Bastille - Bad Blood (2013)

Mening bijgesteld. Bijzondere plaat, alleen nr. 2, 5 en 6 zijn flauw. Verder allemaal fijne nummertjes.
Vier en een halve ster.

Deze mannen klinken live 10x beter en vooral steviger dan op plaat

Ik heb op Rock Werchter juist het tegenovergestelde meegemaakt.
Op plaat is er hier en daar nog variatie tussen de nummers dankzij de productie. Live is het 1 brei van dezelfde sound. Met meezingmomenten in elk nummer, ooohoooh's en een lead singer die op een trommel slaat. Niet overmatig zwak, wel erg zielloos.

dit is eigelijk muziek voor tienermeisjes. (ken enkel 2 hits hoor)
maar die 'laura palmer' is hoe dan ook geweldig mooi gezongen

Ik heb het allemaal vrij laat weten leren te appreciëren, maar uiteindelijk een aanvaardbaar popalbum. Live hetzelfde trieste concept als zoveel populaire indie/popbands tegenwoordig: de zanger moet constant op trommels slaan.

Fantastisch bandje. Daniel In The Den en Laura Palmer zijn echt wel fantastische nummers en wat een fijne hit is Pompeii dan.
Ik vond het optreden op Rock Werchter daarentegen wel echt super. Komt waarschijnlijk ook omdat ik me er heel erg op verheugd had, al moet ik wel toegeven dat het vrij veel van het zelfde was. Al wordt het wel veel leuker als je gewoon alles kent. En om dat ook nog even het hoogtepunt daarvan te geven: Of The Night, wat een geweldige mash-up.

Lekker album. Heerlijke stem en goeie nummers.

Kan hier weinig mee.

Geluisterd wegens interesse naar aanleiding van catchy en knappe singles Pompeii en Things we lost in the fire, maar vind het heel veel van hetzelfde.

De stem begint voor mij ook tegen te staan gedurende het luisteren van het album. Niet voor mij helaas deze Bastille.

Over een 'guilty pleasure' gesproken. Heerlijk nummertje...

Mumford & Sons lees hier dan sla je de plank helemaal mis, Mumford & Sons lijkt op de
waterboys dan zeg ik ja heb de cd eens in de cd player gemikt tis gewoon leuke popmuziek
en echt niet voor meisjes wat ik hier ook lees daarom geef ik deze leuke cd
*** en een halve ster

Ik luister nooit naar de radio. Alleen de wekkerradio is het enige dat ik (half) hoor. Werd ik vanochtend wakker met Things We Lost in the Fire. Echt zo'n moment dat ik gewoon zin had om op te staan en ik wilde dus weten wie dit was. Bastille dus.

Leuk plaatje, een heel album iets te veel en ik mis de scherpe randjes dan wel, maar verder niks mis mee. Gewoon lekker makkelijk en vrolijk.

YouTube - Bastille - Of The Night

hoor dit voorbijkomen op muziekzender.
de intro van rhtythm is a dancer en dan gaat het over in rhythm of the night.

opvallend toch

Ja, is hun nieuwe single (al meteen een enorme hit in Engeland). Wel geinig gedaan, maar geef mij de originelen maar. Maar ik trek het beter dan de vorige singles.

Fijne band en hun 1e album is van een prima niveau. De leadzang is prima en de nummers zijn vaak aanstekelijk.
Pompeii is een werkelijk weergaloos nummer, en ook Things We Lost in the Fire, Laura Palmer, The Weight of Living en Icarus vind ik zeer fijne nummers om naar te luisteren.
De andere nummers vind ik opzich wel goed, maar niet bijzonder. Het niveau is dus niet altijd even hoog en dat weerhoudt me van een topscore. Leuke muziek, maar het blijft me niet bij als echt goed ( op Pompeii na ). 3,5*

Er is inmiddels overigens een aanvulling op dit album, All This Bad Blood, een heruitgave met nog een aantal nieuwe nummers erbij.

Super leuk album.

