The Triffids - Born Sandy Devotional (1986)

Deze valt me eerlijk gezegd behoorlijk tegen. Ik ken/heb Calenture al en die staat inmiddels in mijn toptien, dus zeker gezien het gemiddelde hier waren de verwachtingen erg hooggespannen. Dit album mist het prettige bombasme waar Calenture mee gezegend is en ik vind nummers door de bank genomen gewoon minder sterk. Daarnaast is de rol van de zangeres op dit album veel groter, en ik vind haar eerlijk gezegd niet erg goed. Echte meesterwerken als Kelly's Blues en Jerdacuttup Man ontbreken bovendien. Best een aardige plaat hoor, daar niet van, Wide Open Road en Stolen Property zijn bijvoorbeeld ook best sterk. Maar de verwachtingen vooraf waren hoger dan deze 3.5*.

Ik heb The Triffids denk ik in 1986 leren kennen toen Jan Douwe Kroeske Estuary Bed op de radio draaide en de melodie van het nummer intrigeerde me. Mijn tweede herinnering aan The Triffids is een cassettebandje van een live concert van Op Slag van Maandag waar van dit album in ieder geval Wide Open Road, Lonely Stretch, Stolen Property en Personal Things stonden. Wat was ik gek van deze muziek! Ik had na een logeerpartij bij een vriendin laten liggen en ik wilde het zo snel mogelijk terug. Zij ging er niet van uit haar dak zei ze, onbegrijpelijk!
Toch heeft het tot 1989 geduurd voordat ik de LP kocht. Ik was toen al helemaal verslaafd aan Calenture en hoe mooi dit album ook is, toch is Calenture altijd het hoogtepunt van The Triffids gebleven voor mij.
Born Sandy Devotional zit vol met melancholie en dramatiek en bijna alle songs gaan over dood en verlatenheid. Ik ben nooit in Australië geweest, maar het roept beelden op van het uitgestrekte eenzame landschap waar je dagen in kunt verdwalen. Chicken Killer en Life of Crime vind ik de minste nummers. De absolute hoogtepunten vind ik Estuary Bed, Personal Things en natuurlijk het geweldig mooie Stolen Property. Het zou voor mij niet misstaan tussen de klassiekers van U2 en Coldplay die hoog in de Top 2000 staan. Misschien moet ik een lobby beginnen om dit briljante nummer de Top 2000 in te krijgen, maar ik vrees dat ik met de halve man en paardenkop diedeze recensie zal lezen niet ver zal komen. Ik ben sowieso nog nooit iemand tegengekomen die The Triffids net zo goed vindt als ik . Maar daardoor geniet ik er niet minder van.
verdrr doet me nog van het hart dat ik de stem van Jill Birt in Tarrilup Bridge en Tender is the night wel degelijk iets toe vind voegen aan dit album. Haar ingetogen zang in combinatie met het schitterende sterke melancholische stemgeluid van David MacComb vind ik fantastisch.
Een album met briljante teksten, meeslepende muziek dat ik voor altijd in mijn hart gesloten heb!

BORN SANDY DEVOTIONAL 1986

Met dit album braken de Australische Triffids door in Europa.
Ik leerde de band in een omgekeerde beweging kennen: eerst het aardige The Black Swan,
daarna werd ik smoorverliefd op Calenture en met Born Sandy Devotional bleef ik wat worstelen.

Opener Seabirds entert de luisteraar meteen op volle zee.
In de vocalen van David McComb zit zoveel ruimte als je op de hoes kan zien.
De muziek van The Triffids omschrijf ik nog het liefst als een pastorale variant van new wave.

Seabirds werpt een blik op het wijde landschap beneden.
De orkestratie doet wat denken aan Ocean Rain van Echo & The Bunnymen.
Een goede referentie, want ook deze band uit Liverpool verzoende wave met poëzie.

Estuary Bed doet inderdaad vermoeden dat de hoes geen toevallig plaatje is.
De lead gitaar laat een country geluid smeulen door het heilige vuur van The Triffids.
Een erg mooi maar zacht refrein stroomt halverwege het nummer de open zee tegemoet.

Chicken Killer is een titel die van landgenoot Nick Cave zou kunnen zijn.
Ook een referentiepunt. Cave zal pas in de jaren 90 een gelijkaardig, pastoraal palet
toevoegen aan zijn aanvankelijk inktzwarte poëzie. Chicken Killer hikt iets te strak voorbij.

Het regent op Tarrilup Bridge. Jill Birt probeert zich een weg te banen door de plassen.
Ik moet denken aan een lied van Paul van Vliet met de titel Er Hangt een Huilbui Als een Onweer
in Elk van Ons. Beter kan je de muziek van deze Australische band niet beschrijven: dwars door de regen.

