menu

Low - I Could Live in Hope (1994)

mijn stem
4,09 (257)
257 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Vernon Yard

  1. Words (5:45)
  2. Fear (2:12)
  3. Cut (5:43)
  4. Slide (3:46)
  5. Lazy (5:35)
  6. Lullaby (9:46)
  7. Sea (1:45)
  8. Down (7:24)
  9. Drag (5:11)
  10. Rope (6:11)
  11. Sunshine (2:59)
totale tijdsduur: 56:17
zoeken in:
avatar van Paalhaas
4,5
Dit is Low op zijn puurst. Een zeer bescheiden album qua instrumentatie, maar ze weten er zoveel mee te bereiken! Dit is nou echt een schoolvoorbeeld van 'Less is more'. Veel mensen vinden de traagheid storend, ik vind het juist een pre. Het geluid is zo uniek, zo ontegenzeggelijk Low! Er staat bovendien bij mijn weten geen slecht nummer op dit album. Nog altijd mijn favoriet, al klopt Trust de laatste tijd wel aan de deur.
Heerlijk om bij in slaap te vallen... 4,5/5

avatar van Cygnus
4,5
Na een zeer geslaagde kennismaking met het album The Curtain Hits The Cast wist ik één ding zeker: meer van dit! En meer is er gekomen. Waar een album als Secret Name me nog niet gegrepen heeft doet deze dat wel.

Low klinkt op deze plaat opgewekter dan op The Curtain, voor zover je bij deze band van opgewekt kunt spreken. De prachtige sfeervolle gitaarlijnen (Lullaby!) en de combinatie van een mannen- en een vrouwenstem vormen een prachtig geheel.

Ik verhoog deze naar 4,5 *. Ik denk echter niet dat deze doorgroeit naar 5*, want er staat 1 gedrocht op dit album, Sunshine. Een volledig misplaatste cover na 10 pareltjes. Bij mijn eerste luisterbeurt schrok ik bijna, zo groot is het contrast met de rest van de plaat.

avatar van Lukas
4,5
Bij muziekkeuze speelt je stemming doorgaans een grote rol. In een hele vrolijke bui luister je doorgaans andere platen dan als het net uit is met je vriendin. Heel logisch natuurlijk. Zo heb je meer uitersten: sommige muziek is heerlijk voor op de achtergrond, maar je moet er toch niet aan denken tijdens Rain Dogs van Tom Waits hard aan het werk te moeten zijn. Ik bedoel maar, muziek zit vol tegenstellingen en verschillen in geschiktheid op een bepaald moment.

Je hébt ze natuurlijk wel, van die platen die werkelijk op elk moment van de dag en in iedere stemming langs kunnen komen. I Could Live in Hope komt wat mij betreft voor dat predikaat in aanmerking. Dat maakt het meteen moeilijk een fatsoenlijke recensie te tikken, want dit is een prima plaat voor op de achtergrond, zoals gezegd. Dat betekent dat het zo tijdens het tikken van deze regels lekker voortkabbelt en niet al te zeer op de voorgrond treedt. Zeer aangenaam. Je hoeft niet op te letten om toch een erg fijne luisterervaring te ondergaan.

Maar goed, ik ken deze plaat inmiddels toch wel wat langer dan vandaag, dus dat ie op de voorgrond ook bevalt, weet ik inmiddels maar al te goed. In wat aandachtiger luisterbeurten (u weet wel, ogen dicht, licht uit, geluid net iets te hard) blijkt I Could Live in Hope alleen nog maar sterker. Zo is het ook al met stemmingen. Vrolijkheid wordt absoluut niet belemmerd door het vanuit dat perspectief aangenaam voortkabbelende tripje, de melancholicus haalt zijn hart op via prachtige, met hartzeer doorspekte slowcoreballades en een heuse bozerik wordt tot bedaren gebracht door de bezwerende toon, maar zal daar door de ook volop aanwezige climaxen beslist niet negatief over denken.

En ja, hoe klinkt dat dan? Twee woorden kun je in alle stemmingen wel terughoren: rustgevend en coherent. Het is allemaal bijzonder traag wat Low op deze plaat laat horen. Denk aan de Red House Painters, maar dan nog wat meer... low. Het is allemaal nog net wat ingetogener dan je je zonder deze plaat kan inbeelden. Muzikaal lijken de nummers in eerste instantie wat vlak, maar al snel krijgen ze door de prachtige melodieën en gitaarpartijen heel wat kleur op de wangen. Naast het fantastische gitaarwerk, dat soms licht galmt en soms (tweede deel Lullaby) postrockachtige climaxen kent, valt de nadrukkelijk rol van de bas op. Veel intro's beginnen met bas en een pas later invallende gitaar. Ook tijdens de nummers tieren de dikke snaren welig.

