Neil Young - Silver & Gold (2000)

Niet meteen mijn favoriete Neil Young-plaat, maar voor de volledigheid besloot ik hem toe te voegen aan MusicMeter.

En, als ik zeg "niet mijn favoriete plaat", zeg ik niet dat ik het een slechte plaat vind. Maar heet is niet volledig mijn kopje thee. Het is nogal veel van hetzelfde. Het zijn allemaal, welliswaar mooie, rustige luister-, kampvuur-, en countryliedjes...

Met momenten zet ik de CD wel eens op, maar eigenlijk is dat zelden.. Ik heb liever de Young die op één cd zijn stijlen combineert, of de Young van de epische songs, of de stoffige Crazy Horse young, of de Young die één plaat kant met rockers en één met countrysongs maakt..

Niet mijn favoriete plaat dus, maar eigenlijk kan ik anderzijds dus ook niet beweren dat hier slechte nummers op staan. En nummers die me toch vooral bijbliven zijn Razor Love, de titelsiong Silver & Gold en Without Rings


Voor zij die denken "er is iets mis met dat plaatje". Ja. Klopt. Maar ga dat aan Neil Young vertellen. Echt wel de lelijkste Neil Young hoes die ik al gezien heb! Het is een wel heeel geblurde foto van Amber Young (dochter?)...

Géén essientiële Neil Young plaat, maar slecht is het nu ook weer niet..

Gek eingenlijk dat deze er nog niet stond. Naar mijn mening leunt Neil hier iets te veel naar de Country, maar zelfs dan is dit nog een heel goede plaat.

Krijgt van mij 3,5 sterren, maar dat is puur omdat hij veel betere dingen heeft gedaan (zowel er voor als er na).

Dit is mijn # 7 favoriete Neil Young album. Na een paar keer luisteren is het album grandioos. Het bekijken van de live DVD "Silver & Gold" helpt ook een hoop. 'Buffalo Springfield Again' en 'Without Rings' zijn ongetwijfeld hoogtepunten, maar mijn favoriet is 'The Great Divide'. 5/5

Sterk album al zal het wel niet iedereen bevallen, gewoon een rustig albumpje, nogal sterk naar country neigend...

Eindelijk nog es een doodgewone rustige luister cd die bij iedere beluistering meer bevalt en in je hoofd blijft rondspoken

Een onderschat album van Neil Young maar je moet ervoor zijn voor de lijn van het album (rustige luistersongs), haalt bij lange niet het niveau van z'n jaren 70 materiaal maar mag er toch gerust zijn

Leuke aangename cd

Neil Young zoals ik hem graag hoor; ingetogen, gevoelig, veel country-invloeden...
Zààlig plaatje is dit en een verademing na absolute draken Broken Arrow en Year of the Horse !
Een mooie muzikale heropstanding van de oude meester
4 sterren ! ****

Naast de plaat vond ik onlangs voor amper 5 € de dvd versie van een acoustisch optreden met alle songs van dit prachtig album + nog enkele klassiekers zoals Long May You Run en Harvest Moon.
Neil solo, met zijn "mondmuziekske", zijn gitaar, een piano of een pijporgel, gewoon schitterend, zo'n ingetogen en heel intiem concert, en dan zijn interactie met het publiek,... voor de ware fan zoals ik, gewoon smullen.

Ik herbeluisterde het album (met geen indrukwekkende hoes, dat is waar...) nog meerdere keren, en de simpelheid en schoonheid vallen me nog méér op dan voorheen, ik verhoog naar 4.5, dit is Neil zoals ik hem het liefste bezighoor.

****1/2

en waar vond je hem voor 5euro????

Heerlijke plaat voor de late uurtjes of die druilerige zondag.Young houdt het klein en dat is precies wat deze liedjes nodig hebben.De mystiek is alom aanwezig en ook de humor schuwt hij niet(like to see those guys again and give it a shot )uit Bufffalo Springfield again.Als er 1 altijd een reunie heeft tegengehouden was het Ome Neil wel.

Goed te pruimen album van deze man, al blijft zijn stem zoals altijd wat dunnetjes. Bij deze nummers past dat echter wel. Het openingsnummer vind ik erg leuk, een goed begin. Buffalo Springfield Again is ook heel aardig.
waarom brengt Young toch niet vaker goed luisterbare liedjesalbums uit. Dat blijven toch altijd zijn sterkste.Helaas houdt hij zich naar mijn mening tussen de goeie albums door wat te veel bezig met moeilijk pruimbare gitaarrock en allerhande andere onduidelijk rommel. Grillig, dat is hij zeker.

