Low - I Could Live in Hope (1994)

Ik kan momenteel geen genoeg krijgen van Lullaby.. Damn, wat een intens en meeslepend nummer is dat toch!

helemaal mee eens, machtig mooi nummer.
na lange tijd weer eens uit de kast gesleurd.

prachtig album , en ja , less is more , dat zouden ze eens moeten zeggen tegen bruce

Inmiddels is dit stukje muziek mijn top 10 binnengeslopen. Lullaby, geniaal mooi nummer.

Bij mij staat-ie er sinds een tijdje ook in.
Als ik dit draai in mijn Winamp-playlist hoef ik gelukkig niet bang te zijn voor een verschrikking: het laatste nummer heb ik voorgoed van mijn harde schijf gegooid! Ik doe gewoon alsof die er niet op staat, zodat het misschien nog wel eens ooit een 5* kan worden.

Zo kan ik elk album met 1 goed nummer wel 5* geven... Gewoon de slechte nummers negeren, geniaal!

Nee, dat laatste nummer is de reden dat er bij mij 4,5* staat, en geen 5*. Dat nummer hoort gewoon bij het album en telt mee in de beoordeling.

Is dit album een beetje te vinden op cd?! Ik heb onlangs Amsterdam ervoor afgezocht en nergens kunnen vinden!

Ik heb em in Amsterdam gekocht.. bij de Get Records aldaar

Ik zie hem ook heel regelmatig in zaken als Plato en Sounds staan (in Rotterdam dan)

En ik heb deze via internet besteld. Relatief eenvoudig te vinden dus.
(Bij NLStore voor nog geen € 15,- zie ik nu)

Zalig! Ik zal dan mijn zoektocht eerdaags weer vervolgen, hopelijk dit maal met meer succes!

En om nog even snel op dit album te reageren; Words

Words is inderdaad echt hemels

Dat nummer moet wel een van de mooiste nummers zijn die ik ooit heb gehoord en die mij direct van het begin compleet voor zich won. Heerlijk zweven op de basstonen van Low..

bij velvet op de nieuwe binnenweg kan je em ook niet missen.

Ja, dit is een unieke plaat. Gisteravond moest ik dit wel even aan mijn vriendin laten horen; Zodoende kon ik drie passies (muziek luisteren, dame en grenzeloze luiheid) perfect combineren. Deze muziek is hier dan ook uitermate geschikt voor. Hoewel zeer melancholisch en raaklijnen hebbend met grootse misere, heeft deze plaat op mij ook een heel rustgevend effect. Even bijkomen, even tot jezelf komen. Alles om je heen laten voor wat het is en maar wegdromen.

Ik vind de tweestemmigheid bij tijd en wijlen echt prachtig. Een nummer als 'Words' krijgt voor mij echt extra diepte door deze benadering. Dit komt de cd dus alleen maar ten goede. Bovendien is het ook een verademing om naar een zo'n dergelijke 'uitgeklede' plaat te luisteren. Geen poespasjes, geen kunstmatige geluiden, maar een overheersende bass en melancholische vocalen.

Erg intieme, mooie cd al met al. Slaapkamermuziek. (Maar niet in de traditie van Barry White, moge dat nog niet duidelijk zijn)

Net ontdekt dit album, klinkt echt heerlijk

Heerlijke plaat die af en toe wat meer uitbarstingen verdiend. De samenzang werkt bij vlagen zeer goed. "Words" blijft keer op keer een genot om naar te luisteren; de bijna 6 minuten vliegen voorbij. "Lullaby" is dan iets ruiger. Schitterend nummer. Velen vinden "Sunshine" een dramatisch nummer, ook al past hij niet helemaal op deze cd, ik vind hem erg aangenaam.

Mooi ingetogen en bij vlagen ontroerend album.
Je moet er wel voor in de juiste stemming zijn.
Maar dan is het ook genieten.
Het was overigens lastig om aan het album te komen maar uiteindelijk is hij opgenomen in de verzameling, samen met "Trust".
We starten met 4/5 maar een verhoging lijkt een kwestie van tijd..

