Godspeed You! Black Emperor - F♯A♯∞ (1997)

Een waarlijk meesterwerk dit. Ik heb zelden een plaat gehoord die zo'n dreigende sfeer ademt, terwijl de muziek opzich toch zeer rustig is.

Beelden van een post-apocalyptische wereld doemen bij me op (komt denk ik met name door de monoloog waarmee het album begint).

Er staan stukken op die werkelijk tot tranen kunnen roeren, zoals bv "the cowboy" in "Dead flag blues", wat dan weer wordt gevolgd door de melancholische vrolijkheid van het outro.

Ontegenzeggelijk 5 sterren waard.

Ben de laatste tijd steeds meer naar deze aan het luisteren en steeds minder naar de andere GYBE-platen...

Deze plaat heeft veel meer sfeer.. een veel duisterdere spanning, de plaat is meer een geheel ook dan de anderen. Bij deze plaat word ik echt gepakt door de bijzondere manier waarop GYBE hun nummers op weten te bouwen, wat op volgende platen een beetje een standaard-receptje geworden lijkt (wel een erg lekker recept hoor) is hier nog vol in ontwikkeling... Met als gevolg dat deze plaat minder voorspelbaar en wat avontuurlijker aandoet.

Tegenwoordig zijn het al die kleine dingen die het voor mij samen een luisterfeest maken.. Die gitaar in het begin van East Hastings is misschien wel het mooiste voorbeeld... die gitaar is een tijd lang te volgen... en het hele nummer geeft die gitaar de sfeer aan (geweldig moment bij 6.47)... Ook al weet ik precies wat die gitaar gaat doen, toch pakt hij me elke keer weer beet.
Dit soort details bepalen voor mij al meer de inhoud van dit album dan de geluidsmuren waar GYBE het vaak van moet hebben.

Zulke momenten zitten er de hele plaat door.. continu kleine dingen die ik hoor, die me bezighouden en de spanning versterken...

En dat ik een fan van strijkers ben zal mijn waardering alleen maar versterken ..


... dit is trouwens ook een van de weinige albums waar het voor mij echt onmogelijk zou zijn een 'beste nummer' van te kiezen bedenk ik me net..

En toch begrijp ik het wel, dat mensen dit wat aan de saaie kant vinden. Ik vind dit zelf dus absoluut niet, maar het is wel muziek waar je je aandacht bij moet houden. Dat geldt bij mij voor alle postrock die ik tot nu toe gehoord heb: als je niet aandachtig luistert, valt de pracht en kracht weg uit de muziek.

Nu vind ik het bij Godspeed You Black Emperor! niet echt een probleem hoor, dat aandachtig luisteren. Persoonlijk ben ik nogal gesteld op strijkers. Maar het mooiste hieraan is dat er zo om de tien minuten weer ergens een prachtige climax verstopt zit. Je merkt het niet als je aandacht even wegebt, maar daar wordt zo vernuftig naartoe gewerkt.

Ik vind dit door die prachtige opbouw zelf een vrij toegankelijke plaat. Ik vond dit na een keer luisteren eigenlijk al erg goed, ook omdat het met enige regelmaat ook melodieus zeer pakkend is. Dat maakt dat bijvoorbeeld Slint en Explosions in the Sky voor mij wat meer tijd nodig hebben (maar niet per definitie minder worden gewaardeerd, maar dat terzijde).

Hoogtepunt van het album is voor mij zonder enige twijfel het middengedeelte van het welhaast avondvullende slotnummer Providence. Tussen pakweg 13 en 17 minuten wordt prachtig opgebouwd naar een prachtige geluidszee met een prachtige strijkersmelodie over een heerlijke riff. Magistraal. Hieruit volgt dan ook weer het enige minpunt van deze plaat: zo had ie moeten eindigen. Omdat het hoogtepunt is geweest, krijg ik altijd de neiging de laatste tien minuten over te slaan. Maar niet voor niets hoog in de top 10 natuurlijk

Geniaal is het zeker. Dat 2e moet aan jezelf liggen

Ik heb dit album trouwens laatst van een recensie voorzien. Ik heb het één en ander nog geraadpleegd maar de meeste informatie is straight up uit mn hoofd.

Mijn recensie heb ik geplaatst in ons verenigingsblad (studentenvereniging). Ik vond dat de vereniging wel eens GOEDE muziek mocht horen ipv de gebruikelijke soos rommel

Dit is em:

The car’s on fire and there’s
no driver at the wheel. And
the sewers are all mudded
with a thousand lonely suicides,
and a dark wind blows.

