Judas Priest - Point of Entry (1981)

Alweer een priestklassieker.

Om In de auto volle bak af te spelen en vollop mee te gieren... TAKE A CHANGE BEFORE I FALL! of FROM DESERT PLAINS, I BRING YOU LOVE ! of CAUSE I'M ON... ON THE RUN! enzovoort. Heerlijke one-liners alvast.

Muzikaal is het dan wel wat minder dan voorgangers. Priest probeerde hier duidelijk wat meer in de commercielere richting te gaan (Def Leppard toestanden).

Maar meer dan een behoorlijk plaatje.


Ook lof voor de toffe videoclip van Heading Out to the highway. Briljant hoe met weinig/geen geld toch een amusante videoclip kan opgenomen worden.

Die videoclipjes van Priest uit deze tijd vind ik nou zo verschrikkelijk fout he . Gelukkig presenteren ze zich vandaag de dag een stuk beter, nog steeds in het leer natuurlijk maar al die foute bewegingen en gebaren zijn wel zo goed als verdwenen.
Goed, over de plaat zelf: opent zeer sterk met Heading Out to the Highway en kent verder sterke nummers in Hot Rockin' en Desert Plains. De overige nummers zijn leuk (uitgezonderd You Say Yes, die vind ik echt tenenkrommend slecht), maar niet veel meer dan dat. Stukje minder dan voorganger British Steel maar wel ongeveer van het niveau Killing Machine. De echte topplaten moesten hier natuurlijk nog komen. 3* voor dit aardige plaatje.

Ik vond de oude videoclipjes van priest het beste. Heading Out To The Highway is zo'n legendarisch clip uit de beginperiode van MTV.

Hmm, nou ja liever zo'n clipje dan dat gedrocht wat voor videoclip moet doorgaan bij War van het album Nostradamus. Een clip als die van Revolution van Angel of Retribution heb ik dan wel weer liever dan die clipjes van dit album. Geen theatraal gedoe maar gewoon wat livebeelden en verder geen poespas.

Dit album vind ik een wat mindere dan bijv. Stained Class ,British Steel of Killing Machine, maar nog steeds prima en ook heden te dage een degelijke pot muziek. Met drie songs als uitschieters (Desert Plains, Solar Angels en Heading Out To The Highway) is het na al die jaren nog steeds een van mijn vaker gedraaide albums.

Ik luister hem ook regelmatig.

"Desert Plains" staat ook op mijn lijst: te draaien op begrafenis. Voor het geval dat ik ooit eens verongeluk.

Mag het niet hopen voor je

Maar je hebt goede smaak

Ik heb morgen nog een vrije dag op te nemen, dus ik mag een beetje langer opblijven. Deze plaat kwam spontaan in mij op, want dat gemiddelde, voor wat het waard is, is toch laag voor Judas Priest normen, ook door mijn oorspronkelijke quotering: een drie.
Deze plaat verdiende dus een nader onderzoek. Ok, positief vind ik heel zeker het bijzonder warme gitaargeluid, maybe eighties maar toch een groot verschil met de dikwijls overstuurde platen van vandaag de dag. Natuurlijk bevat een Judas Priest plaat potentieel een aantal regelrechte stinkers (Don’t Go, You Say Yes), een aantal middenklassers (Hot Rockin’, All the Way, On The Run) én een aantal toppers (Heading Out to the Highway, Desert Plains en Solar Angels). Desert Plains is voor mij één van de mooiste Judas Priest nummers ooit: ik ruik, zie en beleef de woestijn. Muziek is toch gevoel? Tip, let eens op het subliem gitaarwerk van de Heren Tipton en Downing, meesters in hun vak. Hier hoor je nog mensen van vlees en bloed spelen, vele hedendaagse producties zijn me te robotachtig. Voilà, mijn bericht van 4 november 2008 is hiermee verduidelijkt, maar ik blijf toch bij mijn dikke drie.

Ik zag net de videoclip van Don't Go.
Wat een foute clip. Net alsof die politieagent van de Village People
Solo is gegaan en is gaan rocken...

En heb je ook de de rest van het album gehoord?
Desert Plains moet een van de ultiemste Priest-songs zijn.


De clip van Heading out to the Highway vind ik nog net ietsje fouter

Onder het genot van Demolition zit ik over de score te peinzen. Point of entry is zeer wisselvallig. Als ik bijna de helft niet mooi vind dan geef ik drie sterren. Heading out to the highway is de beste.

Nou niet vergeten de stem in te voeren.

Deze plaat wordt vaak verguisd, als Priest's knieval voor de commercie. Nou inderdaad, de songs zijn een stuk toegankelijker dan het vroege werk, en over de bijbehorende clipjes hoeven we het niet meer te hebben.
Blijft overeind dat er een aantal verdomd aanstekelijke tracks op deze plaat staan.
Desert Plains is het bewijs dat je met het zo ongeveer het meest afgezaagde akkoordenschema uit de rockbijbel toch een killer van een track kunt maken.

