AC/DC - Let There Be Rock (1977)

Zomer 1978 was Whole Lotta Rosie top 10 in Nederland. Dit schreef Oor:
"Electronies versterkte heggescharen die Led Zeppelin naar de kroon proberen te steken. Dat 'Whole lotta' klopt wel en die zanger krijst aardig in de richting van Robert Plant, al lijkt me de herrie van deze zweetleveranciers voorlopig slechts interessant voor die hardrock-adepten voor wie het niet uitmaakt woe of wat er speelt, als het maar speelt."

Oef! De vergelijking met Zeppelin, ik snap 'm deels, maar toch... Informatie die Oor's Recensiebijbel niet haalde, maar te leuk om onvermeld te laten. Dank Roxy6 voor het knipsel.

Overigens interviewde Kees Baars voor datzelfde Oor AC/DC in Californië en nam Anton Corbijn mee voor de foto's. Zijn conclusie: "Weinig mensen dachten dat het mogelijk was, maar de sinds jaren grootste publiekstrekker op hardrockgebied in Europa, Status Quo, heeft er een geduchte concurrent bij gekregen."

Inderdaad, te leuk om te negeren. Tja, iedere recensent slaat de plank wel eens mis. AC/DC vergelijken met Led Zeppelin... Wellicht door de bijna gelijkluidende titel van die twee enorme hits. En in de beginjaren had de muziek van AC/DC natuurlijk nog aardig wat blues-invloeden. Maar zeker ná dit album werd het toch vooral van-dik-hout-zaagt-men-planken-hardrock. Die vervolgens door die spijkerharde aanpak in de loop der jaren tot mythische proporties zou uitgroeien. Wat dat betreft had Kees Baars een helderder glazen bol.

Eerlijk is eerlijk: Destijds kon ik aardig losgaan op die hit (en de opvolger Rock 'n' roll damnation - wat overigens vrijwel uitsluitend in Nederland een hitje was) maar erg hoog sloeg ik hun muzikale capaciteiten toen ook niet aan. Misschien niet hoogstaand, maar wel uniek en ongeëvenaard - dat is AC/DC. En de vroege dood van Bon Scott heeft ongetwijfeld eveneens bijgedragen aan der mythevorming.

Overigens ben ik oud genoeg om de tijd meegemaakt te hebben waarin vooruitstrevende lieden er een 'moderne', alternatieve spelling op nahielden: kommersjeel en elektronies, weet je wel... Maar ik dacht dat die tijd in 1978 toch al weer wat jaartjes achter ons lag. Maar misschien vergis ik me...

Nee, de spelling was nog progressief Oor noteerde trouwens niet 'woe of wat' maar gewoon 'wie of wat'; dat was een tiepvaudtje van mij.

Ik was als jonge puber wel degelijk onder de indruk van het kunnen van AC/DC. Mijn eerste kennismaking met hen was via de radio, single Whole Lotta Rosie. Een platenspeler had ik nog niet. Als je hééél veel geluk had, werd de lange versie ervan uitgezonden, met extra nadruk op de snelle gitaarsolo en het moddervette gitaargeluid. Met blues associeerde ik dat niet. Dit was keiharde hardrock, nog heftiger dan Status Quo, op dat moment inderdaad de populairste hardrockgroep, precies zoals Kees Baars schreef.

Op de laatste albums van AC/DC (Black Ice, Rock or Bust en Power Up) vind ik trouwens het bluesgehalte weer bijzonder hoog.

Dat laatste klopt. Nee, Whole lotta Rosie kun je nog nauwelijks blues noemen. Die klonk vooral door op voorgaande platen. Let there be rock was eigenlijk de eerste plaat die nadrukkelijk richting hardrock koerste - stelde ik jaren later vast. Ongemeen (of misschien juist: gemeen) hard. Ik kocht in die tijd nog voornamelijk singles, waaronder dus Rosie (met op de B-kant Dog eat dog, weet ik nog). Inderdaad: zó hard had ik als puber muziek nog niet eerder gehoord, zeker niet zo hoog in de Top 40. Dat was ongekend.

Jaaaa gaucho, herkenbaar wat je schrijft:Iets soortgelijks had ik later met The Prodigy en Firestarter (1996, punkwoede in combinatie met dance) en Rage Against the Machine en Killing in the Name of. Van die laatste weet ik nog precies waar ik die in 1993 voor het eerst hoorde: in de lesauto. Leren autorijden vroeg veel concentratie en die was even weg met alle 'fuck you's' die ineens ongecensureerd op Radio 3 klonken.

Nummers die verder gingen dan hetgeen voor die tijd gebeurde, zoals AC/DC verder ging dan Zeppelin vóór hen.

In je aanvankelijke bericht gebruikte je de term ‘next level’, een gegeven dat de Oor-recensent destijds niet goed inschatte (en Kees Baars wel). En dat is inderdaad wat deze plaat destijds deed: een of misschien zelfs wel meerdere tandjes harder dan wat tot die tijd gangbaar was, zeker in de Top 40.
Zeker ook ten opzichte van wat toen de populairste hardrockbands waren, zoals Status Quo en Deep Purple, gaat AC/DC hier echt een flinke stap verder qua hardheid en bruutheid.

Daarmee legden ze tevens de lat hoog voor de nabije toekomst, want ook in de jaren daarna heb ik het geloof ik niet meer meegemaakt dat een nummer uit de top 40 zo overweldigend hard klonk. Ace of spades van Motörhead misschien, maar dat was alleen in Engeland een hit.

Had het bericht per ongeluk verwijderd, heb 'm opnieuw geschreven. Inderdaad, 'next level' schreef ik.

Na Powerage, zou ik eerder zeggen. Met Gone Shootin', Down Payment Blues, en Gimme A Bullet is de blues daar nog heel aanwezig.