De eerste regels van Godspeed’s
F#A# : voorspellen een gitzwart
scenario geheel in een postapocalyptische
setting:
The buildings tumbled in on
themselves. Mothers clutching
babies picked through the rubble
and pulled out their hair. The
skyline was beautiful on fire. All
twisted metal stretching upward.
Zo start het debuut-album van een
uiterst politiek geëngageerd/
kritisch gezelschap bestaande uit
negen man; drie gitaristen, twee
bassisten, een violiste, een celliste
& twee drummers/percussionisten
(geen vocalen). Onder gezag van
charismatisch en judaïstische
‘führer’ Efrim Manuk weet het
gezelschap drie lange composities
te produceren, elk bestaande uit
drie á vier verschillende
segmenten. F#A# : kenmerkt zich
ten eerste door de vele
fieldrecordings die in drie
nummers verwerkt zijn. Deze
fieldrecordings bestaan uit
gesproken stukken tekst en andere
omgevings-opnames waarin street
preachers, treinen, helicopters,
radio transmissies en andere
onheilspellende geluiden aan bod
komen. Het luisteren F#A# : is als
filmische setting, je valt
recht in een desolate wereld,
zonder ideaalbeelden, zonder
pracht, zonder praal. Qua opbouw
maakt Godspeed geen gebruik van
de traditionele structuren als in de
populaire muziek (bv. stroferefreinprincipe),
maar richt zich op
grote dynamische verschillen en
langdurige geluidsstructuren. F#A#:
Rock is gestorven en de post-rock is
geboren. Dit genre is eigenlijk al
begin jaren negentig ontstaan door
bands als Slint, Bark Psychosis &
Talk Talk. Hedendaags populaire
bands zijn bv. Explosions in The
Sky, Mogwai & Sigur Rós. F#A# : is
uitgegroed tot mijlpaal binnen de
post-rock en is Godspeed’s
startschot geweest voor hun latere
briljante werk: Slow Riot for New
Zerø Kanada (1999), Lift Yr. Skinny
Fists Like Antennas to Heaven
(2000) & Yanqui U.X.O. (2002).
Kippenvel, euforie..... woorden
schieten me te kort. Één van de
weinige platen die ik terecht
‘meesterwerk’ noem.

5 sterretjes!

*edit* brakke word opmaak

Het lastige aan F# A# (infinity) is dat het album bestaat uit drie tracks, ieder onderverdeeld in gemiddeld zo'n vier segmenten. Het mooi aan F# A# (Infinity) is dat het album bestaat uit drie tracks, ieder onderverdeeld in gemiddeld zo'n vier segmenten.

Dat voorkomt skippen (vooruitspoelen op een cd-speler is in mijn ogen absoluut not done), dus Godspeed dwingt mij om ieder segment te beluisteren. Dat is een leuk concept, dat is gedurfd. Want hoe je het ook went of keert, je gaat een favoriet muziekstuk uitzoeken, die je - als je pech hebt - pas bereikt als je eerst de voorgaande, minder interessante stukken doorploegt.

Dit is muziek, maar van een geheel andere soort. Het is sfeerscheppen, en dat doen ze door middel van korte, gesproken teksten en uitgebreide, eentonige muziekstukken. Dat laatste aspect kan zowel voordelig als nadelig werken. Ik vind het namelijk moeilijk om een consistent gevoel bij het album te krijgen. Ik heb bij het luisteren altijd in het achterhoofd gehouden dat hier iets van een post-apocalyptische sfeer wordt geschept, en dat valt positief uit in mijn oordeel over het eentonige en inconsistente gevoel dat ik hierbij krijg.

In The Dead Flag Blues wordt, de donkere stem en begeleidende schrijnende violen, eerst gesuggereerd dat er iets niet in de haak zit, iets dat de hele wereld aangaat. Die vertrekkende trein brengt mij vervolgens naar Mexico, want daar doen die gitaren me aan denken na een minuut of tien. Mooi, zwaar en donker, maar toch iets opbeurend. Ik ga een mooi leven daar tegemoet, en de afsluitende Outro geeft wat dat betreft een nogal ziekelijk vrolijk geluksgevoel, met z'n xylofoon en gezellige gitaren.

In East Hastings ben ik dan weer in Schotland waar een man met een apart accent begeleid wordt door de helse klanken van een vervloekte doedelzak. Dat ik hier, in dat korte stukje doedelzakmuziek, een soort van hopeloosheid in terug hoor, mag geen verrassing heten bij dat instrument, maar dat die hopeloosheid door middel van dat ding mij bevalt, dat is helemaal mooi. Een mooie, stemmige, spookachtige drone met een enkele-koorden-gitaat schept tot nu toe het beste een sfeer van een grillige toekomst. Dit loopt uit op een anti-climax, waarin die sfeer weliswaar wordt behouden door de instrument keuze, maar waar ik ook het idee krijg dat dit een beetje nergens op uit loopt en te gemakkelijk afloopt. Het up-tempo gedeelte, dat steeds sneller en sneller gaat, is dan weer wel interessant, maar dat doen ze op Providence toch wat opwindender.