Point of entry was een poging om op de amerikaanse markt te komen. De platenmaatschappij zal ook wel druk uitgeoefent hebben. Don't go en Hot rockin'zijn best wel aardige nummers, maar ik hoor net zo lief Cheater en Rock a rolla. Solar angels en Desert plains staan terecht op Metalworks.

De nummers hierop zijn bovenal matig tot slecht.
Ik vind het prima als bands eens toegangkelijker en/of commercieler werk afleveren maar laten de songs dan ook gewoon goed zijn in de gebodene stijl.

Met moeite 3 goede songs ontdekt (Heading Out to the Highway, Desert Plains en Solar Angels), toch jammer was zo'n beetje de eerste Priest CD die echt goed geproduceerd was.
Het bonusnummer "Thunder Road" is eigenlijk ook wel goed, zegt toch wel wat als dat tot de beste gerekend mag worden.

In het CD boekje staat ook dat ze de nummers pas begonnen te schrijven in de studio, bij eerdere albums kwamen ze al met ideeen en songs aanzetten.
De live versie van "Desert Plains" is beter als de studio uitvoering maar dat geldt voor zoveel Priest nummers.

Dat nummer is geschreven en opgenomen in de RAM IT DOWN-periode.

Judas Priest op de commerciele tour. Het album heeft best z'n momenten, en slecht is het dan ook niet. Ondanks de commerciele inslag heeft Priest gelukkig hun eigen identiteit wel weten te behouden.

Toch is het verre van een topplaat. Geen echte uitblinkers ('Heading Out to the Highway' zou op een van de beste Priest albums geen hoogtepunt zijn), en af en toe heb ik moeite om geboeid te blijven. Je weet eigenlijk telkens precies hoe het volgende nummer gaat worden. Het is een nogal eenzijdig album, al is Priest nooit de meest veelzijdige band geweest.

3*

Wat een lage beoordeling hier voor deze plaat. Ik vind het een van de drie a vier besten van Priest. Solar Angels en Long Desert... vind ik de beste songs. DIKKE 4,0

Dit hoort toch bij mijn favioriete Priest-albums mede omdat dit mijn eerste kennismaking was met Priest. Daarna volgden al snel British Steel, Screaming for vengence en natuurlijk Unleashed in the east.

Na british steel een ietswat minder harde en heftige priest. Toch staan er behoorlijk goede nummers op. Priest verkende hier en daar wat hun horizon. Ik kan me herinneren dat ik destijds behoorlijk teleurgesteld was in point. Vandaag de dag vind ik hem eigenlijk best te pruimen. Bij de eerste 6 nummers amuseer ik me prima. De rest is minder.

Desert Plains, Solar Angels, Hot Rockin'....de beste nummers van een inderdaad wat softere Judas Priest.

Toen ik Point of Entry midden jaren tachtig kocht kende ik Unleashed in the East, Screaming for Vengeance en Defenders of the Faith al. Het album viel dus erg tegen want ik had heel wat steviger werk verwacht.

Sinds enige tijd ben ik het weer gaan draaien en het bevalt me nu verrassend goed. Het is meer een rock dan een metal album maar de nummers vind ik erg goed tot geweldig. Daarbij de schitterende productie die ervoor zorgt dat het een voldoening gevende luisterervaring wordt voor mij, iets dat ik tot nu toe niet had kunnen vermoeden.

Dit is toch wel één van mijn favoriete Priestalbums. Samen met Screaming for vengeance en British steel en natuurlijk Painkiller. Favoriete nummers hierop Heading out on the highway, Desert plains en Hot rockin'

Net als de battle of the nwobhm bands op zijn hoogtepunt komt, komt Judas Priest met deze point of entry. Ik snapte de ophef niet dat JP zo'n goede metalband zou zijn en zette ik snel weer Iron Maiden op. Maakte maar weinig indruk, onwetend over de rest van het ouvre van deze britse staalarbeiders. Nu ik wel beter weet kan ik dit album wel beter in perspectief plaatsen en worden er logische stappen gemaakt vanaf de 70's rock sound naar de latere 80's metal. Alleen proeft dit toch nog steeds als tussendoortje. Gelukkig heeft de band zich later knap hersteld, waar vele classic rock acts het onderspit moesten delven.

Er staat geen Rapid Fire of Breaking the Law op, maar verder vind ik Point of Entry niet zo gek veel verschillen van de voorganger British Steel. Judas Priest schipperde in die dagen tussen hardrock en metal, waarbij het soms wat meer van het ene en wat minder van het andere was.

Nou....Hot Rocking en Heading Out On The Highway komen toch aardig in de buurt.

Als je dit album vergelijkt met Unleashed in the East is dit een drol op een plankje

Het is overigens niet toegestaan om Judas Priest een onvoldoende te geven
Het is inderdaad moeilijk te verklaren dat daar maar 2 jaar tussen zit.

Op een of andere manier heeft dit album (vinyl) vanaf den beginne een speciaal plekje in de collectie verworven. Draai het nog steeds, beetje andere Priest dan later.
Heading Out To The Higway neemt je al direct mee op een roadmovie, en dan die hoes er nog bij.
Magic.