Met name het middenstuk van dit album is van een onovertroffen niveau. Slide zuigt je als het ware definitief mee in deze plaat (tenzij je m op de achtergrond aan hebt staan natuurlijk, dan kabbelt ie gewoon lekker door ). Vanaf dan kan het niet meer stuk. Het prachtige Lazy, het verbazingwekkende, misschien zelfs wel onovertroffen Lullaby, het korte maar krachtige Sea en het wondermooie Down. Rustgevend dus, en coherent. En op ieder moment een goede keus. Een echte 24/7 plaat dus, die dan ook 5/5 en een toptiennotering verdient.

avatar van musicfriek
5,0
Prachtig geschreven stuk, Lukas

Ben eigenlijk best wel verwonderd dat dit album nog zo weinig stemmen heeft, deze muziek is een unieke luisterervaring. Eerste paar keren deed het me vrij weinig en kan me voorstellen dat mensen het als saai of eentonig ervaren, maar de doorzetter zal flink beloond worden. Telkens bij de eerste tonen van Words word ik onmiddelijk in deze prachtige I Could Live in Hope gezogen, kippenvel alom. Dit album geeft je een waanzinnig lekker gevoel, mits je het toelaat.

Heel langzaamaan kruipt deze richting nummer 1 in mijn top 10.

5*

avatar van VanDeGriend
5,0
Ik begin ouder te worden. En dat merk ik bij het volleyballen (hoewel ik nog wel steeds de beste ben) en bij de cd's die direct pittig aanslaan bij mij. Vroeger, toen je poep nog met een lange oe schreef, moest het heftig. Nu mag het alleen nog.

Du moment dat het tempo laag ligt en melancholie de bovenliggende emotie is, scoort het enorm. Red House Painters, Mazzy Star enzo. Appeltje eitje dus deze prachtplaat van Low. Geen dichtgemetselde adreanaline pop mee voor mij. Kaiser Chiefs, Franz Ferdinand, The Killers en al die andere hippe stuiterballen acts? Leuk ja, Heel leuk zelfs, maar vooral na 4 bier en in een gezelschap van goedgeluimde meedrinkende vriendjes op een groen en zonovergoten veld. En na afloop van het optreden wel weten dat het grappig was, maar geen idee meer welke inwisselbare liedjes ook al weer gespeeld waren.

Nee dan dit. Dit is voor de lege kamer, de gedimde lichten en de koptelefoon. Voor de ultieme muziekbeleving zeg maar. Muziek waar je je in kunt "verliezen". Zeer spaarzame instrumentatie, een lome bas , een kwastende drum, een gitaartje, dat is t wel. Less is more indeed. Opgepoetst met prima getimede, fraaie zang, afwisselend van boy en girl. En traag dat het is. Zo heerlijk. De muziek lijkt soms als het ware haast stil te staan. En zo ook de tijd als deze plaat de cd-speler weer eens in gaat.

Meters kippenvel.

avatar van dix
4,0
dix
Tot deze week was dit de enige Low die ik nog niet kende. De plaat heeft me toch enigszins verrast ... waar ik begrepen had dat vooral de eerste drie van Low superspaarzaam en spartaans zijn, vind ik dat bij deze juist wel meevallen.
OK, de instrumentaties zijn dan wel zoals je verwacht, maar de songs op 'I could live in hope' vind ik toegankelijker dan het werk op de twee platen erna. Wat me ook opvalt, is dat Alan Sparhawk's stem op deze plaat wat minder direct gebracht wordt (en zijn stem vind ik niet Low's sterkste wapen).

Bij vlagen vond ik dit duidelijk een plaat met wat ik gemakshalve maar wave-invloeden noem. Bij het nummer Rope hoor ik Joy Division terug in het gitaarwerk, en bij Down heel nadrukkelijk Greg Sage van The Wipers. Da's ook wel het goeie aan deze plaat, hier hoor je beter wat voor begenadigde gitarist Sparhawk eigenlijk is. Met afsluiter Sunshine heb ik overigens geen problemen, ik waardeer het wel dat ze op deze wijze de plaat nog iets relativerends hebben meegegeven.

avatar van BrotherJohn
4,5
Na een broodnodige intensieve kennismaking met het Amerikaanse Low (van nul tot zeven albums in een paar weken), springt dit album er vooralsnog bovenuit. Alle nummers zijn goed, niets gaat vervelen: opvolgende albums zijn niet zo consistent.