Want, Providence begint niet zo heel interessant, maar gelukkig doen ze daar maar twee minuten en drie-en-veertig seconden over voordat ik bij het interessantste deel van dit stemmige plaatje komt. Want na een korte stilte begint men op twee minuut zes-en-veertig op te bouwen naar een climax (leuk, die xylofoon weer, die tevens ook weer de juiste toonhoogten aanslaat) dat opzwepend en volvaart is. Een bijzonder muziekmoment op zeven minuut en twee seconden rijker zit ik in een sneltreinvaart door iets van een leeg landschap dat gek genoeg zichtbaar aan mij voorbij snelt. Dat had, na tien en een halve minuut, van mij nog wel even door mogen gaan. Maar dat gaat dan weer over in een vreemd in elkaar gemonteerde zang, dat weer net niet speciaal is om mijn interesse vast te houden. Dat een-na-laatste gedeelte doet me aan een muziekstijl denken dat ik niet kan omschrijven, en de laatste soundscape is weer heel interessant. Na een paar minuten stilte nog een toegift dat weer erg experimenteel aanvoelt, maar niet echt nodig was. Wellicht was het beter geweest dat men na de stroomversnelling er een punt achter had gezet.

Ik bedoel, niet achter de band, maar achter het nummer. Godspeed heeft me maar half overtuigd, hoewel ik geinteresseerd blijf in hun ander werk. Drie en een halve ster voor de sfeer en die enkele mooie momenten.

Het is met enige schrik dat ik deze zinnen neerpen, aangezien ik maar al te goed besef aan wat voor een onmogelijke opdracht ik begin door een recensie te willen schrijven over dit album. Alsook bekruipt er me van op voorhand een teneergeslagen gevoel, omwille van het vooruitzicht dat ik niet zal slagen in mijn opdracht. "Hoe kan men in godsnaam het onbeschrijflijke beschrijven?". Alhoewel ik weet dat mijn arm recensie'tje zal bezwijken, en de povere zinnetjes waaruit het bestaat zullen breken onder het immense gewicht van dit album, of slechts in de immense slagschaduw ervan zullen vallen, toch zal ik het vandaag eindelijk aandurven om deze mijlpaal uit de muziekgeschiedenis voor eens en altijd onder woorden te brengen. Want zelfs na een volledig decennium en enkele jaren erbij, is dit album nog steeds een monument -vergeef me, een groteske Gotische kathedraal wiens klasse ons allen overschaduwt.

Van achter de nog nasmeulende horizon verschijnt er een gigantische donderwolk, die tergend traag opkomt. Je voelt je lichaam mee beven met de storm die komen zal, terwijl je te midden van een stad staat die volledig in puin en as ligt. Alles lijkt zich in zwart-wit af te spelen, en het enige geluid dat je horen kan bestaat uit het zachte gegrom van de lijken die alsnog de wereld er willen aan herinneren welke onmenselijke doodstrijd er zich enkele uren daarvoor heeft afgespeeld. Het geluid doemt op vanuit de stilte, en dompelt je onder in wat lijkt als teer te zijn. Vanuit die duisternis spreekt een onmenselijke stem:

"The car's on fire and there's no driver at the wheel
And the sewers are all muddied with a thousand lonely suicides
And a dark wind blows"

Dit zijn de gitzware, met bloed doorlopen woorden waarmee Godspeed You Black Emperor! 's F# A# (Infinity) haar postapocalyptische dodenmars inluidt. The Dead Flag Blues groeit aan, als een volkslied uit het land der doden. Deze duistere hymne lijkt zichzelf voortdurend uit elkaar te willen trekken, maar mist er blijkbaar de kracht voor. Op die manier krijgen we een compositie voorgeschoteld die als een immense zwarte vlek is, en steeds maar aangroeit en opzwelt. De strijkers trekken zich in hun radeloosheid op aan de desolate gitaren en planten daarbij soms hun vlijmscherpe nagels als messen in hun ruggen. Dit alles in slow-motion, opdat de luisteraar geen enkel detail zou missen van de melancholiek die er zich afspeelt. Eén der bandleden probeert een gitaarsolo op poten te zetten, maar zijn instrument is het leven moe. Daarbij produceren ze een geluid alsof de muzikant aanhoudend aan zijn snaren trekt, om er zo een geluid uit te nijpen, dat daarna gedoemd is om eenzaam in de leegte te sterven. Tussen dit alles in komen er treinen voorbij die met hun timbre dit hele schouwspel lijken te beklagen. Je leeft tegen wil en dank een bijna comateus leven in een dode wereld.

"We woke up one morning and fell a little further down
For sure it's the valley of death

I open up my wallet
And it's full of blood."

Wat volgt is East Hastings, dat wordt ingeleid door een man die als in een ijltoestand zijn geloof loopt te verkondigen. Iemand met enkel aandacht voor de mans woorden zou gaan geloven dat GYBE! hier een religieus statement wil uiten, ware het niet dat deze litanie gedragen wordt door een waas van instrumenten die er zich als een klaagzang doorheen sleuren, terwijl het geluid van een doedelzak er traag op in snijdt. Een hymne alsof iemand oog in oog staat te spelen met de dood. Daarna ontketent zich de ware dodenmars van deze hele cd. Eerst begint het met een paar schrale stappen onder het mom van een simpel, zichzelf steeds herhalend gitaarriffje. Maar enkele minuten later zwelt het aan. Neemt het grootste vormen aan. Het bouwt op naar een onmenselijke climax die door merg en been gaat. Stappen wordt lopen, lopen wordt rennen, rennen wordt struikelen over je eigen benen, terwijl je tranen van paniek uitstort. Je ligt uitgeput op de grond met je handen over je oren terwijl de angst uitgroeit tot een panische stoornis die zich doorheen je lichaam scheurt. Boven je hoofd een megalomane storm, die blijft aanzwellen. Opkolken...tot hij opeens weer verdwenen is. Deze symfonie eindigt wederom met een hoop fieldrecordings, die zich op het uiterste punt van het onaardse bevinden. Amper profaan te noemen. En toch lijk je in deze angstaanjagende geluiden hier en daar iets te herkennen dat je al eerder gehoord hebt. Misschien is het net dat wat ze zo eng maakt.

