Foo Fighters - There Is Nothing Left to Lose (1999)

Typische radio 3 rock.

was dit maar radio 3 rock, alleen Learn To Fly is wel eens gedraaid. Radio 3 rock is: Kane, Live, 3 Doors Down en meer van dat soort ellende...

De Foo Fighters zijn echt de band die ik op het moment het allerbest vindt!! Ik vind al hun albums vet! En ik word hun muziek echt NIET zat Daarom ook voor dit album een 4,5 *

Ennuhm.. 3 Doors Down vind ik geen ellende.. Kane en Live ben ik met je eens!

Goede plaat, maar niet mijn favoriet. Al is "Learn To Fly" natuurlijk een prachtsong!

Breakout een mooi nummer.

Minder goed dan zijn voorganger. Maar toch wat leuke nummers zoals Learn To Fly, Stacked Actors en Breakout.

Nou, dit hoor je eigenlijk niet eens vaak op 3FM, maar meer op KinK FM, dat een superzender is!

En ik vind dit de beste 'enkele' Foo Fighters-cd.

Persoonlijk vind ik dit hun beste CD. Leuke numnmers zoals learn to fly en natuurlijk breakout

relaxed albummmm

Aardig album, maar haalt het niet bij The colour & the shape of One by one.

Absoluut een waarheid.

typisch snobistische opmerking

Ook deze cd kreeg ik (net als de vorige Foo Fighters plaat ) van dezelfde vriendin. Het is weer een aangename kennismaking. Ain't It The Life is een prachtig nummer!

Geeuw...

Stacked Actors vind ik wel een Nirvana achtig nummer eigelijk

Foo Fighters is een goeie band, ik vind het alleen zo jammer dat Dave Grohl in sommige nummers gaat schreeuwen. Bij Breakout vind ik het op zich wel wat hebben dat BRREEAAKOUUUUUUUUUUUUUUUUUUTTT!!!!!!
Maar bijvoorbeeld nummers als monkey wrench daar word ik helemaal gestoord van.
Gelukkig valt het qua schreeuwen op dit album reuze mee.

Stacked Actors: misschien wel het beste nummer die de Foo Fighters ooit hebben gemaakt. Ik vind de meeste andere nummers alleen niet zo goed, vooral Next Year en Headwires vind ik een beetje ingekakte nummers. Wel goed, maar zeker niet de beste van de Foo Fighters. 3,5*

Aantal hele goeie nummers, sommige vind ik net iets te saai. Toch het minste album van Foo Fighters. 3*.

Ik vind dit juist het beste album van de Foo's:p. Het debuut en het tweede album staan een aantal parels op, maar ook een aantal verschrikkelijke nummers. Op One By One zijn eigenlijk alleen de eerste 4 nummers en de afsluiter geweldig maar de rest is een beetje saai. Echoes is ook wel mooi alleen af en toe een beetje te rustig. In Your Honour komt nog het meest in de buurt. Op dit album vind ik elk nummer goed, en Learn to Fly, Breakout, Aurora en Next Year zijn dan weer pareltjes wat mij betreft.

Deze plaat begint erg goed, met die eerste drie nummers. Daarna verzandt het, heb ik de indruk. Veelal lauwe poprock, weinig echt goeie ideeën meer. Jammer, na zo'n goeie voorganger.

Heerlijk voor als je in een rustige bui bent! Dit vind ik echt een lekker album.

Live in skin!! Aurora!!
Wat heeft dit album een heerlijke vette gitaarsound! Perfecte afwisseling tussen wat rustige nummers en de harde rock!

Iki vind er eigenlijk weinig fout aan dit album. Lekker wegluisterend, goede productie, die staat als eenm huis. Niet alle nummers zijn misschien even sterk, maar alle halen toch het gemiddelde wel, met een paar uitschieters.

Dat is statistisch gezien niet mogelijk.

In het begin mischien maar na de intro veranderd het naar een foo fighters nummer dat perfect op deze plaat hoort. Al kan ik de vergelijking wel snappen vanwege de zacht-hard dynamiek in het nummer zit, persoonlijk zou ik het meer in de Pixies richting gaat

De lat ligt voor de Foo Fighters hoog na het geweldige ”The Colour and the Shape”. Dat vind ik een heerlijk album vol monster riffs en onweerstaanbare refreinen. Opvolger ”There Is Nothing Left to Lose” begint geweldig met ”Stacked Actors”. Eigenlijk zijn de eerste liedjes stuk voor stuk goed met ”Learn to Fly” als een volgend hoogtepunt. Daarna vind ik het toch wat minder worden. Niet slecht, verre van dat. Maar de pit is er een beetje uit en de stevige melodieuze rocksongs van het begin van ”There Is Nothing Left to Lose” hebben plaatsgemaakt voor in mijn ogen wat meer ingetogen liedjes, die gevoelsmatig wat meer inwisselbaar zijn. Daarmee zijn het nog geen slechte liedjes, maar de drive en energie van het begin ben ik wat kwijt. Afsluiter ”M.I.A.” grijpt overigens nog wel even terug naar de vibe van het begin van het album. Al met al vind ik ”There Is Nothing Left to Lose” niet van het niveau van ”The Colour and the Shape”, maar het ik vind het een dikke voldoende met een aantal geweldige uitschieters.

Toch wel een stuk minder dan The Colour and the shape,iets wat overigens niet geldt voor de eerste drie nummers want die zijn erg goed met Learning to fly als hoogtepunt.Daarna wordt het allemaal wat saai,ingetogen en vlak al is het ook weer niet echt slecht.Wel had de productie van Nothing left to lose wat helderder gemogen.In zijn geheel toch nog een redelijk album.

Ik merk dat ik negen van de tien keer deze plaat of the Colour and the Shape uit mijn platenkast trek als ik zin heb in een bakkie Foo Fighters. Vond het nooit heel bijzonder, maar er zit een hele fijne groeicurve in voor mij.

Dit album begint geweldig met de eerste 3 nummers, maar het niveau daalt daarna. Ik merk dan ook dat ik het einde van het album niet altijd haal. Jammer, wellicht was het album in zijn geheel wat sterker geweest als de volgorde van de nummers evenwichtiger verdeeld was.

Gezellig album van Foo Fighters. Het is zeker niet hun beste, daarvoor ontbreekt het wat aan de nodige dynamiek. Soms klinken de nummers zelfs wat vermoeid. Maar over het algemeen is het zeker niet slecht. Opvallend dat dit een Grammy heeft gewonnen. Grohl had eerder de lat al vrij hoog gelegd natuurlijk.