Pere Ubu - Lady from Shanghai (2013)

Fijn, een nieuwe Ubu.... al viel die laatste bepaald niet mee. Getuige de titel heeft David het weer goed gemaakt met de vrouwen, maar nu zijn z'n collega's de sigaar. Hij zal altijd wel humeurig blijven.

Ik heb aardig wat muziekliefhebbers in mijn vriendenkring, maar niemand die Pere Ubu of Thomas begrijpt of zelfs maar kan aanhoren. Behalve als het in een vakje te duwen valt (de rock/pop uit de jaren 90 of de punk uit het begin). Ik vind dit zelf de spannendste band ooit. Volkomen onvoorspelbaar, altijd weer die nerveuze spanning, de ironie, satire, melancholie. Geweldig vakmanschap, die band. En dan Thomas, met de meest herkenbare stem in rock. Veeleisend (bij 'Musicians are scum' moet ik meteen denken aan de dictator Thomas op het podium) en ongelooflijk veelzijdig. Heerlijk weer, een nieuw album om te ontdekken.

Net ontdekt op luisterpaal, zomaar een nieuwe Pere Ubu in het nieuwe jaar, een kadootje!

Heeft de zang in de opener niet dezelfde melodie als het nummer: Ring my Bell?

Ja, dat viel me ook wel op. Daar zit ongetwijfeld weer wat achter (of net niet ).

Ik heb me er vanavond kostelijk mee vermaakt. Ubu's beste in minstens twintig jaar

Dat, KBF, is nou UBU-humor . Geen idee of je per download luistert of met de fysieke hoes in handen, maar bij de laatste kan je de strofe "Smash The Hegemony Of Dance, STAND STILL" niet zijn ontgaan. En wat zingt David Thomas derhalve? Juist: Yo Can Go To He-e-ell, Go To Hell"

Ik ben, op mijn gemak (bij Pere Ubu moet je niets willen haasten), de discografie van Pere Ubu aan het doornemen. Machtig interessante band, namelijk. Ik ben tot en met Song of the Bailing Man gekomen. Vanaf dat album direct de sprong gemaakt naar dit Lady from Shanghai, omdat die kortgeleden is uitgekomen. Dat is nogal een tijdssprong, ook in het geluid van de band, zo blijkt. Ik heb geen idee hoe Pere Ubu gedurende de jaren 90 en de jaren 00 klonk en zich ontwikkelde maar ik hoor duidelijke verschillen met hun werk uit de jaren 80, in elk geval. Het klinkt toch wat moderner, met name de electronica. En desondanks is dit onmiskenbaar Pere Ubu. Dansbare gekte wordt afgewisseld met ongrijpbaar gefreak. Het klinkt gaaf in elk geval, al heb ik nog geen idee hóe gaaf. Want albums van deze band moeten altijd even bezinken

Toch bemerk ik enige wisselvalligheid. Nummers als Free White, Mandy, Musicians Are Scum ("You remember, don't you? 'Cause I do" ) en The Road Trip of Bipasha Ahmed vind ik gewoon bijzonder goed, maar er staan ook wat dingen op die mijn aandacht minder goed vast weten te houden, hoewel het ook weer niet zo is dat dit album momenten kent die totaal niet de moeite waard zijn. Sterker nog, los van elkaar vind ik alle nummers in meer of mindere mate goed. Het voelt als geheel gewoon een beetje stroperig aan, het tempo is vaak laag, de nummers relatief lang. Daarom is het al met al toch best wel een zit, ondanks enkele erg goede nummers en een algeheel best hoog niveau.

Wel echt een vette hoes vind ik, trouwens.

Na de eerste maal draaibeurten kon ik me wel vinden in het verhaal van Niels over de langdradigheid die soms om de hoek kwam kijken. Beter geformuleerd, en iet wat preciezer zou zijn: die langdradigheid knalde er meestal aan het einde goed in - daar worden de nummers wat meer uitgesponnen, en langer ook, dat dan elkaar weer in de kaart speelt.

Nu, na meerdere luisterbeurten ben ik minder vatbaar geworden voor die vernomen langdradigheid - die heeft ook zijn charme, vooral The Carpenter Sun doet enkel goed aan het slot. (je draait nog wel bij, Niels)
Op heel het album wordt er eenzelfde hoog niveau behaald. Ook aan het 'moderne' Ubu geluid, de wat meer electronische sound, ben ik gewend geraakt, en al met al past het goed bij 'm. Er is eenzelfde ongemakkelijke sfeer van ouder werk teruggekeerd, die het sterke werk van Ubu zo goed kan kenmerken: bijvoorbeeld al het bijzonder verontrustende 'Mandy', toch wel een van de toppers op het album, geeft die sfeer fantastisch weer.

Weer een hele leuke plaat, en wat mij betreft is koning Ubu's bewind is wat mij betreft nog lang niet over..

Mandy

Met alle onvoorspelbaarheid die Pere Ubu al veertig jaar eigen is klinkt dit toch weer heel vertrouwd, en dat terwijl ik lang niet al hun platen ken (volgens mij staat mijn teller nu op acht). De nummers die een klassieke liedjesstructuur combineren met vervreemdende arrangementen en Thomas' ontregelende zang (zoals Mandy en Another one) zijn nog steeds uiterst effectief in het oproepen van een enigszins ongemakkelijke sfeer waar het toch heel aangenaam vertoeven is (voor mijzelf althans – ook in mijn omgeving hoef ik hier bij de meeste mensen niet mee aan te komen), en Thomas heeft nog altijd een geweldig oor voor als een mantra herhaalde one-liners ("She calls me Johnny Rocket, I don't know why", "They say the truth hurts", "Did I do that terrible thing?", en is Mandy's "I could sleep for a thousand years" een verwijzing naar Venus in furs van de Velvets?), maar de instrumentale nummers en gedeeltes (de stofzuigergeluiden van Feuksley, de tweede helft van And then nothing happened, The carpenter sun) "remain more interesting in theory than in practice" in de woorden van de AMG. Misschien ben ik na al die jaren wel gewoon een beetje Ubu-moe en heb ik hun geluidsexperimenten inmiddels wat te vaak gehoord, maar Lady from Shanghai kan me gewoon niet de hele speelduur bij de les houden. En het is toch opmerkelijk en jammer dat er sinds de berichten ten tijde van de release al 4½ jaar niet meer bij dit album geschreven is – kennelijk wordt deze band door niet zo héél veel jonge en/of nieuwe luisteraars ontdekt.