Slayer - South of Heaven (1988)

Als ik het me goed herinner, heb ik een paar jaar geleden ook al eens een poging gedaan dit album te kunnen waarderen. Afgelopen tijd heb ik het nog maar eens geprobeerd. Weer mislukt.
Van Slayer ken ik eigenlijk alleen Reign in Blood, dat ik erg ben gaan waarderen, en dat daarmee de meetlat is geworden waarlangs ik andere albums van Slayer leg. Uiteraard ben ik ook niet naar Reign in Blood gaan luisteren om de zang van Tom Arayas, maar op South of Heaven is die zang toch wel echt een spelbreker. Met name als de beste man een woord een beetje uit begint te rekken of een toon twee seconden probeert vast te houden vind ik het wel heel treurig worden.
Die zang begint uiteraard ook op te vallen op dit album omdat, in vergelijking met Reign in Blood, het tempo naar beneden is geschroefd. De riffs klinken gelukkig nog steeds heel erg Slayer, maar over het algemeen mis ik toch de energie, het manische van Reign in Blood. Het album begint al matig met het titelnummer, en tegen het einde vind ik het wel heel gefragmenteerd worden, ook door de misplaatste Judas Priestcover die ik niet goed tussen Cleanse the Soul en Spill the Blood vind passen.

Ik laat dit album in het vervolg maar weer links liggen.

2.5*

In tegenstelling tot die andere favoriete plaat van Slayer voor mij, Seasons in the Abyss, beginnen ze hier met de - ook hier - geweldige titelsong. South of Heaven is een pak minder snel dan wat je kreeg te horen op Reign in Blood, maar dit nummer is dreigend en heeft prachtige riffs en zelfs melodie. 'Gelukkig' knallen we daarna lekker ouderwets door met Silent Scream: een sterk nummer met lekkere solo's. Het laatste nummer van kant A Mandatory Suicide is inmiddels een klassieker. Wat een solo!

Opvallend is dat er meer afwisseling in tempo zit, waardoor de solo's, riffs en drums een goede plek in de mix hebben. En die zijn juist vaak zo goed. Dat is ook weer mooi te horen op de opener van side B, het sterke Ghosts of War. Erg lekker klinkt Cleanse the Soul. Ook slotnummer Spill the Blood springt er wat uit, ook door de gave drums. Maar minder goede nummers staan er niet op dit album en ook de productie staat als een huis. Hierdoor en door de songkwaliteit, de afwisseling, de gave solo's en riffs en drums is dit toch echt een topalbum van Slayer.

Het is even wennen na Reign in Blood om Slayer in een plaat te horen als South of Heaven, zeker als het erop lijkt dat Araya er voor gekozen heeft het wat rustige aan te doen, want zoals hij in Reign in Blood zijn longen er bijna uit schreeuwde komt hier toch het wat lievige gedeelte van Araya vrij. En dan kom ik toch wel op de conclusie dat dit vierde album van Slayer niet hun beste werk is maar over het algemeen blijft het een vrij goeie plaat en houden ze het niveau en tempo over het algemeen nog erg hoog. En ook voor mij is de plaat 'Dissident Aggressor' erg tegen gevallen wat ik jammer vind en ik ben er waarschijnlijk wel van overtuigd dat dit tot nu toe nog het minste werkje is van het viertal.

Tussenstand:

01. Reign in Blood
02. Show No Mercy
03. Hell Awaits
04. South of Heaven

Ik zie helemaal in waarom de fans hier toen niet tevreden over waren, maar vind het alsnog een fijne afwisseling van de vorige twee snelheidsmonsters die in al hun intensiteit op mij gewoon als bijzonder saai over kwamen. De toename van wat meer mid-tempo tracks zorgt er in ieder geval voor dat het geheel wat meer ademt en een stuk minder vermoeiend is om te luisteren, maar legt toch wel duidelijk bloot dat Araya echt een bijzonder zwak zanger is. Dat Silent Scream dan ook nog eens een anti-abortus lied is (want ja, Katholieke zanger...) doet het geheel ook nog eens geen goed. Toch vind ik de openingstrack erg tof en kan ook Behind The Crooked Cross mijn goedkeuring best krijgen. Dissident Agressor kan ik Priest overigens nog maar heel matig in herkennen en het wordt per album ook steeds meer duidelijk dat King echt een rampzalig slecht sologitarist is in vergelijking met Hanneman.

Alsnog best aan te horen, maar niet mijn ding.

