Strawberry Switchblade - Strawberry Switchblade (1985)

Since yesterday, een onvervalst staatje overgeproduceerde kauwgomballenpop, is wat mij betreft 1 van de leukste singles van de jaren '80.

Ik was 10 toen het een klein hitje was en ik vond het destijds een geweldig liedje. Als iemand die destijds trouw de hitlijsten volgde vond ik het onbegrijpelijk dat het niet erg ver kwam.

"Since Yesterday" is superb maar tevens het enige nummer wat echt leuk is. ..( Laaaalalalaaaaa..and as I sit here alone, looking for a reason to go on...) De rest is druk! Halverwege zet ik het altijd uit. Niet echt je-van-het.....

-2-

ik ken alleen '' since yesterday '' en dat blijft gewoon heel leuk nummer

Is wel een leuk nummer, maar net niet zó leuk dat het uitnodigt een hele plaat van deze meisjes te willen uitproberen..

Dit is, naar mijn idee, een jaren '80 dames-bandje dat stijlistisch een beetje tussen The Go-Go's en Altered Images zweeft.
Leuke, maar ook weinig opvallende single was dat Since Yesterday.

Ik moest ook aan The Voice of the Beehive denken.
'Who Knows What Love Is?' klinkt wel wat depri.

Vooral dat nummer met die Spaanse trompetten is zo mooi!

Since yesterday

new wave petticoat synthdrums... gooi maar los! Leuk album waarbij Since Yesterday er compleet uitspat. Rest van het album is wat wisselend waarbij Let Her Go, Another Day en Go Away positief opvallen. Hierna heb ik zelf niets meer van deze dames waargenomen in de muziek...

Goed begin met Only Yesterday en Deep Water, wat minder middenstuk, maar "Go Away" moet wel één van mijn favoriete tracks uit de jaren '80 zijn. Wat een nummer.

Fantastisch album. Niks bubblegum, hoe vrolijk huppelend Since Yesterday ook langskomt, dit Strawberry Switchblade, en dan met name Rose McDowall, is een muzikante die in de zeer alternatieve scene actief is geweest. Zij is betrokken geweest bij groepen als Coil, Current 93, Psychic TV, en heeft nog jaren in de dark neofolk rondgedwaald. Je kunt dat ook op dit album best goed horen: het is oppervlakkig gezien een snelle poppy hap, maar luister maar eens goed naar de teksten. Een album waar je bovendien nu bijna niet meer aan kunt komen.

Ik ben hier voor Since Yesterday en dat vind ik 100% zoiets dat ik in de 1980s hoorde op de antieke transistorradio van mijn vader. Aftastend naar de verre grenzen die je met de AM frequentie kon halen uit een ver land, vol met ruis en piep, of er iets anders te ontdekken viel uit dat onbekende gebied, dat wij niet kenden. We probeerde het wieltje zo nauwkeurig mogelijk af te stellen, het raam te openen en de antenne helemaal uit te klappen, dat was millimeterwerk. En dan hoorde ik dit soort nummers in hele lage bit-rates, en ik denk, dat ik dat zo nog wat beter vind klinken. Wat voor de één nostalgisch gevoel is met de krakende pick-up naald, zo verhoogt lage geluidkwaliteit bij zo'n liedje als dit mijn luistergenot en mijn herinneringen aan die tijd.

zijn dit eendagsvliegen? misschien is het betere woord one-trick-pony's. Ik ga het eventjes diplomatiek samenvatten dat ik de rest van album geen filler vind, maar dat de andere nummers niet in de buurt komen van een nummer ALS Since Yesterday. En dat heb ik altijd al merkwaardig gevonden, want hoe is het mogelijk, dat je wél een nummer zoals dat kunt bedenken en daarna nimmer meer. Was het een 'fluke'?? En dan voor degenen die nu zullen gaan beweren, dat ik het allemaal nogmaals een kans moet geven, we zien toch duidelijk dat ze vanzelf zijn verdwenen en niets meer hun prijsnummer evenaarde? Met de meiden van Switchblade hoeven we geen medelijden te hebben, want zo heb ik begrepen, waren ze razendpopulair in Japan.

Ik heb op deze manier stapels platen beluisterd waarop ik echt maar >>>1<<< nummer heel waanzinnig goed vond en dan de rest van het album tegenviel. Zal ik er eens een paar noemen? kajagoogoo, P.hd met Jim Diamond, Melissa Manchester, Wax, Timmy T, Jane Wiedlin, Scirtti Politti, the Lover Speaks, Gavin Christopher, Vacuum, LIO, Nick Kamen, Rozalla, Liza Minnelli, Robbie Nevil, Toni Basil, Sherry Kean, Scarlet Fantastic, Republica....
waarbij het me onmogelijk leek dat ze niet minimaal één nummer konden maken die daarbij in de buurt kon komen. Nu ontdekte ik vele jaren later, dat in enkele gevallen van de artiesten hierboven genoemd, hun prijsnummer een cover bleek of het te zijn geschreven door een getalenteerde liedjesschrijver. Zo is "each time you break my heart" geschreven door Madonna en dan merk je het verschil duidelijk dat wanneer ze zelf de overige liedjes moeten bedenken dat het niet overeenkomt met de rest. Te lang verhaal beëindigd met een best voorbeeld;

Toen bijvoorbeeld Undercover goed scoorde met "baker street" en "slip away" nam ik aan dat hun album onmogelijk kon tegenvallen, hun prijsnummers haalden de hoogste posities in diverse landen en waren geweldig goed verbouwde covers van bekende en minder bekende hits, dus niet zomaar eventjes "I will survive", maar dan luister ik de rest van hun bijbehorende plaat en dan lijkt het alsof ze plotsklaps alles zijn verleerd, van Undercover hoor je verder ook niets meer, pats boem het is over, hoe kan dat dan?

Nogal onderschat plaatje hier. Klinkt ontzettend 1985, maar niettemin fris en toch ook zeer gelaagd. De popliedjes veinzen een soort gespeelde naïviteit, maar daar tussendoor sluimert steeds iets melancholisch en zwaarmoedigs. Met Since Yesterday begint het nog ongecompliceerd, maar Deep Water heeft meteen iest heel onheilspellends. De instrumentatie is licht, maar zeker de helft van de nummers zou in een bak galmende gitaren ook op een zware gothicplaat kunnen staan. Het zijn die nummers die er ook vooral uitspringen: Deep Water dus, 10 James Orr Street en het tegen coldwave aanschurkende Go Away.

Het absolute prijsnummer is wat mij betreft echter de afsluiter. Een beetje een buitenbeentje, een soort smartlap waarvan ik óók kan begrijpen dat mensen het vreselijk vinden. Maar het is heerlijk hoe alles er net niet aan klopt. De melodie die steeds net een andere wending neemt dan je verwacht, de zang op het randje van irritant. Het geeft Being Cold net even de rafelrandjes die het nodig heeft om er méér van te maken dan een iets te gladde en overgeproduceerde ballad. Let ook op hoe de orkestratie eerst even ingetogener wordt - daar komt de heerlijke bas extra tot z'n recht. En naar het einde juist een prominentere rol gaat spelen om uiteindelijk te culmineren in een heerlijk outro.