Moeilijke plaat, dit. Mooie stem, teksten die wat te melden hebben, aardige melodieën (vooral op de eerste helft van de CD), een paar prima singles, kortom het lijkt wel een singer-songwriter-album - en dan komen die synthetische arrangementen voor mij de hele boel verpesten, echt een doorn in het oog. Waarom niet een band ingehuurd en wat warme organische arrangementen geschreven? Wat overblijft is een aardige poppy plaat die zoveel beter had kunnen zijn.

ja, veel van hetzelfde. niet echt origineel

Als oudere jongere moet je ook zo af en toe eens wat nieuws proberen. Dit album dus aangeschaft (lag al fors in de aanbieding, wat misschien een veeg teken is).
Er staan best een paar leuke nummers op, maar om nou te zeggen, sjonge wat een nieuw en fris geluid, nou nee. Ik hoor zelfs nog wat invloeden van U2, en zeker van Coldplay. En dan regelmatig een zeer hoge stem (kopstem?), daar moet je ook van houden.
Maar over het algemeen een aardig album.

Leuke cd met een lekkere wat bombastische sound.
Ik ben deze cd maar eens gaan luisteren nadat ik ze op Concert At Sea had zien spelen.
En dat klonk prima net als deze cd dus.
Ja een aangename verrassing.

Omdat ik ook wel benieuwd was, en deze plaat mij flink aangeraden werd, heb ik de Haunt EP gedownload.

Daar staan op: Pompeii, Overjoyed, Bad Blood en een demoversie van Pompeii.

Ik hoor best ouderwets aandoende muziek. Beetje een 80s gevoel maar met een moderne twist.
Ik hoor Coldplay er (gelukkig) niet in. Ik weet niet precies waar dit me aan doet denken.

Ik vind het allemaal wel prima, eigenlijk. Het luistert heerlijk weg, de zang en de arrangementen zijn uitstekend. Ik denk alleen niet dat ik de volledige plaat ga aanschaffen. Het is niet echt helemaal naar mijn smaak, denk ik.

Vond Pompeii echt een geweldige plaat, dus ben maar eens voor het hele album gegaan. Ik was echt verrast, niet verwacht dat de andere nummers ook maar in de buurt zouden komen van Pompeii, fout dus! Grappig ook dat The Weight Of Living in FIFA 12 zat, wist niet dat dit ook van Bastille was. Als ik nog een favoriet moet kiezen ga ik voor Daniel In The Den, daar komt de voice van de zanger echt goed naar voren vind ik.

Te eentonig om echt een goed album te zijn. Jammer.

Ook maar eens beluisterd n.a.v. de singles die bij me in de smaak vielen. Bastille is toch wel een gevestigde naam geworden inmiddels. Ze hebben nu al meermaals op Pinkpop gestaan en ik zag ze dit jaar ook weer op het affiche van Glastonbury pronken. Wat dit debuutalbum betreft vind ik het nummer Laura Palmer het hoogtepunt: een leuke bedachte Twin Peaks-verwijzing en ook mooi hoe de muziek en songtekst daar samenkomen (de hartslag in de drums). Ook Pompeii, Things We Lost in the Fire en de titeltrack zijn prima popnummers.

De rest van het album is zeker niet slecht, maar het weet niet echt te beklijven. Ik miste in meerdere nummers een climax of echt pakkende melodielijn en, ondanks dat ik niet per se iets tegen 'oh-oh's' heb, worden ze hier wel opvallend veelvuldig ingezet en lijken ze niet altijd veel meerwaarde te hebben. Ik heb me niet geïrriteerd tijdens het luisteren, maar had stiekem wel op iets meer gehoopt. Maar goed, met vier echt sterke nummers en aardige tussendoortjes als Oblivion en Weight of Living, Pt. II kan ik hier wel gemakkelijk een voldoende aan kwijt.

3*

Toch wel een fijne plaat om weer eens terug te luisteren, maar zoals ik 6 jaar geleden (jeetje) al zei: te eentonig. 3,5*

Pompeii (3:34)  --- 4,0
Things We Lost in the Fire (4:01) --- 4,0
Bad Blood (3:33)  --- 3,5
Overjoyed (3:26)  --- 3,5
These Streets (2:55) --- 3,5
Weight of Living, Pt.II (2:55) --- 4,0
Icarus (3:45) --- 4,0
Oblivion (3:16) --- 3,5
Flaws (3:39)  --- 3,5
Daniel in the Den (3:09) --- 4,0
Laura Palmer (3:06)  --- 3,5
Get Home (3:08) --- 3,0