Tussenstand.
1. Show No Mercy
2. South Of Heaven
3. Reign In Blood
4. Hell Awaits

Ouch, deze valt toch wel even hard van zijn voetstuk... Enkele songs die ik voorheen als favorieten had, blijken bij deze (her)luisterbeurt erg saai te zijn (Mandatory Suicide) of lopen uiteindelijk gewoon vast (titeltrack). Silent Scream doet het nog het beste, al vind ik het grappig dat het een anti abortus statement is. De rest is dodelijk saai. Doordat Slayer op een lager tempo speelt, moet het meer van de sfeer hebben en valt Araya best wel hard door de mand als zanger. De productie is ook vrij dof en de solo's lijken valser en valser te worden. Geen idee wat de heren in hun hoofd hadden, maar dit is een flinke stap terug na Reign In Blood.


Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. South Of Heaven

Ik heb het me anders herinnerd, maar ik moet me toch bij de voorgaande meningen aansluiten, en ik verlaag mijn score zelfs met een halfje. South of Heaven is echt een goed geschreven nummer, en zo staan er nog wel een paar niet verkeerde nummers op deze plaat. Maar de zang doet het allemaal weinig goed. Ook ben ik geen enorm fan van de productie op deze plaat. Misschien is het een groeier, maar ik hoor hem toch zeker niet voor het eerst, en ik vraag me ook af waarom ik deze nog vaker zou moeten luisteren als dit genre zoveel te bieden heeft waarvan ik zeker weet dat ik het goed vind (inclusief enkele albums van Slayer zelf).

De tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Show No Mercy
3. South of Heaven
4. Hell Awaits

Tja, Reign in Blood opvolgen is natuurlijk een onmogelijke taak. Dus wat doe je dan, je gooit het tempo omlaag en focust weer wat meer op het melodieuze aspect. Dit schuurt weer veel dichter tegen Hell Awaits aan dan tegen Reign in Blood. Vervelend is dat allerminst trouwens, maar of deze dat niveau ook weet te halen is natuurlijk de grote vraag.

Want laten we eerlijk zijn, zo sterk als Reign in Blood is dit niet natuurlijk. Het tempo, de furiositeit en de intensiteit die ze daar wisten te leveren wordt hier simpelweg niet gehaald. De keuze om het tempo te verlagen en weer wat meer de melodieuze kant op te zoeken was dan ook wel slim. Wat trouwens niet wil zeggen dat ze hier geen hoog tempo hebben. Want dit knalt op momenten ook echt weer beukend voorwaarts. In dat opzicht is er ook niet veel te klagen. En ook dat ze weer wat meer tijd nemen om de muziek te laten spreken in plaats van zo snel mogelijk door naar het volgende kan ik wel waarderen. Het is alleen jammer dat ze dat niet overal even lekker uit de verf kunnen laten komen.

Zo klinkt Araya niet altijd even sterk. Als hij al te horen is, want hij staat regelmatig wel erg zacht in de mix. Maar hij lijkt zich soms ook wat minder comfortabel te voelen hier met dit lagere tempo. Ook de productie zelf is niet helemaal vlekkeloos. Afgezien van de zang die regelmatig wat is weggestopt, klinken ze hier ook wel eens wat vlakker. Daardoor gaat de impact een beetje verloren. Gelukkig niet constant zoals Metallica met hun 4e plaat.

Met het titelnummer South of Heaven opent de plaat in ieder geval wel heerlijk. De trage doom achtige opening om vervolgens het tempo op te bouwen. Heerlijk. Ze bouwen weer lekker aan de sfeer op deze manier. Silent Scream neigt dan weer een beetje naar Reign in Blood met het beukendere tempo. En eigenlijk valt er in dat opzicht weinig te klagen hier. Het enige zou zijn dat de tweede helft iets teveel van het lage tempo behoud. De nummers vervelen verder absoluut niet. Eigenlijk heb ik daarover helemaal niet echt te klagen. Slayer levert hier gewoon weer heerlijke nummers af. Het probleem zit hem vooral in de wat gemiste punch om het zo maar te zeggen. Dat deden ze op de vorige albums beter. En Araya die niet altijd even lekker klinkt of te ver weggestopt zit.

Verder bevalt deze South of Heaven me eigenlijk wel erg goed. Prima afsluiter van de 80's en wat mij betreft een zeer fijne toevoeging op Hell Awaits en Reign in Blood. Het schuurt, beukt en knalt wat minder, maar er is weer wat meer aandacht voor melodie en sfeer. Prima combinatie van de twee voorgangers wat mij betreft. Van de drie wel de minste, maar nog steeds erg sterk.