Spock's Beard - Brief Nocturnes and Dreamless Sleep (2013)

De nieuwe Beard staat op uitkomen, het eerste studioalbum met Ted Leonard. De formule is hetzelfde als bij X: de financiering wordt gedaan door fans die het album op voorhand besteld hebben, en die krijgen dan als extra de bonustrack uitvoering met Postcards from Perdition, een maand vòòr de wereldwijde release op Inside Out begin april. Wat er te verwachten is valt te horen op de video met fragmenten op het youtube channel van de band.

Zijn de vier laatste tracks (boven Postcards from Perdition) ook niet louter weggelegd voor een 'speciale' editie? Ik geloof dat de meest basic editie die is met 'Waiting for me' als afsluiter...

Klopt, correctie ingediend!

Erg benieuwd hiernaar, morgen eindelijk te beluisteren!

Zit nu aan het einde van de tweede track en het klinkt allemaal bijzonder degelijk! Uiteraard nog wat tijd nodig om te bezinken en vooral om de rest van de plaat te ontdekken, maar het belooft veel goeds!

Inclusief de bonustracks hebben ze weer een vracht met muziek op plaat gezet. Degelijke prog met zo nu en dan de zeer herkenbare melodieen van SB, maar zeker geen straf om naar te luisteren.

Wat een MEESTERWERKJE !!! Een juweel van een plaat die me nu al 3 dagen blijft boeien.... Wat mij betreft de beste sinds Snow... Spock's Beard laat met deze plaat en 'X' horen dat ze het nog wel degelijk kunnen ! Mooi - ik hoop op een goede live registratie op bluray van de aankomende tour...

Sluit ik me helemaal bij aan, werkelijk een fantastische plaat!!

Positief verrast door de nieuwe Spock's Beard. Was de band wat uit het oor verloren. Ted Leonard is een prima zanger en ik heb het idee dat de heren deze keer wat meer het zwaartepunt hebben gelegd op een goede compositie dan op gepriegel. Ook fijn vind ik de bijna letterlijke verwijzingen naar Genesis. Something Very Strange blijft lekker hangen.

In de muziek zelf bedoel je?
Ik moest bij het begin van Waiting For Me wel direct aan Afterglow denken.

Dat is inderdaad waar ik op duidde, dat heerlijke Hackett-geluid.

Ik heb wel de dubbelaar maar dan met 4 nummers i.p.v. 5 nummers wel een erg gave plaat en ook mooi uitgewerkt het kartonnen doosje met boekwerkje.

Ik denk dat dat vijfde bonusnummer enkel beschikbaar was als je het dubbelalbum via de band (Indiegogo) bestelde. De dubbelaar in de gewone winkel bevat er vier (ik weet natuurlijk niet waar je hem vandaan hebt).

Dat klopt inderdaad, alleen de Indiegogo pre-order heeft het vijfde bonusnummer. Die 2-disc versie zit ook in een gewone jewelcase, terwijl de versie in de winkel als het goed is een digibook verpakking heeft.

Ja heb het diipack met boekwerkje.

Nou ja jammer van dat enen nummer maar zo is hij zijn geld ook wel waard.

Veel beter dan verwacht! Minder gepriegel, maar ook minder humor op het eerste gehoor.

Fantastische, gevarieerde cd. Had er weinig van verwacht, maar heel goed dit.

Ik vat 'm nog niet he-le-maal, misschien deels ook omdat ik zo overdonderd was door de in mijn ogen magistrale voorganger X en omdat na Neal nu ook Nick weg is. Al vind ik dat zelf wat een drogreden, want Ted is een waardige vervanger. De 3,5 is misschien wat voorbarig, maar ik kan alleszins al zeggen dat die score enkel nog kan stijgen. Ik ben benieuwd naar hun komende albums, waarin Ted zich misschien nog wat meer inwerkt in de band, ook al zijn de songs van zijn hand hier (Hiding Out en Submerged, dacht ik?) al dik de moeite. Jammer dat ik op geen van beide data (2 mei in België, 17 mei in Nederland) vrij ben om ze te gaan zien. Vandaag nog een intensieve luisterbeurt met volle aandacht geven

Ja, ik kan hier wel wat mee. X was natuurlijk een klapper, deze slaat ook al wel aan en heeft zeker groeipotentie. Luisterbeurten wachten met smart

Wat mij betreft is dit de beste SB in jaren, genoeg afwisseling en toch niet te lang. En bij iedere speelbeurt wordt ie beter!

Openingsriff doet op één of andere manier aan Survivor denken.

Spock's Beard zit echt in de stijgende lijn. Waar ik ''X'' echt al geniaal vond, daar gaat deze wat mij betreft nog net effe wat overheen. Het klinkt allemaal net wat pakkender, wat meer mainstream misschien zelfs, maar dit ervaar ik zelf niet als negatief. Spock's Beard is voor mij altijd op z'n best met hun pakkende melodieën, en iets minder als ze heel technisch bezig zijn. Deze SB is melodieuzer dan de voorgaande albums (misschien wel het meest melodieuze album uit hun oeuvre), en dit bevalt mij erg goed. Daarbij klinkt Leonard ontzettend goed! Het enige kritiekpuntje dat ik heb is dat sommige van de drumpartijen (met name die van de latere nummers) niet dezelfde flair hebben als die van Nick D'Virgilio.