Daarop aansluitend vormt Providence uiteindelijk de perfecte afsluiter. Eerst horen we een man die desondanks alles niet gelooft dat de wereld ten einde zal gaan. Maar willen we dat eigenlijk nog wel? Willen we werkelijk hierin blijven voortleven? Dit gevolgd door gortdroge drums en paniekerige gitaren die zo weer ontaarden in een gevoel van eenzaamheid. Vanuit die eenzaamheid zwelt er als laatste nog een epische climax op, die niet aanvoelt als een hoopvolle noch triomferende massa, maar eerder als een kolkende, woedende stormram die alles wil vernielen wat hij net gehoord en gezien heeft. Wetende dat hij er niet in zal slagen. "Where are we going?" mijmert een stem op één van de allerlaatste stukjes. Inderdaad, waar gaat deze wereld naartoe?

Welzeker, dit gevoel van angst, waarvan de mens tot in zijn binnenste doordrongen is, bezit een eeuwigheidswaarde. Alsook het album dat eindelijk de meest bij de perfectie aanleunende vorm gaf aan deze kolkende storm die in de diepste en meest donkere krochten van het menselijk hart ligt te borrelen. Dit album is en blijft een tijdloos kunstwerk, dat de tand des tijds zal weten te doorstaan.

er is mij ooit verteld dat goede muziek geen woorden nodig heeft.
en dat heb ik altijd onthouden tijdens mijn zoektocht door muziek, en de laatste paar jaar merk ik dat ik het er steeds meer mee eens ben.

toen ik in de top 00 dit album zag staan trok de naam me eigenlijk meteen (de hoge notering werkte ook mee ) en heb hem toen maar eens opgezocht.
toen ik er achterkwam dat het maar 3 nummers zijn met een totale duur van 1 uur, was mijn interesse helemaal gewekt, dus ik zet hem eens lekker op en, wow, wacht, wat?
dat was even totaal anders dan verwacht, aja even lekker rustig luisteren.
een uur later zijn we klaar en ik moet zeggen, ik ben dat uur totaal van de wereld geweest, wat een briljant stuk muziek.

heb hem ondertussen nog een paar keer geluisterd en elke keer lopen de rillingen weer over mijn rug, het is nog nooit voorgekomen dat ik ooit echt bang werd van muziek, maar het is ze toch gelukt. elke noot, elk geluid heeft een functie, een doel, ze vertelen hier een verhaal zonder er woorden te gebruiken, de wisselingen, het samenspel, en zelfs de pauze's zorgen voor een onvergetelijk stuk muziek.

toen ze me vertelde dat goede muziek geen woorden nodig had verwezen ze naar de werken van Mozart, Bach en dergelijke, ik heb toen eigenlijk nooit naar klassiek geluisterd maar sinds kort is het toch wat meer erin gekropen.
de musici van toen waren (en zijn nog steeds) ware geniën, hoe ze een verhaal konden vertellen, gevoelens konden overbrengen met al die instrumenten, doe dat maar eens na.
tegenwoordig hoor je dat maar weinig meer, nu moet muziek vooral geld opbrengen en draait het niet meer om een verhaal, emoties of gevoelens. het is nu allemaal vrij simpel.
maar dan zijn er gelukkig nog de mannen van Godspeed, die lekker tegen allen comerciele zooi ingaan en een meesterwerk neerzetten, zonder ooit maar te zingen.

ik kan niet anders dan dit een volle 5* geven, ik verheug me nu al op de volgende albums.
want waar vind je tegenwoordig nog een artiest dit zo'n meesterwerk kan afleveren, denk dat er maar weinige zijn, en dat de meeste daarvan hier al hun kunsten hebben vertoont.

Ik heb deze album een tijdje geleden beluisterd en ik vond het niks. Na de 2 de keer vond ik het ook niks. Maar na een tijdje weet je wat die muziek betekend. Ik zou deze plaat wel niet luisteren als het zonnig en warm is maar eersig koud en als het regent. East Hastings vind ik het beste nummer van deze album. Het heeft een mooie melodie en je gevoelens stromen uit je lichaam. Als je dit lied beluisterd word je helemaal blij. Het is gewoon 17 minuten en 58 seconden genieten. Eers vond ik het lied te lang omdat ik de betekenis er nog niet van wist en had ik deze album een 0.5 gegeven. Nu staat hij op 4.5 en staat hij in mijn top 10. Dus als je deze album na de 1 ste keer niet goed vind geef het niet zo rap op en probeer je de betekenis van het lied te achterhalen.

