The Nits - In the Dutch Mountains (1987)

Absolute klassieker in de Nederlandse popgeschiedenis. Vorige week heb ik the Nits nog zien optreden in de oude luxor in Rotterdam en dan valt nog eens op dat we met een stel fantastische muzikanten te maken hebben. 4,5*

Mooie hoes ook met die "foute" Nederlandse postzegels uit de dertiger jaren dacht ik.

Na het heel hard horen van "In The Dutch Mountains" ben je verkocht 4.5*

Lekker eigenzinnig album, waar het spelplezier vanaf spettert. Ik meen me te herinneren dat dit album in Amerika enigszins een cultstatus kreeg omdat het zo typisch Europees klonk.

Prachtige koppies uit de jaren 50 toch zeker?
Dit zijn kinderzegels uit 1951 om precies te zijn.
Typisch Nits om zoiets tot platenhoes te verwerken.

Mooiste nummer op deze plaat trouwens Mountain Janz.

Heb deze plaat ooit eens kado gegeven aan een Amerikaanse vriend van me die graag Nederlandse muziek wilde horen die doordrengt was met een Nederlandse sfeer maar die hij qua teksten toch zou kunnen begrijpen. Dit was het eerste album waar ik aan moest denken. Deze plaat roept zo ontzettend veel beelden op van toen ik klein was (midden jaren 70).

Goeie keuze!
En? Wat zei je vriend ervan?

Hij vond het ontzettend intrigerend. Je moet je voorstellen dat dit natuurlijk muziek is die voor een gemiddelde Amerikaan totaal wereldvreemd klinkt. Ik verbaas me daar zelf iedere keer ook weer over als ik daar ben, dat veel dingen die wij gewoon heel normaal vinden klinken men daar absoluut niet kent of zelfs bizar vind.

Hij heeft ook in opperste verwondering een halve avond naar een een dvd gekeken waar op wij een willekeurige (nou ja, we hebben wel wat extremen opgezocht) tv-avond heeft zitten kijken. Met name de real-life soap van Jannes deed het errug goed

Het zijn toch zeker geen echte zegels? Ik heb altijd gedacht dat de hoofden van de bandleden erin verwerkt zijn (v.l.n.r. Rob, Henk, Joke en Robert Jan). Of weet iemand anders misschien of het toch om echte postzegels gaat? Dan zijn ze wel erg goed uitgezocht, want ik zie een sterke gelijkenis...

J.O.S. Days een nummer over een voetbalteam, jawel!
The Panorama Man, biezonder aanstekelijk nummer, In A pLay, filmisch mooi, wàt zijn Nits toch een band met veel muzikale verbeelding, erg rijk die muziek van deze jongens.
Dit is één van hun beste platen, zondermeer!
Voorlopig 4 ****

@ Waverick: Weldegelijk de originelen.

Two skaters geweldig nr.

Een absolute klassieker van de Nederlandse popmuziek. Live in de studio ingespeeld en ter plekke gemixt. Hofstede duikt in jeugdherinneringen voor de teksten, wat het een melancholische sfeer meegeeft. Er staat geen slecht nummer op!

Hun meesterwerk. Wat een feel en inspiratie heeft deze plaat meegekregen.
Prachtige nummers. Eigenzinnig, arty, maar wel heel prettig in het gehoor liggend. Vaak met een bepaalde ontroering vertolkt, maar dan net zo makkelijk weer een hilarisch maf liedje als An Eating House.
Mooiste, meest memorabele stukken: de titeltrack, J.O.S Days,The Panorama Man, Two Skaters, The Swimmer en het eveneens maffe
Pelican And Pinquin.
Veel nummers over de jeugd van Henk Hofstede in Amsterdam.
Een ware klassieker.

Eerste wat ik beluister van The Nits en het smaakt naar meer. Lekker aanstekelijke popmuziek met een randje. De melancholische sfeer is fijn en geeft de muziek zeker meerwaarde. Favoriet is The Panorama Man, wat een catchy deuntje zeg!

4*, maar het kan nog een half hoger worden.

Als deze naar meer smaakt
dan raad ik je graat Hat en Urk aan.

Of Omsk, Kilo en Adieu Sweet Bahnhof.

Andere albums vragen iets meer inspanning.