Zelf hoor ik Neil Young het liefst ingetogen, gevoelig en sober. Niet dat ik de rockende Neil Young met Crazy Horse slecht vind ("Ragged Glory" bv. vind ik uitstekend), maar de akoestische stijl past beter bij hem, vind ik.
Hier gaat Neil Young meer de countrytoer op en dat levert een tijdloos en hoogstaand album op, ondanks de afschuwelijke hoes.

Ben ik het mee eens. Het mooist zijn de albums waarop hij semi-akoustische liedjes afwisselt met wat zwaarder werk, zonder al te lange gitaarsolo's. Zoals bv op Harvest en ook op zijn laatste plaat: Chrome dreams is een goeie balans gevonden. De platen met alleen heftig electrisch gitaarwerk, met name die met Crazy Horse, gaan me toch sneller vervelen, die uit het begin van zijn carriere uitgezonderd

Hoewel ook dit album een beetje in het straatje Harvest, Comes a Time ligt, wat nu net mijn kritiek op Prairie Wind was, vind ik dit wel een aangenaam album. Halverwege zakt het alleen een beetje in.. De meeste nummers van dit album zijn al erg lang geleden geschreven, en dat verbaast mij ook eigenlijk niet.
Had er boven dit album 1976 gestaan in 2000 dan had ik dat feilloos aangenomen. Eigenlijk heb ik hiermee al de spijker op zijn kop geslagen, want iedereen weet dat Neil in de 'seventies' over het algemeen het sterkst was.

Ik verlaag met een halve punt, dit album blijft niet lang genoeg boeien en heeft ook z'n zwakke punten: 'Daddy Went Walkin', 'Buffalo Springfield Again' (steeds zo'n irritant gitaarriedeltje) en 'Horseshoe Man'.

Nergens wordt het echt spannend en het gaat telkens door in hetzelfde stijltje, leuk voor even als achtergrond muziek maar meer ook niet.

Naar mijn mening het beste Neil Young album sinds Hawks & Doves. De openingstrack bijvoorbeeld en Red Sun en Razor Love konden zo afkomstig zijn van één van zijn klassieke albums uit de jaren '60 en '70. Ook zijn stem klinkt hier warm en niet zo hoog en afgeknepen.

Net als LucM en bertus99 hoor ik Neil Young het liefst in een itieme akoestische setting.

Hoewel ik niets af wil doen aan zijn electrisch gitaarspel, is hij op de akoestische gitaar met subtiele begeleiding toch op zijn best.

Naar aanleiding van de ontstane discussie over Neil's niveau van de laatste 10 jaar heb ik deze weer eens opgezet. Zoals te zien is was ik aanvankelijk positief en daarna wat minder positief. 'Daddy Went Walkin' is niet erg sterk, en 'Buffalo Springfield Again' vind ik nog steeds een irritant gitaarriedeltje hebben. 'Horseshoe Man' vind ik nu echter één van de mooiere nummers op dit album.

Neil heeft er naar eigen zeggen 10 jaar over gedaan om de opname van het titelnummer goed te doen. Naar mijn mening is hij er net niet in geslaagd. Ten tijde van Old Ways was hij al met dit nummer bezig, en zoveel vooruitgang is er niet mee gemaakt moet ik zeggen. Desondanks best een aardig nummer. Voor de rest niets dan lof, maar deze is wel wat minder boeiend dan Prairie Wind.

Deze is leuk om af en toe op een rustige avond op te zetten, maar niet om elke week te draaien. Laten we zeggen een 7.3, dus 3.5*

Ik vind The Great Divide zó prachtig! Good to See You en Silve & Gold vind ik ook verschrikkelijk sterke nummers.

Het klinkt over het geheel gezien behoorlijk ingetogen, maar het album zit vol prachtige momenten

was dit misschien wel het laatste nog echt redelijk goede album van Neil Young??

Nee hoor; prairie wind en Chrome Dreams zijn redelijk fantastisch te noemen. Maar dit is wel een hele fijne plaat. Ik had de DVD-versie voordat ik de cd had en vond het opvallend toegangelijk. Het "irritante" gitaarriedeltje van Buffalo Springfield Again stoort mij trouwens helemaal niet, vind het een redelijk nummer. Hoogtepunten zijn voor mij The Great divide en Good to See You.

ik moet nog eens goed naar prairie wind luisteren voor ik nog een keer vraag of Silver & Gold het laatste (tot nu toe) goeie Neil Young-album was. Chrome Dreams heb ik gerecenseerd met een 2,5. te rommelig en de goeie nummers zijn meest al oud.

Maar dat ze oud zijn maakt ze toch niet minder goed?