Als ik naar de hoes van het album kijk zie ik een licht en een bord. Maar ik zie ook dat het buiten koud is (op de prent dan). En als ik naar deze liedjes luister ben ik gelijk daar.Buiten in de koude alleen. Sommige gaan me misschien voor gek verklaren maar als je deze liedjes goed begrijpt en ze kunt waarderen ga je mischien snappen wa ik bedoel.

Bij het liedje The Dead Flag Blues heers er in het begin een hele zachte toon. Na een tijde ga je een stem horen die je mysterieus maakt voor het liedje verder te horen. Na een minut of drie stopt de stem en gaat er een mooie toon door die verder gaat. Dan komt de stem nog eens terug die verder verteld. En op het einde komt er mooie tonen aan te pas die het lied helemaal compleet maakte en zin had om het nog eens te beluisteren.

Dan het lied Providence hoor je in het begin weer stemmen en daarachter komt er weeer eens een mooie melodie. Ze zijn denk ik een gesprek aan het voeren. ( Als iemand weeet over wat ka je het me dan eens zeggen want ik vind het nergens terug) Gans dat liedje door is genieten van het 1 ne stuk na het andere. Deze plaat is gewoon geweldig. Het is ook de eerste plaat waar ik mee kennis heb gemaakt van de andere kant van rock. En eigenlijk als ik niet op deze site was gekomen ging ik daar nooit mee kennis gemaakt hebben ook. Hiervoor bedank ik alle medewerkers van deze site en natuurlijk die deze plaar aanbidden om me tips te geven en deze plaat te proberen te begrijpen.

The car's on fire and there's no driver at the wheel
And the sewers are all muddied with a thousand lonely suicides

Nee, F# A# Infinity is geen positieve plaat, zo blijkt uit het stukje spoken word waarmee het album wordt ingeleid. Als het niet uit deze tekst blijkt, blijkt het wel uit de instrumentatie. Strijkers die niet per sé erg dramatisch of bombastisch overkomen, als wel berustend en soms wat klagend. Gitaren die huilend het nummer begeleiden en percussie die al deze stemmen - ik ken weinig albums waar de instrumenten zo menselijk klinken - in toom houdt.

Ik lees hier en daar dat F# A# Infinity het einde van de wereld voorstelt, maar zo wil ik het niet zien. Deze plaat is een soort sfeerbeschrijving van hoe een wereld, een stad, een huis, u mag zelf bepalen welke schaal, er uitziet na een uitbarsting, u mag zelf bepalen welke soort. Natuurlijk is het ongelooflijk emotioneel bij vlagen, maar de verschrikkelijke, harteloze chaos van verwoesting zou ik toch echt niet aan deze plaat willen toewijzen.

Natuurlijk, de bijna apocalyptische uitbarstingen hier en daar doen wel andere thema's vermoeden, maar dit soort gevoelens zijn ook op veel kleinere, veel persoonlijke schaal merkbaar. Maar juist dat is wat deze plaat zo boeiend maakt; het contrast tussen buiten en binnen de ramp (de oprecht vrolijke kermisorgel in Dead Flag Blues bijvoorbeeld; niet iedere kermisorgel is verwrongen en dat bewijst deze, die een ronduit meezingbaar deuntje speelt), hoe de wereld doorgaat tijdens en nadat het kwaad geschiedt.

En ja, de opbouw naar die uitbarstingen natuurlijk. Geweldig. Ik zou naar mijn mening niet overdrijven dat er weinig bands zijn die met kleine dingen - eenvoudig gitaargepiel in afsluiter Providence bijvoorbeeld - zo'n grote spanning kunnen creëren en die spanningen ook zo pijnlijk, zo onhoudbaar kunnen maken. En vooral de manier waarop ze het doen blijft zo knap; ieder klein detail heeft, net zoals in een boek of film, een onmisbare functie voor het geheel en is daardoor ook werkelijk waar niet te vervangen. En dit gezelschap heeft dat opgemerkt; hun weliswaar lang uitgesponnen composities duren nauwelijks te lang.

Let wel; nauwelijks. Zo zijn er heus overbodige, misschien wel aan pretentieus grenzende stukjes - de vier minuten stilte in Providence bijvoorbeeld - die best weggelaten hadden mogen worden. Door deze kleine stukjes is de plaat nét iets minder overdonderend, nét iets minder overtuigend, maar dat neemt niet weg dat F# A# een ongelooflijk indrukwekkend sfeerbeeld is, dat vooral qua (muzikale) afwisseling echt bijna ongeëvenaard is.