Dit debuutalbum vind ik gek genoeg vrij Brits klinken. Zo heeft het (in mijn oren) een sterke bloedband met Pygmalion (Slowdive). Beide albums hebben behalve intieme en ietwat sombere trage dreampop, ook een kenmerkende samenzang van man en vrouw gemeen, begeleid door minimale maar groots uitpakkende atmosferische elektrische gitaren en slowcore ritmes. Een treffende vergelijking toch?

Zo'n nummer als Rope brengt me dan weer helemaal in een A Storm in Heaven (The Verve) mood. Dwalen in uitgesponnen heldere elekrische gitaren, waar een geheimzinnige maar beheerste spanning vanuit gaat. Opvallend is dat je af en toe naar zware nummers luistert, zonder dat er ook maar een vleugje distortion in de gitaren aan te pas komt. Misschien is dat dankzij de strakke donkere ritmesecties, die me veel doen denken aan Slint en Mogwai.

Prachtig album. Low meteen al volwassen. Oordeel: sowieso 4*.

avatar van aERodynamIC
4,0
Mijn eerste kennismaking was het album Secret Name en daar schreef ik o.a. dat zanger Scott Matthew dat als een favoriet album beschouwde en daarmee was het dus een andere artiest die me bij Low deed uitkomen.
Ook schreef ik bij dat album:
Het is allemaal heel breekbaar en intens en de schoonheid druipt er van af: traag komt het op je af en moet je er voor zorgen dat je het opneemt. Als dat eenmaal goed lukt is Secret Name als een geweldig album te betitelen en ben ik benieuwd of dit een startsein voor mij is om dan ook maar de rest van Low op te gaan zoeken.

Ik kan als antwoord op die laatste opmerking zeggen dat I Could Live in Hope het eerste serieuze vervolg is op Secret Name en ik denk dat deze quote van mijzelf hier ook goed opgaat.
Typisch muziek waar je voor in de stemming moet zijn, maar zoals zo vaak in dat soort gevallen: als je dat bent dan is het ook bloedmooi! Wat dat aan gaat is dit album er ook weer zo eentje.
Zet ik het op de verkeerde momenten op dan is het een te traag en te lang album, maar is mijn timing perfect dan is het heerlijk wegdromen, een wollig gevoel in je hoofd krijgen, een beetje croggy zijn alsof je een paar zeer goede glazen rode wijn op hebt en vervolgens in een zaligmakende roes verkeren. Een perfecte muzikale drug zo u wilt.
Het is dan ook niet makkelijk om hoogtepunten aan te vinken want dit album is puur één geheel, het is een state of mind. Een droomtocht naar binnen om vervolgens na een uur pas weer in de werkelijkheid naar buiten terug te keren. Dit zijn geen losse nummers op één schijfje samengebracht; dit is één geheel. Een kunstwerkje? Ja, zoals zoveel muziek natuurlijk, maar dit mag daar zeker ook toe gerekend worden. Zeg dat maar tegen je vrienden en kennissen: I Could Live in Hope is een kunstwerkje!

avatar van deric raven
4,0
Low kende ik alleen vanwege hun bijdrage op een Joy Division tribute album; genaamd A Means To An End, waar ze een saaie versie van Transmission uitvoeren.
Dat vond ik al 20 jaar geleden, en dat vind ik nog steeds, iets waar waarschijnlijk nooit verandering in zal komen.
De band met een lied genaamd Lullaby, uitgaande van mijn eerste ervaring, leek het mij niet de moeite om meer van deze band te luisteren.
Totdat ze het afgelopen week bijzonder goed doen met datzelfde Lullaby bij het Song Van Het Jaar Topic.
Lullaby blijkt een pareltje, muzikaal klinkt het als een vertraagde The Cure, tijdens de Disintegration periode, maar wat ik er nog veel meer uit haal is The Black Crow van Songs: Ohia.
Disintegration van The Cure hoor je verder eigenlijk wel in het hele album terug.
Zo af en toe heb je een nummer welke je gelijk betoverd, en dat had ik dus ook bij The Black Crow, en nu ook bij Lullaby.
Is de rest ook zo goed?
Nee, dat niet, maar het is een stuk beter dan wat ik verwachtte.
Nu er waarschijnlijk dit jaar een vervolg op de Twin Peaks serie komt, zou dit een prima soundtrack zijn.
Iedereen is daar 20 jaar ouder, en de cast bestaat uit veel 50 plussers, waardoor het allemaal een stuk trager zal gaan lopen.
Ik luister het album nu voor de derde keer, en ik kan nog niet helemaal verklaren wat mij trekt aan het hele gebeuren.
Een vreemde combinatie, van aan de ene kant saaie uitgerekte muziek, maar anderzijds met zoveel spanning gebracht dat het wel blijft boeien.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:41 uur

geplaatst: vandaag om 15:41 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.