Topalbum van één van de beste bands uit Nederland ooit. Hier staat inventieve, eigenzinnige, filmische en sfeervolle muziek dat niet al te moeilijk in het oor ligt. Prachtige teksten ook over jeugdherinneringen.
"In the Dutch Mountains", "J.O.S. Days" en "The Panorama Man" zijn uitstekende songs. Dit is toch een band die de Nederlanders moeten koesteren.

IN THE DUTCH MOUNTAINS 1987

Na het compleet in de studio gefabriceerde Henk
promoveerden Rob, Robert-Jan en Henk gastvocaliste
Joke Geraets tot vierde, ontspannen bassende Nitlid.

Waarom dit keer eens geen live in de studio sessies?
Zouden de poptechneuten dit aandurven op hun nieuwe langspeler.
Songmateriaal was genoeg en Henk had heel wat zitten schaven
aan de semi-autobiografisch teksten die hem terugvoerden naar zijn jeugd.

In the Dutch Mountains zetten The Nits definitief
op de (internationale) wereldkaart. Omsk werd overtroffen.
Daarna vervolledigden het mini-album Hat en de live set Urk
het trio platen dat deze Nederlandse geschiedenis deed schrijven.

Albumopener en titelsong In the Dutch Mountains
is één van hun beste (zoniet allerbeste) nummers.
De surrealistische tekst, de prachtige clip ... alles werkte.

JOS Days huppelde daar al dribbelend achteraan.
Snoepgoed voor op de radio. Nog nooit klonken The Nits
zo country, zo Amerikaans eigenlijk als op dit album.

Holland zat dit keer minder in de muziek, maar des te meer in de teksten.

Het kakelende Pelican and Penguin (over de pocketboekenreeks
die bij Henks oom en tante op de boekenplank stond) is een voorbeeld.

Of The Panorama Man (de derde single) over de wonderbaarlijke
leesavonturen die de jonge Henk te beurt vielen in de wekelijkse leesportefeuille.

In a Play (een single in Duitsland) is onweerstaanbaar. Jazzy haast.
En altijd doorweven met die heerlijke piano arrangementen van Stips.

Ook in het briljante The Swimmer.
Hoe je in je kinderlijke fantasie de wastrommel instapt
om dan in een wervelwind van kledingstukken door de kamer
te zwemmen nadat het toestel zich heeft geopend ...

Het van een ongekende tederheid getuigende Two Skaters.
Volgens mij zit het nummer net iets te vroeg in de tracklijst
om er de nodige tijd en geduld voor op te brengen.

Mountain Jan (lijkt wel over de steeds bepalendere stempel
die Stips op de sound van de groep drukt te gaan) en One Eye Open
vind ik de minste nummers van het album. Oom-pah-pah en Good Night
zijn twee kortere, oorspronkelijke plaatkantafsluiters.
Dromerige beschouwingen vanuit het kinderbed.

An Eating House is de meest intrigerende song.
Een haast onafgewerkte jazz jam met een geïmproviseerd verhaal.
De familie gaat uit eten, maar het eethuis in kwestie is uit
op een revanche en eet het hele gezin op ... lekkere muziek.

Op CD stonden drie bonustracks
die eigenlijk vooral dat jammende en die jazztoets beklemtonen.
Nummers die thematisch wat buiten het concept van het album vielen.

Yksy Kaksi Kolme (Fins en b-kant JOS Days)
en The Magic of Lassie II (zie Quest) ontbreken echter.

Dit is een 5 sterrenplaat die elke Nederlander trots
op handen zou moeten dragen. Zeg dat een Vlaming het gezegd heeft.

Two skaters is misschien wel het mooiste nummer van de Nits ooit.
Van een ongekende schoonheid en zo typisch nederlands, nee typisch Nits.