Godspeed You Black Emperor! - F♯A♯∞

Mijn vorige recensie was na hem nog eens te lezen toch niet zo goed gelukt, en veel te lang dus zal ik vandaag nog maar eens proberen om een deftig stuk te schrijven.
Met woorden uiteraard maar na deze plaat gehoord te hebben weet je ook dat het zonder kan, want de mannen en vrouwen van Godspeed You Black Emperor! weten met alleen instrumenten en samples een donkere wereld te schetsen en de luisteraar daar ruim een uur gevangen in te houden.

The Dead Flag Blues bevat zowel de donkerste momenten van de plaat als de 'vrolijkste', je wordt in de plaat gezogen door een steeds harder wordende en donkere noise, begeleid door de lage stem. Die de situatie schetst met een prachtige tekst:

We're trapped in the belly of this horrible machine
And the machine is bleeding to death
The sun has fallen down
And the billboards are all leering
And the flags are all dead at the top of their poles


Violen die door merg en been gaan begeleiden de sample. Schitterende westernse gitaarriffjes gaan hand in hand met het prachtige vioolspel van de violistes.
Daarna horen we een sample van een trein die vertrekt, de sample hebben ze trouwens zelf opgenomen want de plaats waar ze de plaat maakten lag erg dicht bij een station.
De trein neemt ons mee naar een betere plaats, want al snel start er een vrolijker stuk.
Prachtig gespeeld, nog steeds krijg ik haast tranen in mijn ogen van dat stuk. Een rollercoaster van emotie's en sferen is deze compositie.

East Hastings

Waar The Dead Flag Blues zich vooral concentreerde op het schetsen van de situatie, concentreert deze compositie zich meer op een fantastische opbouw. We horen eindelijk ook eens hoe goed de drummer wel niet is en hoe goed deze mannen wel niet zijn in een compositie te schrijven met een meesterlijke opbouw en een haast nog betere climax.

Na het prachtige begin van de doedelzakken, horen we een gitaar. De gitarist herhaalt het stuk een paar minuten lang maar steeds op een andere hoogte. Op de achtergrond valt er ook zeker nog genoeg te ontdekken, zodat je iedere luisterbeurt nog iets nieuws hoort.
Tot dan eindelijk de prachtige climax komt aanzetten, met het schitterende drumspel.

Schitterend is het ook hoe ze haast ieder instrument eens haast gans alleen laten spelen, wat zorgt voor een dreigende sfeer. Je voelt dat er ieder moment iets kan gebeuren.


Providence

Deze compositie start met een gesprek, over het einde van de wereld. Discussie's ontstaan in het dorp. Moeten we nu snel onze spullen pakken en vertrekken? Of moeten we gewoon hier blijven, want misschien is het toch wel niets. Donkere wolken hangen er al dagen, ook regent het meer dan gewoonlijk. Er is stormweer op komst.

Mijn favoriet van de drie, al durft dat wel eens te wisselen. Het is ook zo'n geniale plaat.
De dreamscapes zijn hier opnieuw schitterend, de opbouw is fantastisch en bij de hidden track weten ze voor mij de beste climax ooit te maken.
Na het gesprek komt er een van de emotioneelste momenten van de plaat.
Prachtig en ontroerend vioolspel samen met de schitterende hoorn, en het schitterende gitaarriffje.

De opbouw van deze compositie bespreken is haast onmogelijk, dit is alles behalve achtergrondmuziek. Niets doen en in het donker gewoon luisteren naar dit meesterwerk is het best. Na één luisterbeurt in juni vorig jaar kwam hij al direct in mijn Top 10.

Nu zijn we 9 maanden verder en hij staat nog altijd erg vast op de eerste plaats.
Fear of a Blank Planet komt nog niet eens in de buurt van deze plaat.
Er gebeurt hier zo veel, van de stil gezongen zang in East Hastings zo stil dat je zelfs niet kunt horen wat hij precies zegt.
Maar toch doet het me iets. De grootse opbouwen, het soms dreigende vioolspel en soms dan weer zo ontroerend. Het fantastische drumwerk, de geweldige dreamsceapes. Zo kan ik wel eventjes blijven doorgaan.
Nu wou ik een iets korter stuk maken dan mijn vorige, ben ik er toch weer in gelukt om een erg lang stuk bij elkaar te krijgen.

De dag bestaat niet meer. De nacht heeft hem verpulverd. Het enige wat na de totale vernietiging nog door gaat, is de tijd. Maar dan heet het geen tijd meer. De natuurkunde is dood. De mens uitgeroeid.  Voor die tijd proeven we nog even pijn, wanhoop en verdriet... Heeft u altijd al eens de Apocalyps willen ervaren, maar dan zonder de nadelen? Voor een tientje of twee kan dat. Prop de cd in je speler, dim de lichten en geniet van een tamelijk het goedkopen en vervroegde einde van de wereld, gecreëerd door een gezelschap waarbij sfeer boven alles staat.

