Godspeed You! Black Emperor - F♯A♯∞ (1997)

Op 'East Hastings' zit rond een minuut of 8 iemand heel zachtjes mee te zingen hoorde ik vanmiddag voor 't eerst. Kippevel moment...

Ik ken het... Ik hoorde het pas toen ik ze live zag in april 2002 en ze ook East Hastings speelden... Toen had ik de CD al 2 jaar denk ik, maar ik had het nog nooit gehoord. De dag na het concert ging ik luisteren of het op de CD ook zo was. En inderdaad! Volgens mij is het trouwens meer dan een persoon die meezingt.

Tja, prachtige plaat natuurlijk, de eerste van dit bijzondere gezelschap. Of het nou net zo goed (of beter) is als Silver Mount Zion ben ik nog niet over uit, maar het is allemaal even prachtig. Hoogtepunten zijn de stukken 'The Sad Mafioso...' in 'East Hastings' (wat ook gebruikt wordt in de film 28 Days Later) en 'Kicking Horse on Broken Hill' in 'Providence'.

4 sterren.

Een waarlijk meesterwerk dit. Ik heb zelden een plaat gehoord die zo'n dreigende sfeer ademt, terwijl de muziek opzich toch zeer rustig is.

Beelden van een post-apocalyptische wereld doemen bij me op (komt denk ik met name door de monoloog waarmee het album begint).

Er staan stukken op die werkelijk tot tranen kunnen roeren, zoals bv "the cowboy" in "Dead flag blues", wat dan weer wordt gevolgd door de melancholische vrolijkheid van het outro.

Ontegenzeggelijk 5 sterren waard.

wow, nummers van een kwartier tot een half uur,

lijkt me leuk om te ontdekken

Hoe klinkt deze ten opzichte van de latere EP Slow Riot (...)? Aangezien ik dat werk als hun beste beschouw, met name om de structuur en percussie, ben ik wel benieuwd naar dit album.

Dit album klinkt wanhopiger en minder duister... Muzikaal gezien dan. Als je de openingstekst van the Dead Flag Blues hoort, dan kun je dat nog moeilijk 'minder duister' noemen... De nummers zijn meer uitgesponnen en hier zitten ook field recordings doorheen.

Prachtig album! Wat betekent de titel eigenlijk? En wie draagt dat intro voor in " The Dead Flag Blues?"

Hoe depressief de muziek van GY!BE ook mag zijn, het doet met mijn gemoedstoestand helemaal niks. Althans, ik schiet er niet van in een dip. Ik word er ook niet extreem vrolijk van, het is eerder een soort, tja... ik raak ervan in mijn element. Het is niet zo van: "It changed my life!!!" Maar als ik ernaar luister bekijk ik de dingen wel anders, hoe gek het ook klinkt. Bijvoorbeeld, ik loop stage in Gronigen en gisteren draaide ik dit album in m'n Disc-Man. Normaal vind ik het altijd heel gezellig, zo'n stad. Is het ook. Maar toen ik gisteren de mensen om me heen bekeek, dacht ik: "Jullie moesten 's weten." WAT ze zouden moeten weten, weet ik ook niet, maar wat geWELdig als muziek zo'n effect op je kan hebben !

Hé, waarom kan ik hier niet mijn favoriete nummer(s) kiezen?!

Ja, ik snap dat ook niet. Er zal wel een systeem in zitten, is mij nog niet helemaal duidelijk. Want je hebt er wel op gestemd, en je hebt hem in je top 10.

Bij albums met 3 tracks of minder kan dat niet.

Toch staan er bij statistieken twee nummers met een stem, dus dat klopt niet helemaal?

Die stemmen zijn van iemand die er heel vroeg bij was (ik geloof ikzelf). In eerste instantie bestond de door Paalhaas genoemde regel nog niet.