Sorry jongens, ik vind hier echt niks aan. Ik vind de zang niet mooi, en al helemaal niet met die enorme galm erbij. Voor de rest de hele tijd datzelfde gitaargeluid, en geen enkel punt waar je even tegen de haren in gestreken wordt. Ik heb ook het idee dat er erg veel herhaling in zit (zowel qua tekst als melodie), en dan op een vervelende manier. Helaas, niks voor mij. 2,5*

Ik begin ouder te worden. En dat merk ik bij het volleyballen (hoewel ik nog wel steeds de beste ben) en bij de cd's die direct pittig aanslaan bij mij. Vroeger, toen je poep nog met een lange oe schreef, moest het heftig. Nu mag het alleen nog.

Du moment dat het tempo laag ligt en melancholie de bovenliggende emotie is, scoort het enorm. Red House Painters, Mazzy Star enzo. Appeltje eitje dus deze prachtplaat van Low. Geen dichtgemetselde adreanaline pop mee voor mij. Kaiser Chiefs, Franz Ferdinand, The Killers en al die andere hippe stuiterballen acts? Leuk ja, Heel leuk zelfs, maar vooral na 4 bier en in een gezelschap van goedgeluimde meedrinkende vriendjes op een groen en zonovergoten veld. En na afloop van het optreden wel weten dat het grappig was, maar geen idee meer welke inwisselbare liedjes ook al weer gespeeld waren.

Nee dan dit. Dit is voor de lege kamer, de gedimde lichten en de koptelefoon. Voor de ultieme muziekbeleving zeg maar. Muziek waar je je in kunt "verliezen". Zeer spaarzame instrumentatie, een lome bas , een kwastende drum, een gitaartje, dat is t wel. Less is more indeed. Opgepoetst met prima getimede, fraaie zang, afwisselend van boy en girl. En traag dat het is. Zo heerlijk. De muziek lijkt soms als het ware haast stil te staan. En zo ook de tijd als deze plaat de cd-speler weer eens in gaat.

Meters kippenvel.

Bij het nummer Slide, lijkt het telkens alsof er gezongen wordt: saaaaaaaaaaaaai.

Dat is wel het best denkbare pleidooi tegen de CD. Maar toch is deze loomheid heerlijk.

Tot deze week was dit de enige Low die ik nog niet kende. De plaat heeft me toch enigszins verrast ... waar ik begrepen had dat vooral de eerste drie van Low superspaarzaam en spartaans zijn, vind ik dat bij deze juist wel meevallen.
OK, de instrumentaties zijn dan wel zoals je verwacht, maar de songs op 'I could live in hope' vind ik toegankelijker dan het werk op de twee platen erna. Wat me ook opvalt, is dat Alan Sparhawk's stem op deze plaat wat minder direct gebracht wordt (en zijn stem vind ik niet Low's sterkste wapen).

Bij vlagen vond ik dit duidelijk een plaat met wat ik gemakshalve maar wave-invloeden noem. Bij het nummer Rope hoor ik Joy Division terug in het gitaarwerk, en bij Down heel nadrukkelijk Greg Sage van The Wipers. Da's ook wel het goeie aan deze plaat, hier hoor je beter wat voor begenadigde gitarist Sparhawk eigenlijk is. Met afsluiter Sunshine heb ik overigens geen problemen, ik waardeer het wel dat ze op deze wijze de plaat nog iets relativerends hebben meegegeven.

Mag ik mij volledig aansluiten bij deze mening ?

Na twee keer luisteren valt het me vooral op dat ik bijna alle nummers lijk te kennen, terwijl ik toch zou zweren nog nooit iets van Low beluisterd te hebben, behalve een paar losse nummers voor de MuMe-ladder. Het valt me in elk geval niet tegen en ik kan me ook vinden in de lovende kritieken wat betreft het 'less is more' gedeelte. Deze gaat wel een vaste plaats verwerven in mijn lijst met albums die ik ook echt nog draai.

De band Low ben ik als naam al vaak tegengekomen hier op de site, maar tot een paar weken geleden heb ik nog nooit een volledig album hiervan beluisterd. Nu ik de laatste tijd weer een beetje in de jaren 90 indie-rock zit vond ik dat ik er maar eens aan moest gaan geloven en dus heb ik dit album, als best beoordeelde, maar eens opgepikt.