Het hoesje zegt dat ook. Het zwarte beeld met een verkeersbord is zegt niets anders dan 'een bijzonder plaatje' is. Dat hoofd natuurlijk niet altijd, maar hier is het misschien wel meer dan elk ander album. Post-Rock heeft dat altijd al gehad, maar GY!BE heeft een voorsprong op de rest. Waar dat waarschijnlijk aan ligt is de spectaculaire bijeenkoming van de instrumenten.  Nog nooit heb ik een band gehoord die alles zo spontaan laat klinken als Godspeed. Je weet dat je een gitaar hoord. Kan dat in combinatie met een viool? Natuurlijk. De klanken zijn ingewikkeld. Niet ingewikkeld qua techniek, maar qua gevoel. Alles is goed getimed. Niets is overbodig. Geen patserige solo's, maar sfeer. Ik kan best begrijpen dat mensen het langdradig vinden. Dit album is ook zeker niet toegankelijk. Voor de personen die er de tijd voor nemen is het echter een once in a lifetime ervaring. En dat is zonder overdrijven.

'The Dead Flag Blues' was het eerste nummer wat ik hoorde van de band. Verder dan dat ene vage verhaal kon het niet. Naïef van me om te denken dat het hele nummer zo wel moest klinken. Pas toen de EP en Skinny Fists verorberd waren trok het nummer weer de aandacht. Een intro die ons meteen de plaat in sodemietert. Hoe meeslepend een track als deze kan zijn, is ongekend. Maar het is niet alleen depressie. Soms komen er ook tranen van melancholie.

Met 'East Hastings' wordt dat gevoel versterkt. Mijn aandacht is nog geen een keer naar de track tijd gegaan. Het gevoel is nog filmischer, de toon nog somberder. De algemene ondergang op de manier waarop deze in het eerste nummer werd gepresenteerd,wordt vervangen voor een meer persoonlijk onderwerp. The Dead Flag Blues is de apocolypse vanuit een helikopter. East Hastings is de totale vernietiging vanuit de ogen van een mens, zittend in zijn huis.

De emotionele spiraal vind zijn lange einde met 'Providence'. Het effect van de klanken werkt bevreemdend. Ik krijg nog twee waanzinnig mooie stukken voor me kiezen. Bijna wordt de emotionele druk me te veel. En dan komt het 'Where are you going' gedeelte. Dat moment, met die godsgruwelijk mooie drone op de achtergrond, is misschien wel het mooiste stukje kunst dat er bestaat. Kippenvel en stromende tranen.

Op het einde ben even ik moe. Moe van mezelf, moe van al het verdriet in de wereld. Dan staar ik even voor me uit, haal ik diep adem en stop de Apocalypse terug in zijn doosje. De gordijnen gaan weer open. Daarna gaan we weer verder met het dagelijkse leven. 

Godspeed You! Black Emperor is een band om te koesteren. Natuurlijk zijn de nummers binnen het post-rock genre al snel tot op zekere hoogte met elkaar te vergelijken, toch verdient GY!BE een speciale plaats binnen deze muziekstijl. De sfeer die zij met F♯A♯ hebben gecreëerd op hun debuutalbum is onheilspellend en meeslepend. Wat mij betreft een gouden combinatie. En dan is er ook nog die subtiliteit aan het einde van The Dead Flag Blues of het geweldige begin van East Hastings. Deze plaat is een waar meesterwerk.

Ooit kreeg ik het verwijt naar mijn hoofd geslingerd: 'hou toch eens op over je GY!BE, wat voor saai gejengel is die band toch. Ik hou het geen vijf minuten vol'. Ik weet nog hoe ik vol verbazing probeerde mezelf te verdedigen, hoe ik niet kon begrijpen hoe iemand zo'n meesterlijke band niet kon appreciëren, hoe je niet meegesleurd kon worden naar een surreële wereld door de geniale compositie van hun nummers. Het stelde me teleur, maar ergens was het ook een opluchting, GY!BE is geen vlugge snack, geen cheeseburger, het is een 5-gangen menu die even moet bezinken, voordat men beseft hoe geweldig ze wel was.

Echter zal ik nooit ophouden over GY!BE en al zeker niet over dit album. Want voor mij is dit album ongenaakbare klasse, perfectie en een beetje mijn album. Waarom? Omdat ik er zoveel herinneringen aan heb. Ik weet nog hoe ik een marathonsessie Fallout deed, met enkel dit album op de achtergrond, hoe het me meesleurde in de sfeer van een post-apocalyptische wereld waarin niets was zoals het leek en zekerheden verleden tijd waren. Andere keren kwam ik terug van een geweldig feestje, ging ik op mijn bed liggen en zette deze plaat op, een gevoel van euforie daalde op me neer, het leven was prachtig en iedereen moest dat weten. Deze plaat is van mij, het treft me keer op keer en nooit blijf ik er ongevoelig bij. Als iemand er kwaad over spreekt doet het zeer en wanneer iemand het ophemelt voel ik onmiddellijk een band tussen ons beide.

Dit album is wat muziek voor mij is, muziek moet een emotionele tocht zijn, die beter dan woorden omschrijft hoe iemand zich kan voelen en dit album omvat zoveel complexe emoties, die op een perfecte manier zijn georchestreerd dat je niet anders dan met je mond vol tanden kan staan toekijken naar het verhaal die voor je ogen zich afspeelt.