Het gerucht gaat dat het de stem van de acteur Lee Marvin is, wat eigenlijk niet kan omdat die man zo'n 10 jaar voor de release is overleden (tenzij de intro al toen opgenomen is (1988) door de bandleden, wat me erg sterk lijkt). 'Twas waarschijnlijk iemand die zo'n ouderwetse diepe cowboystem probeerde na te doen, en het eindresultaat leek toevallig op de stem van Marvin, vandaar de verwarring.

Dit is echt een fantastische plaat. Nog maar een paar keer helemaal afgeluisterd, maar Dead Flag Blues vind ik tot nu toe het beste. Komt denk ik door die spoken word in het begin, dat zet de sfeer echt enorm goed.
Zo te horen ben ik niet de enige die van alles voor zich ziet tijdens het luisteren.
Ik denk dat ik dit album binnenkort maar eens ga kopen.

Bedankt voor de uitleg ! Ik las ergens dat het een citaat is uit een film waar Efrim al vijf jaar mee bezig is. Van wanneer dat bericht dateert, weet ik niet.

Dit vraag ik me ook af. Maar wellicht is er wel iets uit het CD boekje te halen, want die heb ik hier. Misschien dat nog maar eens bekijken, ook al zijn het vooral symbolen.

Ja, ik heb dat CD-boekje ook, maar ik werd er niet echt wijs uit. Straks is het net zoiets als The Da Vinci Code !

Fantastisch album van GY!BE. Het album komt mijn top 10 binnen. Eens in de tijd kom je van die albums tegen waar je geen idee van hebt of het wel iets voor je is. Nou dit is duidelijk een voltreffer.

De spanning en de hierboven genoemde dreigende sferen zijn briljant. Ik heb zelden zo aandachtig zitten te luisteren naar een instrumentaal album.

Ik heb de originele plaat nog niet, maar die zal binnenkort worden aangeschaft. 5* voor dit briljante plaatje.

Ben de laatste tijd steeds meer naar deze aan het luisteren en steeds minder naar de andere GYBE-platen...

Deze plaat heeft veel meer sfeer.. een veel duisterdere spanning, de plaat is meer een geheel ook dan de anderen. Bij deze plaat word ik echt gepakt door de bijzondere manier waarop GYBE hun nummers op weten te bouwen, wat op volgende platen een beetje een standaard-receptje geworden lijkt (wel een erg lekker recept hoor) is hier nog vol in ontwikkeling... Met als gevolg dat deze plaat minder voorspelbaar en wat avontuurlijker aandoet.

Tegenwoordig zijn het al die kleine dingen die het voor mij samen een luisterfeest maken.. Die gitaar in het begin van East Hastings is misschien wel het mooiste voorbeeld... die gitaar is een tijd lang te volgen... en het hele nummer geeft die gitaar de sfeer aan (geweldig moment bij 6.47)... Ook al weet ik precies wat die gitaar gaat doen, toch pakt hij me elke keer weer beet.
Dit soort details bepalen voor mij al meer de inhoud van dit album dan de geluidsmuren waar GYBE het vaak van moet hebben.

Zulke momenten zitten er de hele plaat door.. continu kleine dingen die ik hoor, die me bezighouden en de spanning versterken...

En dat ik een fan van strijkers ben zal mijn waardering alleen maar versterken ..


... dit is trouwens ook een van de weinige albums waar het voor mij echt onmogelijk zou zijn een 'beste nummer' van te kiezen bedenk ik me net..

Nog nooit van GYBE gehoord en vandaag uit nieuwsgierigheid deze plaat gedownload. Tis niet mijn muziekstijl maar ik was er wel stil van. Nog een paar keer luisteren voor ik mijn stem uitbreng.

ook in slaap gevallen ?

*mondwater*

En toch begrijp ik het wel, dat mensen dit wat aan de saaie kant vinden. Ik vind dit zelf dus absoluut niet, maar het is wel muziek waar je je aandacht bij moet houden. Dat geldt bij mij voor alle postrock die ik tot nu toe gehoord heb: als je niet aandachtig luistert, valt de pracht en kracht weg uit de muziek.

