Neil Young - Silver & Gold (2000)

Alleen jammer dat de eigenlijke voorganger, Blue & Red, nooit uitgekomen is.

Hahahaa, toen ik dit bij updates zag staan wist ik gewoon dat je die grap zou maken.

De enige echte misser bij dit album is de hoes...

Schijnt gemaakt te zijn met een Game Boy Camera...

Ik heb deze gister maar weer eens opgezet na echt een geruime tijd niet gehoord te hebben. Dit is zo'n album die een beetje achterblijft, een beetje een niemendalletje tussen zijn albums. Althans, voor mij.

De liedjes passen wat dat betreft prima op dit album, dat zijn namelijk ook nummers die redelijk genietbaar zijn.

Probleem is alleen dat het bij ''redelijk genietbaar'' blijft. Geen één nummer wat helemaal pakt, wat mij betreft is de afsluiter het mooiste nummer maar dat is ook niet echt een nummer waar Neil imo verdomd trots op mag zijn. Ook de zang op dit album vind ik veel te voorzichtig. Geforceerd voorzichtig, zo voelt het voor mij.

Hij probeert hier voort te borduren op Harvest Moon, maar er is één verschil: daar staan enkele prachtige nummers op.

Nogmaals, slecht wordt het nooit hoor. Maar het zal weer lang duren voor ik dit album opzet, dat zegt voor mij dan wel weer genoeg.

4* -> 3*

PS: Ben het met sommige users hier eens dat de DVD daadwerkelijk wat toevoegt.

Toch wel een hele behoorlijke plaat van de grootmeester. Nu weer eens fijn accoustisch in de singer/songwriter traditie met een countrysausje. Ik vind 'm prima en geef een dikke 3,5***, met eerder een knipoog naar 4**** dan naar 3***. Heeft toch wel een imposant oeuvre bij elkaar gespeeld.

Die knipoog naar 4 sterren is wat mij betreft dermate vet dat ik er wel 4 sterren van maak. Ik vind deze namelijk eigenlijk iets beter dan Harvest Moon, die ik ook op 4 heb staan. Beetje lastig. Ik vind dit album zeer constant, hoewel echte klassieke songs ontbreken. Het is gewoon een heerlijk geheel in de ingetogen Young stijl die mij steeds beter gaat bevallen. Vreemd genoeg vind ik Red Sun wat minder, ondanks de medewerking van mijn favoriete zangeres Emmylou Harris en de andere uit mininmaal de top 5 van zangeressen Linda Ronstadt.

Het ontbreekt hier helaas aan enkele instrumenten, onder andere zijn Old Black.

Kortom, het is Neil weer eens op zijn akoestische gitaar, tien nummers lang. Ik vind het nog gaan, zolang de ballads in de westcoast sfeer blijven en hij de country buiten de deur houdt. Het wordt dan een één op één singer/songwriter album en als de nummers "gaan" kan ik daar nog net een voldoende aan geven.

Echte hoogvliegers zijn de nummers niet, het is vooral de sfeer die Young hier nog weet neer te zetten. Uiteindelijk wordt het mij wel te gortig: afsluiter Without Rings is dan toch nog zo slecht dat na Silver & Gold niet meer de behoefte bestaat om een vergelijkbare cd van Young uit de kast te halen.

Het vijfentwintigste album van Neil Young is een rustig en akoestisch album dat met de nummers een mooi geheel vormt.

De stijl op het album is wat anders dan op het vele andere werk van Neil. De teksten zijn niet zo diepgaand als op de meeste albums van Neil. Toch zijn nummers zoals The Great Divide, Distand Camera en Razor Love prettig om naar te luisteren. Silver & Gold mag dan niet zo hoogstaand als Harvest Moon zijn toch vind ik het leuk om af en toe naar dit album te luisteren.

Neil begint nog behoorlijk goed met Good to See You en Silver & Gold. De volgende 6 nummers doen mijn Young hart nou niet bepaald sneller kloppen. Met enige regelmaat val ik zo'n beetje in slaap. De laatste twee nummers zijn dan wel weer best geinig te noemen.

Dit album staat vol met pareltjes, maar op de één of andere reden doet het me toch saai aan. Terwijl eigenlijk alleen Daddy Went Walkin onder de maat is. Looking Forward, Slowpoke en Out of Control hadden dit album veel goed gedaan.

Binnenkort maar weer eens draaien.

Ik weet niet eens meer dat ik deze had, maar na het uitzoeken van wat dozen kwam ik hem tegen.
Dus maar weer eens beluistert.
Relaxte CD en luistert lekker weg, maar ergens mist er wat.
Kan er niet de vinger achter leggen wat het is, maar mis op deze CD de magie die Neil kan oproepen.

Ik vind dit een erg onderschatte plaat, ben hem nu nog eens aan het draaien en hoor alleen maar goeds. Neil wordt naar mijn mening soms iets te streng beoordeeld de laatste vijfentwintig jaar.

In vergelijking met zijn laatste album is dit een meesterwerk.

De live tour van 1999, met veel van de nummers van dit album is ook subliem.