Net als McCullogh debiteert McComb zijn verzen gaag naar het voorbeeld van Jim Morrison.
Op Lonely Stretch zitten The Triffids dicht tegen Nick Cave aan: opzwepend en koortsachtig dus.

Ik heb op kant 1 een veelzijdige band gehoord die iets meer in atmosfeer dan in songs investeerde.

Wide Open Road is zonder meer een behoorlijk goede song en het visitekaartje van het album.
Dat song-gevoel miste ik wat op de vorige plaatkant, hoe indrukwekkend het geluid ook was.
En Wide Open Road pikt ook weer in op het beeld van de hoes waarmee de plaat startte.

Life of Crime is een stevig nummer en legt het verschil met Calenture en The Black Swan bloot.
Op Born Sandy Devotional hebben The Triffids hun rockschoenen nog stevig aangebonden.
Hun latere platen kiezen nadrukkelijker voor een vorm van romantiek.

Personal Things weet me onmiddellijk te boeien.
Wellicht omwille van zijn speelse arrangement dat wat folky aandoet.
Een song die het aanbeden Calenture al een beetje laat doorschemeren.

Op Stolen Property varen we allemaal de open zee op: Ocean Rain in het kwadraat.
En net zoals op de titeltrack van dat Echo & The Bunnymen album wordt het rock instrumentarium
ook hier over boord gegooid, waardoor het nummer vrij mag rond dobberen op het eindeloze water.

Er is nog één referentie die van dazzler een geboren Triffids fan maakt.
En dat is Prefab Sprout, de Britste groep met de slim gearrangeerde songs en de briljante teksten.
In hun rangen zat ook een vrouw die op gepaste tijden voor dat vleugje oestrogeen zorgde.
Jill Birt doet hetzelfde bij The Triffids en daarom is Tender Is the Night een pareltje.

De tweede plaatkant vind ik de betere, het zwakkere moment zit.
Born Sandy Devotional is probleemloos vier sterren waard.

Eigenlijk toch een ondergewaardeerde band gebleven. Hoe dat kan werkelijk no idea. In een ideale wereld zou dat niet kunnen maar helaas is de wereld verre van ideaal. Prachtig albuk nog steeds dit Born Sandy Devotional. Enkel de sfeer welke de hoes uitademt. De sfeer die zo geweldig terug komt in de nummers op dit album. De band leren kennen ten tijde van Calenture. Die was bij dit album nog een jaar of wat weg. Maar deze met terug werkende kracht wel hun beste. Mooiste. Wide Open Road was de track destijds en nog ja een machtig nummer. De muziek. De tekst. De melodie. Prachtig prachtig. Helaas McComb veels te vroeg overleden. Geloof net voor zijn 39ste leeftijd. Al weinig succes hebben en dan dit nog. Hoe wreed. Wat was het plan van hem daarboven? Geen idee maar zou niet mogen kunnen neen. Edoch de harde realiteit ware ...ja.. hard en wreed. Hun legacy is en blijft absoluut waan. Hier staan nog wat oude lps. Deze dan niet wel Calenture en Black Swan en Stockholm de live registratie destijds voor de Svenska radio. Uniek bandje in vele opzichten en ook meteen een der beste bands van Down Under. Luister nog met enige regelmaat. Zelfs nu staat Calenture op. En duik ik ff weg in the Triffids en lang vervlogen tijden.

In zijn recensie voor AllMusic prijst Wilson Neate David McCombs "talent for creating a lyrical and musical resonance between the stark, isolated geography of western Australia and universally recognizable, desolate interior landscapes." En zo is het precies: de beelden die deze nummers mij aanreiken, met hun wilderness en hun wide open road, "miles from nowhere, just a dot on the map", worden niet alleen door de wat mij betreft ikonische hoes aangevuld, maar ook door de breed uitwaaierende muziek en de teksten vol eenzame, verlaten en zoekende personages. Prachtige composities die nog een treetje hoger worden gebracht door de arrangementen vol strijkers, steelgitaren en xylofoons, met daarbovenuit die prachtige stem van David McComb die soms niet eens lijkt te beseffen hoe intens hij kan overkomen wanneer hij overschakelt op zijn harde bas – ik kan begrijpen hoe mensen bij hem aan Nick Cave en Ian McCulloch moeten denken, maar voor mij zit McComb vanwege de romantische inslag van zijn teksten toch in een geheel eigen univesum.
        Voornoemde Neate vindt Born Sandy Devotional trouwens "the most accomplished work from McComb's tragically short career", en ook daarin kan ik helemaal meegaan, ook al is Calenture mij dan nog een graadje dierbaarder. Kleine minpuntjes van dít album vind ik het suffe Chicken killer en het feit dat de helft van de nummers net wat te lang doorgaan, maar de impact van het geheel is toch zodanig dat ik hier niet minder dan 5* voor kan geven.
        Nog meer mensen die bij Tarrilup Bridge associaties hebben met Ode to Billie Joe ?