Nu vind ik het bij Godspeed You Black Emperor! niet echt een probleem hoor, dat aandachtig luisteren. Persoonlijk ben ik nogal gesteld op strijkers. Maar het mooiste hieraan is dat er zo om de tien minuten weer ergens een prachtige climax verstopt zit. Je merkt het niet als je aandacht even wegebt, maar daar wordt zo vernuftig naartoe gewerkt.

Ik vind dit door die prachtige opbouw zelf een vrij toegankelijke plaat. Ik vond dit na een keer luisteren eigenlijk al erg goed, ook omdat het met enige regelmaat ook melodieus zeer pakkend is. Dat maakt dat bijvoorbeeld Slint en Explosions in the Sky voor mij wat meer tijd nodig hebben (maar niet per definitie minder worden gewaardeerd, maar dat terzijde).

Hoogtepunt van het album is voor mij zonder enige twijfel het middengedeelte van het welhaast avondvullende slotnummer Providence. Tussen pakweg 13 en 17 minuten wordt prachtig opgebouwd naar een prachtige geluidszee met een prachtige strijkersmelodie over een heerlijke riff. Magistraal. Hieruit volgt dan ook weer het enige minpunt van deze plaat: zo had ie moeten eindigen. Omdat het hoogtepunt is geweest, krijg ik altijd de neiging de laatste tien minuten over te slaan. Maar niet voor niets hoog in de top 10 natuurlijk

Ik kom er net achter dat ik hem twee dagen geleden veel te laag ingeschat heb. Zoals Lukas al zegt: beter luisteren

3,5 --> 4,5

Alleen met dat ongedierte dat rondzoemt aan het einde van East Hastings heb ik het nog wat moeilijk

Wouw, dit is echt een van die albums waarbij ik na het luisteren ervan meteen wel mijn gehele platenverzameling naar de vuilnisbelt wil brengen. Geweldig!

Vanaf de eerste tonen grijpt deze plaat me vast en laat me niet meer los. De overgangen in de (sub)nummers zijn perfect uitgevoerd en elk nummer bevat een eigen intensiteit, schoonheid en spanning. Persoonlijke favoriet: The Sad Mafioso in East Hastings

Dit is misschien de beste plaat ooit! Alleszins bij mij. De beste plaat van GY!BE, uit heel het Post-Rock milieu zelfs.
De nummers zijn stuk voor stuk geweldig. Geen enkel zwak moment, niks! Magnifieke opbouw, lekkere versnellingen en prachtige melodieën. Het toffe aan deze plaat, bij mij, is dat ik hier niet echt een favoriet nummer heb. Ik kan een tijd verslaafd zijn aan East Hastings, dan weer aan the Dead Flag Blues en dan aan Providence. Een plaat die iedereen minstens één keer beluisterd zou moeten hebben!
5*

Draai hiervan nu de vinylversie. Het valt me nu pas op dat de cd-cover een totaal andere uitvoering heeft dan de vinylversie.
Die heeft een wijnrode hoes, met ingeponste letters "Godspeed You Black Emeror" en F# A# (Infinity-teken)".
Met daarop geplakt een zwart-wit foto van een draaistel van een trein.
De LP zelf zit in een standaard witte stofhoes en is voorzien van zwarte labels zonder opdruk.
Verder bevat de LP een tekening van een trein, een folder van Constellation records en een bruine enveloppe met daarin:
- een door een trein platgereden muntje (penny)
- een bruin papiertje met bezetting + insrumentarium GSYBE
- een "faulty schematics of a ruined machine" blauwdruk.
- een flyer voor een GSYBE-concert op 31 december 19997(!)

http://img482.imageshack.us/img482/4668/1001972wd6.jpg
http://img482.imageshack.us/img482/2408/1001973oe8.jpg