Judas Priest - Point of Entry (1981)

Heb na een paar nieuwe luisterbeurten mijn stem verhoogd naar 3*. Het is toch niet zo'n heel slecht album. Turning Circles is toch een best mooi nummer (ookal klinkt de intro nogal amateuristisch), en het nummer Desert Plains geeft echt het gevoel alsof je zelf in een 'desert' bent (hoewel ik het nummer live beter vind). Na You Say Yes komen er echter alleen maar zwakke en nietszeggende nummers. Ik kan voor de goede nummers toch nog net een voldoende geven. Al met al geen spectaculair album, maar er staan wel goede nummers op.

Ik heb morgen nog een vrije dag op te nemen, dus ik mag een beetje langer opblijven. Deze plaat kwam spontaan in mij op, want dat gemiddelde, voor wat het waard is, is toch laag voor Judas Priest normen, ook door mijn oorspronkelijke quotering: een drie.
Deze plaat verdiende dus een nader onderzoek. Ok, positief vind ik heel zeker het bijzonder warme gitaargeluid, maybe eighties maar toch een groot verschil met de dikwijls overstuurde platen van vandaag de dag. Natuurlijk bevat een Judas Priest plaat potentieel een aantal regelrechte stinkers (Don’t Go, You Say Yes), een aantal middenklassers (Hot Rockin’, All the Way, On The Run) én een aantal toppers (Heading Out to the Highway, Desert Plains en Solar Angels). Desert Plains is voor mij één van de mooiste Judas Priest nummers ooit: ik ruik, zie en beleef de woestijn. Muziek is toch gevoel? Tip, let eens op het subliem gitaarwerk van de Heren Tipton en Downing, meesters in hun vak. Hier hoor je nog mensen van vlees en bloed spelen, vele hedendaagse producties zijn me te robotachtig. Voilà, mijn bericht van 4 november 2008 is hiermee verduidelijkt, maar ik blijf toch bij mijn dikke drie.

Er is iets aan dit album wat hem niet volmaakt heeft, er zitten zozeer echt top nummers tussen daar is geen twijfel over mogelijk maar om 'Heading Out to the Highway', 'Desert Plains' en 'Solar Angels' om kent dit niet echt nog meer toppers en was ik ook een stuk minder onder de indruk dan al het werk wat de heren van Judas Priest mij eerder mee hebben voorgeschoteld. 'Point of Entry' is het helaas nét niet, en het zou nooit Priests schoonheid worden want ik mis erg veel in dit album om het een echte goeie JP album te noemen, daar is hij echt wel te zwak voor jammer genoeg.

Tussenstand:

01. Sad Wings of Destiny
02. Sin After Sin
03. British Steel
04. Stained Class
05. Killing Machine
06. Point of Entry
07. Rocka Rolla

Nope, wederom niet goed. Toch is Point Of Entry wel een lastig plaatje. Judas Priest maakt geen uitglijders zoals United, maar maakt ook nergens indruk. Het niveau neigt een beetje naar acceptabel al staat daar dus wel tegenover dat er niets van spontaniteit of spanning aanwezig is. Vreemd moment voor Priest om te willen cashen, want anno 1981 was de rauwe NWOBHM nog groot. Daar wordt niet op ingehaakt. Solar Angels draagt de minste afkeuring weg, maar zou op een goede plaat van Priest niet meer dan een filler zijn. Ik heb nog gedacht aan 2*, maar de band krijgt het voordeel van de twijfel. Dit album gaat in elk geval nooit meer gedraaid worden.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Sin After Sin
3. Stained Class
4. Rocka Rolla
5. British Steel
6. Killing Machine
7. Point Of Entry

Ook al had British Steel een paar van die simpele meezingers, het album ademde echt nog wel een flinke heavymetalsfeer uit. Dat is hier echt niet meer te vinden. Helemaal vreemd dat de band hier ergens de tijd al ver vooruit was met een radiovriendelijke hardrocksound, omdat ik me niet kan voorstellen dat dit in 1981 al veel voeten in de grond had. Met uitzondering van Desert Plains kan ik er in ieder geval weinig van genieten. Slecht is het niet, het albums is daarin zelfs vrij consistent 'net voldoende' te noemen. Maar plezier haal ik er absoluut niet uit. Teveel middle of the road zanglijnen, boogie woogie riffs en te weinig vuur.

Voorlopige tussenstand
1. Sin After Sin
2. Stained Class
3. Sad Wings Of Destiny
4. British Steel
5. Rocka Rolla
6. Killing Machine
7. Point Of Entry

Slappe hap; wat mij betreft nog steeds het minste album van de band, met het al even belachelijke Turbo op de tweede plaats. Slechts enkele tracks zijn het aanhoren waard, zoals het melancholische Desert Plains, maar overwegend is het hier huilen met de pet op. Zodra Rob Halford zingt over rock 'n roll en seks kun je het eigenlijk direct uittekenen- dan wordt het niks.

De eerste elpee van Judas Priest die ik in zijn geheel hoorde, vermoedelijk ergens in 1982. Had hoge verwachtingen, maar zette niet één liedje op cassette.

Mijn eerste kennismaking met de band was op Hilversum 3 geweest bij Alfred Lagarde. Hij draaide Rapid Force van British Steel. Hard, snel en monotoon. 'Pounding the world like as a battering ram', om meneer Halford te citeren.
Hier echter is het nergens snel en de melodielijnen zijn stukken melodieuzer. Futloos en bovendien niet passend bij het stoere leren imago dat ze zich inmiddels hadden aangemeten. Zonde van de gulden leengeld, vond deze tiener.

Veertig jaar later probeer ik het weer eens. Tja, naast het gebrek aan energie vind ik bovendien de composities niet sterk. Op de A-kant is slechts Hot Rockin' wat pittiger en Desert Plains nog wel sfeervol. Op de B-kant kan ik geen lichtpuntje ontdekken.
Op streaming staan twee bonussen. Thunder Road is als liedje aardig, maar met digitaal klinkende basgitaar en drums komt het steriel over. De tweede is een liveversie van Desert Plains, dat opvallend genoeg véél sneller wordt gespeeld dan in de studioversie, hetgeen het nummer goed doet.

Op zich is het dapper dat de band tegen de toenmalige trend in (de new wave of British heavy metal) een kalmere plaat uitbracht, maar ook wel een beetje dom. Recensent Kees Baars hield in Oor een grote slag om de arm wat betreft de ontvangst bij de fans. Anno 2022 houd ik het bij twee sterren, een hele meer dan ik als puber zou hebben gegeven. Omdat Halford desondanks fijn zingt.