Vaak wanneer ik poëzie schrijf keer ik terug naar dit album, omdat het mijn grote voorbeeld is, de dag dat ik iets kan schrijven dat nog maar half zo emotioneel omvattend is als dit album is de dag dat ik stop met schrijven, want dan heb ik bereikt wat ik wou bereiken. Ik hou van GY!BE en ik hou van dit album, ze is het mooiste wat ik ooit heb mogen zien,horen, of voelen. En ik zou verscheurd zijn als ik ze niet meer zou mogen beluisteren, dit is het album waarmee ze me mogen begraven, dit is het album waarmee ik de wereld wil rondreizen, dit is geen album... Dit is meer dan muziek... En daarom staat ze op nummer 1 in mijn top 10, het zou me verbazen of dat ooit nog zou veranderen...

Vreemde belevenis dit album.
Apart hoe het lukt om juist leegte te verwoorden.
Woorden die extra zeggenschap hebben; als een afscheidsbrief.
Wat volgt is de beantwoording van een verstild landschap.
Ik ervaar het alsof de mensheid vervaagd is.
Uitgestorven, of gewoon afwezig.
Ergens hoor je een trein treuren.
Geen passagiers om te vervoeren, waardoor hij er eenzaam vandoor gaat.
Geluiden als een herstellende aarde.
Jarenlang geregeerd door het kapitalisme, welke een poging ondernam tot totale destructie.
Nu huilt de wind.
Het decor van de filmset van Once Upon A Time in the West.
Als een spookstad achter gelaten, nadat het meesterwerk is voltooid.
Het rinkelende glas in de kartonnen saloons.
Als enige gast Jack Nicholson, die verdwaald in het The Shining hotel als geestverschijning de verkeerde deur heeft gekozen.
En dan heb je nog maar alleen The Dead Flag Blues gehoord.

Vervolgens komt er een mindere overgang in East Hastings.
Alsof een Mexicaanse immigrant iets onverstaanbaars roept naar zijn Schotse buurman.
Minder sterk als de geslaagde opener.
Hier wordt ik niet mee gesleurd in een verhaal.
Natuurlijk is de opbouw vervolgens prachtig, dat kan ik niet ontkennen.
Steeds dreigender, maar het wil mij minder pakken.
Pas na tien minuten wordt ik mee gesleurd.
Misschien is dat wel de opzet geweest.
Heb ik de gehele tijd zitten turen naar het verkeerde uitzicht, om mij plotseling te laten aanranden door een orkaan die mij van achteren benaderd.
Daar zal ik een tweede luisterbeurt niet meer intrappen.
Echo’s van passerende slachtoffers; veelal metaal, soms iets dierlijks.
Een kakofonie van geluiden, versmolten tot een geheel.

Het derde stuk Providence lijkt te beginnen als een zoektocht naar overlevenden.
Iets van een legerhelikopter met een communicerende piloot.
Weer het gevoel van leegte, welke zo sterk aanwezig was bij het eerste stuk.
Dezelfde treurnis, dezelfde vervaging.
De cirkel is weer rond, al is het totaalbeeld geheel veranderd.
SOS bliepjes als laatste redmiddel.
Vervolgens een doodsstrijd.
Angst voor de eenzaamheid.
Angst voor de aasgieren die de lucht doen veranderen in een boze onweerslucht.
Zwart als de engel des doods.
Onduidelijke zinnen als een terugblik op het bestaan.
Dan de oneindige leegte.
Het tussenstuk van Providence is weer prachtig, en doet mij denken aan de samenwerking van The Ex met Tom Cora, hoorbaar op het album Scrabbling at the Lock.
De afsluiting is die van de aarde, welke zich als een oester sluit, en de overblijfselen van het slachtoffer als een zanderige zachte draaikolk mee de diepte in neemt.
Het einde doet mij denken aan wat Swans op hun laatste twee albums ( The Seer en To Be Kind) laat horen.

Het prestatiestuk F♯A♯∞ is een belevenis, al denk ik dat deze mij vooral een eerste luisterbeurt zal pakken.
Natuurlijk hoor je elke keer nieuwe vindingen terug, daar ben ik van overtuigd, maar het effect zal waarschijnlijk minder zijn.
Meer de ervaring van een goede film, die je ook niet een tweede keer kijkt; omdat je de afloop al weet.
Live zal het echter zeker een belevenis zijn.

Dit album beluisterde ik naar aanleiding van dit topic

Als ik alleen af was gegaan op de artiestennaam dan kreeg ik het vermoeden dat het en album vol met ronkende gitaren zou worden. En die zijn er ook wel (vooral in nummer 3), maar het is meer dan dat. Het zijn maar 3 songs, maar wel drie heel lange songs die in karakter verhalend en zelfs wat dromerige aanvoelen. Aan de ene kant heb ik het gevoel dat het goed uitgedacht is, maar aan de andere kant luistert het net als een (ellen)lange jamsessie. Het duurt mij dan vaak ook iets te lang allemaal om er mijn aandacht bij te blijven houden.