SB blijft ondanks een aantal cruciale ledenwisselingen toch lekker herkenbaar. En das nou net wat ik zo fijn vind. Vanaf hun eersteling kon mij dit gezelschap enorm bekoren. Fantastische muzikanten met gevoel voor prachtige en soms heerlijk uit de bocht escalerende (dat kan helemaal niet. Red.) composities. Met power, met gevoel, met branie, met humor, en vooral met plezier! Ik heb ze een aantal maal live gezien en echt, ik heb zelden een band gezien waar zoveel spelvreugde van het podium spatte. Dit album borduurt weer voort op de SB traditie en het is wederom een feest van herkenning. Voor mij een toppertje!
Moet wel zeggen dat ik nick, maar dan vooral op de trommeltjes en niet zang, wel een beetje mis. Hij was bij vlagen toch wel onvoorspelbaarder en in mijn optiek genialer dan zijn opvolger.

Dikke 4,5 !

Het enige waar ik van baal is dat ze deze schijf in eigen beheer hebben uitgebracht, zodat er dus wel nooit een mooi vinyl uitvoering te krijgen zal zijn. Halve punt aftrek!

Bij de Plato in Leiden heb ik anders gewoon een vinyl versie te koop zien staan

Het is niet waar!
Ga er maar eens naar op zoek dan.
Thx

Ook bij Large op LP. Krijg, nou ja krijg, je de cd erbij.

Een tegenvaller. Zowel de kleurloze zang als de weinig boeiende instrumentale lijnen kunnen me niet bekoren. Enkel het instrumentale nummer Postcards from Perdition zou ik nog eens opzetten.

Topper!
Zeer gevarieerd album en elk nummer heeft zijn eigen kwaliteiten.
Fijn dat er zoveel goede prog uitkomt. Ik geniet de laatste jaren meer van nieuwe prog dan uit de 'gouden' jaren.
Binnenkort X maar ns ontdekken!

En eergisteren viel de aankondiging dat het nieuwe album eind augustus uitkomt: The Oblivion Particle. Klinkt echt héél prog die titel, nietwaar? Ik beeld me al één episch concept in van een uur... Ladies and gentlemen, THE OBLIVION PARTICLE PARTS I-XII!

Gisterenavond een fijne SB marathon mogen beleven en daar kwam deze ook voorbij. Werd er weer helemaal blij van! Grappige is dat de band nogal eens verweten wordt weinig vernieuwend te zijn. En verdomd, zeg,, op het laatste nummer Waiting presteren ze het zelfs zowel het einde van The Great Nothing (V) als ook van A Guy Named Sid (Feel Euphoria) te herhalen. Nee echt, totaaaal niet vernieuwend. Maar dat boeit mij voor geen meter bij dit gezelschap. Het is o zo leuk! Ook na 3 jaar blijft waardering op een dikke 4,5 apenootjes. Klasse.

Ik ben de band na het geweldige X een beetje uit het ook verloren op de één of andere manier. Afgelopen week kwam A treasure abandonded echter voorbij en ik was gelijk bij de les. Geweldig nummer! Heb het hele album geluisterd en ik moet zeggen dat het me toch weer volledig bij de kladden grijpt. Hulde aan de band!

Meer aandacht voor goede composities dan voor instrumentaal gepriegel, zegt Metal-D78 hierboven, en dat klopt wel zo'n beetje in mijn beleving. Met name op A treasure abandoned (mooie tekst ook) en het extreem pakkende Something very strange kun je goed horen tot hoeveel fraais dat kan leiden. Niet alles is even sterk: Submerged is een beetje gewoontjes, de Gentle Giant-achtige a capella-tussenstukken in de verder lekker paranoïde rocker Afterthoughts vind ik niet mooi en doen mij nogal geforceerd aan, en de zang vind ik het ene moment prima maar op andere momenten vrij onpersoonlijk. Desalniettemin slaat de weegschaal ruimschoots naar de goede kant uit, want de intenties zijn duidelijk goed, het gitaarwerk knalt er heerlijk uit en de ritmesectie kan bepaald niet van luiheid worden beticht (op Waiting for me lijkt het na anderhalve minuut wel alsof Chris Squire even een stukje mee komt bassen). Misschien meer mainstream dan prog, maar èrg lekker. De bonustracks voegen wel degelijk wat toe, met een spannend duet tussen gitaar en bas op The man you're afraid you are en het gewoon erg mooie Down a burning road.

Van Spock's Beard kende ik (net als enkele anderen, zo lees ik hier) alleen het geweldige X, een album dat bijna richting mijn top 10 stoot. Ik heb deze Brief Nocturnes And Dreamless Sleep al eens vluchtig gedraaid, maar daar staat me weinig van bij.

Na een kritischere luisterbeurt kan ik toch concluderen dat hier een puik album mijn oorschelpen binnendringt. Brief Nocturnes klinkt wat gestroomlijnder dan X (geen 'echte' epics bijvoorbeeld) en is ook wat minder bombastisch. Desalniettemin staan de composities me hier meer aan en is het wederom genieten geblazen. Ik merk echter wel dat dit album zich lang niet in één luisterbeurt laat ontvouwen (des te leuker uiteraard, want er valt genoeg te ontdekken )

Het volgende album wordt The Kindness of Strangers, waarvan ik de cd voor een prikje gekocht heb. Ben benieuwd!