Nee, ordinary man met name is een prachtig nummer maar uit een eerdere periode van Young.
Ik bedoel dat NIEUW werk van Neil Young, dat na Silver & Gold is uitgekomen, niet geweldig is. De nieuwe songs op Chrome Dreams en de hele cd Living with war kan ik niet half zo goed vinden als bijvoorbeeld Freedom of Harvest.
Om maar te zwijgen van Are you passionate. Dat vond ik een diepe onvoldoende.
De nieuwste die Neil onlangs uitbracht heb ik nog niet gehoord, maar de besprekingen zijn negatief. Ik vraag me ook af wat er met de man aan de hand is.
De drang om zo vaak een nieuwe cd uit te brengen? Gebrek aan zelfkritiek?

Op het nummer "Red Sun" wordt Neil Young vocaal wordt ondersteund door Emmylou Harris en Linda Rondstadt. Emmylou en Linda zijn natuurlijk twee dijken van zangeressen. Van Neil Young heb ik al jaren geen hoge pet op. Echter het nummer "Red Sun" op dit album "Silver & Gold" is en blijft tergend mooi. Dankzij de dames Harris en Rondstadt natuurlijk.

Gisteren nog eens naar de DVD Silver & Gold gekeken. Een schitterend intiem en emotioneel concert, grotendeels opgebouwd rondom Looking Forward en Silver & Gold. De nummers (en zang) komen tijdens dat concert echter véél beter uit de verf (zoals dat ook het geval was met live uitvoeringen ten tijde van After the Gold Rush, Harvest en Harvest Moon).

Je mist geen moment de bekende nummers, zeker een aanrader.

Eén van zijn sterkste albums, met helaas, maar gelukkig niet erg, een draak van een hoes. Artwork rust hem wel degelijk aan zijn reet, de laatste jaren...
Maar gelukkig staat dit hier bol van intieme prachtsongs. Buffalo Springfield Again is mijn absolute favoriet.

De hoes is gemaakt door zijn dochter Amber Jean, met een Nintendo gameboy camera. Desalniettemin doet ie wat vreemd aan ja...

Deze scoort hier dan weer veel lager dan ik zou verwachten. Bij On the Beach was het gek genoeg juist andersom van mijn optiek uit bezien.
Ben ik dan zo'n totale barbaar op Neil Young- gebied dat ik HET gewoon niet hoor? Ik dacht het niet.
Silver & Gold is een lekker semi-akoestisch album, vol gespeeld met tamelijk goed in het gehoor liggende songs, prima geproduceerd, en geen zogenaamd tegendraadse eigenaardige experimenten waar Neil zich nog al eens aan te buiten gaat.
Misschien is het voor de hardcore Young liefhebber wat te braafjes. Evenals Harvest Moon, dat ik ook prima vind. Ik heb er geen moeite mee.
Op Silver&Gold staan tien mooie songs, eindelijk eens goed opgenomen met die typische stem en met vakkundig gitaar en harmonicaspel. Niet veel pretentie, niets om je ouders mee het dak op te jagen, nee gewoon lekkere liedjes....Neil Young kan het, en soms doet ie het ook nog.

Mijn steun heb je, bertus99, want ik geniet vaker terug van dit mooie intieme album. Ik vind geen zwakke songs, maar de titelsong, Good to See yOu en voornamelijk Buffalo Springfield Again vind ik puur hemels!

De 100ste stem op dit album.

Helaas valt deze niet al te hoog uit. Hoewel het zeker niet slecht is vind ik het allemaal erg tam en ingetogen. Neil Youg heeft veel beter materiaal afgeleverd. Het album klinkt weinig origineel en is allesbehalve essentieel voor de Neil Youg fan. Om over het afschuwelijke artwork maar te zwijgen.... 3*

Ik grijp hier de laatste tijd steeds vaker naar terug. Tuurlijk, Neil leunt wel erg achterover. Muzikaal had hij soms voor wat meer afwisseling en spanning kunnen kiezen, en tekstueel is hij ook niet op z'n best. Dat relaxte karakter is aan de andere kant ook niet onaangenaam. Het is een mooie, intieme cd waarop ik inmiddels elk nummer wel weet te waarderen. Uitermate geschikt voor bij het warme weer.

Ook maar weer eens opzetten binnenkort, heb Red Rock laatst nog gespeeld, waar hij een paar nummers speelt van dit album. De solo tour van 1999 was echt goed, hopelijk komt daar nog eens wat meer van uit (al is de DVD Silver & Gold ook erg goed). Het enige nummer dat ik niet trek op deze plaat is Daddy Went Walkin'