Het album valt onder de zogenaamde slowcore, wat betekent dat het trage, sfeervolle muziek is die vooral gedragen wordt door een redelijk standaard stuk drumwerk, zachte riffjes op de gitaar en zachte, sfeervolle zang. Low is blijkbaar een meester in dit genre, want hoewel er in sommige nummers helemaal niets zit wat op een climax lijkt weten ze toch steeds de aandacht vast te houden, ook al wordt er een heleboel keer hetzelfde stukje gespeeld. Het nummer Lullaby, tevens mijn favoriet hier, is hier een perfect voorbeeld van. Het nummer begint met een simpel deuntje op de gitaar dat gedurende lange tijd hetzelfde blijft. De verandering zit hem vooral in de geweldige zang van Mimi Parker en dan vooral de uithaal bij
I sang the words I meant
I sang
Hierna gaat het nummer de laatste zeven minuten instrumentaal verder en de opbouw is hier echt geweldig. In eerste instantie blijven we bij de riff zoals die al vanaf het begin gespeeld wordt, maar na een poosje versneld het en komt er ook een voorzichtige drum onder. Het mooiste aan het nummer vind ik eigenlijk nog dat het nergens echt losbarst, dat men het aan durft het klein te houden zonder te bezwijken voor de vraag naar zware gitaren. Het nummer is gewoon een fabuleus stukje sfeer en met moeilijker lijnen of een steviger einde zou dit geweldige resultaat nooit behaald zijn.

Dat is eigenlijk gewoon het verhaal van dit album, mooi geïllustreerd in één nummer: de kracht van het geheel ligt in het feit dat men het aan durft de muziek zacht te houden, niet te bezwijken voor harde climaxen die men in de post-rock wel vaak toepast. De mooie samenzang tussen de zanger en zangeres voegt daar nog net een beetje extra aan toe zodat dit meesterwerk naar een nog hoger plan getild wordt. Zelfs de veronderstelde dooddoener aan het eind, Sunshine, vind ik prachtig in zijn eenvoud en doet dus niets af aan het album als geheel. Ik vind dit gewoon een bizar mooi album en eigenlijk is de enige juiste plek hiervoor gewoon de eerste plek in mijn top 10, waar hij dan ook terecht gaat komen.

Slowcore.. trage, sfeervolle muziek; ja zeker. Dat sfeervolle en trage - of eerder rustige - kun je ook wel zeggen van Nick Drake en doet me ook wel denken aan hem. Toch zit er een verschil tussen beide.

Bij Nick Drake stel ik mij een meisje voor, begin twintig. Ze loopt mij langzaam voorbij - ik noem haar (The Visions Of) Johanna: haar haar kastanje bruin, lippen zo rood gekleurd dat je zou denken dat het bloed is - en misschien is dat ook zo. Haar ogen naar de grond gericht alsof ze haast door heeft dat de wereld haar blik niet waardig is, die sproeten op haar gezicht - net gekleurde regendruppels die besloten om toch maar te blijven. Een lach dat een man zowel hoopt geeft, als angst inboezemt. Ze loopt - nee, zweeft: elegant, maar ook dodelijk. Och, stond ze maar stil, dan zou ik pas kunnen genieten van haar schoonhied..

Low (I Could Live in Hope) zie ik meer als een tachtiger*, met hangend borsten, zeer waarschijnlijk een gerimpelde... Ahem. Een vrouw die langzaam loopt, omdat ze niet anders kan - ze heeft geen keus. Een oude dame die waarschijnlijk niet sneller is dan de vooruitgang die ikzelf boek betreffend het spel genaamd liefde. Ze slentert vooruit - achteruit, soms zie ik het verschil niet - met behulp van een rollator, waar ik soms de neiging krijg om die af te pakken en voor haar uit te duwen. Gewoon om te zien of ze dan wat vaart zet. Maar terwijl ze valt - de neiging werd toch te sterk om te negeren - zie ik dat het ooit een prachtige dame was. Ik zou zelfs zweren dat dit ooit diezelfde Johanna is die mij ooit voor bij liep..

De vergelijking met Nick Drake gaat eigenlijk niet op, en slaat verder ook nergens op, vooral niet op zo'n manier..