Na heel lange tijd heb ik deze oude van de Nits onder het stof vandaan gehaald en gelukkig ontdek ik weer The Nits zoals ik ze wil horen. De cd's van de laatste 10 jaar hebben toch een beetje afbreuk gedaan aan het magische gevoel dat de Nits-muziek me vroeger gaf. Niet dat ze zo slecht zijn, maar de periode rond Dutch Mountains, Giant Normal Dwarf en Ting was toch wel van uitzonderlijke klasse.
Er is al veel gezegd over deze plaat. De titelsong is een van de beste hits van Nesderlandse bodem. J.O.S blijft ook een klassieker, waanzinnig mooie nostalgische tekst zoals Hofstede dat alleen maar lijkt te kunnen. Two Skaters.....heerlijk. En zo gaat het door.
En nu ga ik ook gauw Giant Normal Dwarf zoeken, die moet ik toch ook nog ergens hebben? Ik heb ze gemist ontdek ik nu opeens.

Toch Strawberry Wood nog eens draaien, bertus.
Dat vind ik toch echt wel behoorlijk sterke retro Nits.

Jammer Dazzler, dat vond ik nou de grootste tegenvaller van alle recente Nits-albums. Vlees nog vis vond ik het.

Dan horen we verschillende dingen. Gek hé?

Wellicht vind je Ting ook niet zo goed dan?

Voor Ting heb ik destijds 4 sterren gegeven. Dat vind ik een geslaagde cd. Ik hoor wel van meer mensen dat ze Strawberry Wood een sterke come back vinden, maar ik vond eigenlijk de voorganger daarvan sterker. Dat was Doing the Dishes., Daar zat gewoon meer pit in dan ik hoor op Strawberry Wood.

Een van de mooiste Nederlandse CD's ooit. Een prachtig conceptueel album waar de laatste 3 nummers een beetje buiten vallen hoewel het erg sterke nummers zijn.
Mijn absolute hoogtepunt is Two skaters. Hoe stilte de essentie van muziek vormt, gewoonweg prachtig. De sound van dit album is zo puur en ongekunsteld dat je het idee hebt dat ze ergens achter je staan te spelen.
Dit blijkt ook wel uit de tekst op het album: "This CD was not produced". Geweldig!

De drie laatste nummers waren dan ook CD bonustracks.

goed album

allemaal goede nummers alleen 1 minder vind ik Oom-Pah-Pah
in the dutch mountains blijft toch een prachtig nummer

En Two Skaters is toch wel een meesterwerkje. Een beetje ondergesneeuwd na de veel bekendere twee openingssongs.

Two Skaters

Ik ken naast deze plaat alleen Work van The Nits en wat singles.

Deze plaat heb ik grijsgedraaid en ik vind 'm prima maar hij is uiteindelijk wat gaan vervelen.
Soms wordt de sfeer toch wat knullig vind ik.
In The Dutch Mountains, J.O.S. days, The Panorama Man allemaal leuk en aardig maar opeens dacht is : Waarom zingt Henk dit niet in het Nederlands ? Het klinkt zo gekunsteld. Alsof er internationaal succes moet worden bereikt met in het Engels zingen over typisch Nederlandse sferen die ik heus wel herken maar in een andere taal klopt er iets niet.

Een ander puntje van aandacht:
Ik weet dat de plaat live is opgenomen.
Het is een fantastisch idee (dat trouwens niet uniek is in die periode) en het is bewonderenswaardig goed gelukt maar dat wil nog niet zeggen dat het niet beter had gekund.
Ik denk achteraf bezien dat de Nits toch voordeel hebben bij een gangbare studioproductie.
De verfijningen die ik in een album als Work hoor worden hier echt niet gehaald. Er zitten ook wat mixfouten in. De zang is bij tijd soms écht te hard ingemixed.

Buiten het bovenstaande blijft er nog genoeg over:

Two Skaters ben ik mee eens. Beste nummer en hier werkt de productie wél ! 2 schitterende overgangen op 1derde en halverwege. Je zou niet zeggen dat het nummer bijna 7 minuten duurt.
In A Play
One Eye Open
The Swimmer

Allemaal nog prima beluisterbaar

Work is voor mij het meesterwerk van 1 van Neerlands beste bands ooit maar ik geef toe dat ik slechts 2 van hun albums écht ken.

Ik kan er nog steeds niet over uit... Zijn dit echt originele zegels uit de jaren 50? Ik zie zoveel gelijkenis met de bandleden, dat ik het me nog steeds niet kan voorstellen. Ik heb op internet gezocht naar die zegels, maar ik kon ze niet vinden. Kan iemand me (met bewijsvoering ) uit de droom helpen?