Iron and Wine - Ghost on Ghost (2013)

Vroeg me al af wanneer er eens een nieuw album kwam! Blijkt het al ruim 3 maanden uit!

Altijd erg interessant wanneer een artiest nieuwe wegen inslaat, natuurlijk met het risico om keihard op z;n bek te gaan. Op z'n bek gaat onze vriend niet, maar ik ben er allerminst kapot van. Wat hier ook al wordt aangehaald; wat is deze plaat zoet!! Voor mij iets teveel van het goede, dus ik hoop dat hij voor de volgende plaat uit een suikervrij vaatje gaat tappen. 'Baby Center Stage' is ook voor mij de mooiste creatie de ik op dit album heb kunnen vinden. Die zou zomaar op een compilatie van mezelf kunnen belanden.

Ik verhoog ook een puntje. Naar drieënhalf.
Na hem lange tijd niet te hebben beluisterd vanavond weer opgezet tijdens de ontspanningsfase na een dagje academisch bezig zijn, nadat een vriend van me gisteravond weer naar dit album refereerde als "Iron & Wine's beste".

In bepaalde sferen is deze inderdaad best lekker. Toch heb ik Kiss Each Other Clean en The Shepherd's Dog nog liever.

Correct is 'refereren aan'. Niet betweterig bedoeld, ik wil het zelf ook altijd graag horen als ik iets verkeerd schrijf of zeg.

Dit album I&W's beste noemen is bijna vloeken in de kerk, al begrijp ik natuurlijk dat het maar net is wat je graag hoort. Wat mij betreft verliest de muziek in deze overdadige vorm alle zeggingskracht en begint het verdacht veel op broodschrijverij te lijken. Maar ik zal 'm het voordeel van de twijfel geven en zeggen dat-ie gewoon de verkeerde richting in 'experimenteert' (tussen aanhalingstekens, want laten we eerlijk zijn: heel experimenteel voelt dit plaatje an sich niet aan).

Je hebt een aantal prachtige albums gemaakt en wil iets anders, zodat je muziek interessant blijft en niet langzaamaan minder wordt - zoals je bij veel ooit succesvolle acts ziet die hetzelfde blijven doen - en de interesse van een groter publiek verliest. Dus je pakt het iets anders aan en je komt met een plaat die z'n momenten heeft, maar overall niet zo overtuigt zoals de eerdere albums wel deden. Kan gebeuren, leuk geprobeerd, hopelijk volgende keer beter.

Ik durf te gaan beweren, na die jaren, dat ik dit stiekem wel de beste Iron and Wine plaat vind. Juist omdat hij wat is gaan flirten met andere genres. (In tegenstelling tot wat ik in 2013 riep)

Ik had lage verwachtingen van dit album, aangezien het hier de laagste waardering van alle Iron & Wine albums krijgt, maar ik ben eigenlijk super aangenaam verrast door dit album!

De albums waar ik Sam Beam zijn Iron & Wine heb leren kennen zijn The Shepherd's Dog (2007) en Beast Epic (2017) en die zijn prachtig. Daarna ben ik rustig verder gegaan met mijn ontdekkingstocht en ik vond telkens overwegend spaarzame prachtige meeslepende liedjes, maar dit is wel even wat anders en dat bevalt eigenlijk ook wel erg goed..

Mijn eerste indruk na een paar keer luisteren is zeker 4*