Maar mijn punt is denk ik wel duidelijk ; het is mij op momenten te traag, en niet die mooie traagheid. Het begint vrij goed, maar het was denk ik beter geweest als het album een kwartiertje korter duurde. Het is op momenten ook erg mooi, de sfeer die wordt gecreeërd is prachtig; ultiem voor-het-slapen-gaan plaat. Degelij, meer niet.

*Okej, misschien is Low geen tachtiger, maar eerder het meisje met wie je had afgesproken dat als jullie beide op je veertigste nog vrijgezel zullen zijn, elkaar weer zullen ontmoeten. Nick Drake is het meisje dat je tegen die tijd hoopt te ontmoeten.

Geen jointjes, maar ik de afgelopen weken gewoon niet voor 13.00 opgestaan.

Na een broodnodige intensieve kennismaking met het Amerikaanse Low (van nul tot zeven albums in een paar weken), springt dit album er vooralsnog bovenuit. Alle nummers zijn goed, niets gaat vervelen: opvolgende albums zijn niet zo consistent.

Dit debuutalbum vind ik gek genoeg vrij Brits klinken. Zo heeft het (in mijn oren) een sterke bloedband met Pygmalion (Slowdive). Beide albums hebben behalve intieme en ietwat sombere trage dreampop, ook een kenmerkende samenzang van man en vrouw gemeen, begeleid door minimale maar groots uitpakkende atmosferische elektrische gitaren en slowcore ritmes. Een treffende vergelijking toch?

Zo'n nummer als Rope brengt me dan weer helemaal in een A Storm in Heaven (The Verve) mood. Dwalen in uitgesponnen heldere elekrische gitaren, waar een geheimzinnige maar beheerste spanning vanuit gaat. Opvallend is dat je af en toe naar zware nummers luistert, zonder dat er ook maar een vleugje distortion in de gitaren aan te pas komt. Misschien is dat dankzij de strakke donkere ritmesecties, die me veel doen denken aan Slint en Mogwai.

Prachtig album. Low meteen al volwassen. Oordeel: sowieso 4*.

Words - mooi nummer is dat zeg.

Heb het album nog een paar keer gedraaid en ik blijf bij wat ik - op een onzinnige manier weliswaar - eerder al heb gezegd; het duurt allemaal veels te lang.

Mijn eerste kennismaking was het album Secret Name en daar schreef ik o.a. dat zanger Scott Matthew dat als een favoriet album beschouwde en daarmee was het dus een andere artiest die me bij Low deed uitkomen.
Ook schreef ik bij dat album:

Ik kan als antwoord op die laatste opmerking zeggen dat I Could Live in Hope het eerste serieuze vervolg is op Secret Name en ik denk dat deze quote van mijzelf hier ook goed opgaat.
Typisch muziek waar je voor in de stemming moet zijn, maar zoals zo vaak in dat soort gevallen: als je dat bent dan is het ook bloedmooi! Wat dat aan gaat is dit album er ook weer zo eentje.
Zet ik het op de verkeerde momenten op dan is het een te traag en te lang album, maar is mijn timing perfect dan is het heerlijk wegdromen, een wollig gevoel in je hoofd krijgen, een beetje croggy zijn alsof je een paar zeer goede glazen rode wijn op hebt en vervolgens in een zaligmakende roes verkeren. Een perfecte muzikale drug zo u wilt.
Het is dan ook niet makkelijk om hoogtepunten aan te vinken want dit album is puur één geheel, het is een state of mind. Een droomtocht naar binnen om vervolgens na een uur pas weer in de werkelijkheid naar buiten terug te keren. Dit zijn geen losse nummers op één schijfje samengebracht; dit is één geheel. Een kunstwerkje? Ja, zoals zoveel muziek natuurlijk, maar dit mag daar zeker ook toe gerekend worden. Zeg dat maar tegen je vrienden en kennissen: I Could Live in Hope is een kunstwerkje!

Lullaby

Heerlijk!

Je moet ervan houden, maar dan heb je ook wat.
Gedempt licht, de volumeknop vol open, liggend op je bed en luisterend naar deze muziek. Genieten noem ik dat.
De slome instrumentatie, de kloppende bas op de achtergrond, en de heerlijke vocals. Lekker wegdromen en daarna flink filosoferen over dit album.

Jawel deze kennis making met Low heeft veel goeds gedaan.