iets dat Low ondanks hun herkenbare sound, toch wat toegankelijker maakt dan voorheen. Daarnaast valt de, door Tweedy aangeraden, spaarzame instrumentaire op. Less is more. Het kenmerkt The Invisible Way, dat zich via deze weg weet te onderscheiden van voorgaand Low materiaal.

Maar er valt meer te genieten op The Invisible Way. De teksten zijn sterk en de melodieën zijn knap gevonden. Van donker en licht meeslepend in afsluiter 'To Our knees' naar een luchtig luisterliedje als 'Holy Ghost', het is allemaal te vinden op The Invisible Way. Toch kriebelt er iets; alle songs bevatten namelijk een vergelijkbare (lees: wat trage) opbouw. De plaat blijft net te veel binnen de lijntjes, wat het net niet de gehoopte topplaat maakt. Tegen het eind aan wordt het soms zelfs wat saai, dat is jammer - maar ook het enige puntje van kritiek op wederom een fraai album van Low.

van: Daan's Muziek Blog

avatar van ThisCharmingMan
4,5
Ik heb Low leren kennen bij hun vorige CD (C'Mon) en kom er langzamerhand achter dat ik de nodige jaren heel veel prachtigs heb moeten missen. C'Mon was mijn plaat van het jaar 2011, en hoewel ik deze nieuwe nog niet zolang in huis, durf ik nu al te zeggen dat het een kandidaat is voor de mijn Top 3 van 2013. Wat heerlijk dat Mimi Parker met haar prachtige, zalvende stem meer ruimte krijgt. Dubbel genot omdat ze zelf voor de 2e stem zorgt. Vaak word ik ongeduldig van langzame platen, maar hoe traag de nummers ook zijn, hier intigreren ze me. Voorals nog zijn mijn mijn favoriete nummers: Just to make it stop en To our knees.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:36 uur

geplaatst: vandaag om 12:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.