menu

The Stooges - Fun House (1970)

mijn stem
4,05 (338)
338 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Elektra

  1. Down on the Street (3:43)
  2. Loose (3:34)
  3. T.V. Eye (4:17)
  4. Dirt (7:03)
  5. 1970 (5:15)
  6. Fun House (7:47)
  7. L.A. Blues (4:57)
  8. T.V. Eye (Takes 7 & 8) * (6:01)
  9. Loose [Demo] * (1:16)
  10. Loose [Take 2] * (3:42)
  11. Loose [Take 22] * (3:42)
  12. Lost in the Future [Take 1] * (5:50)
  13. Down on the Street [Take 1] * (2:22)
  14. Down on the Street [Take 8] * (4:10)
  15. Dirt [Take 4] * (7:09)
  16. Slide [Slidin' the Blues) (Take 1] * (4:38)
  17. 1970 [Take 3] * (7:29)
  18. Fun House [Take 2] * (9:30)
  19. Fun House [Take 3] * (11:29)
  20. Down on the Street [Single Mix] * (2:43)
  21. 1970 [Single Mix] * (3:21)
toon 14 bonustracks
totale tijdsduur: 36:36 (1:49:58)
zoeken in:
avatar van kaztor
5,0
paranoidandroid schreef:
ehh ja dit is dus eigenlijk toch wel de beste rocknroll plaat allertijden.


Het is in ieder geval wel de puurste punkplaat ooit.

avatar van Cabeza Borradora
4,5
Deze week in het forumtopic 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis
hier.

Hoewel het titelloze, door John Cale geproduceerde debuutelpee van The Stooges de bekendste nummers bevat ('I Wanna Be Your Dog', 'No Fun') is Fun House het ware magnum opus van de groep uit Detroit. Iggy Pop, de vleesgeworden primal scream, ment het kwartet naar ongekende hoogten. Of diepten zoals u wilt, want veel 'fun' beleefde Pop zo te horen niet. "I'm loose" zingt hij, en hij klinkt als een losgeslagen psychopaat voor wie leven, sex en geweld pseudoniemen zijn. Hij schreeuwt zo hard dat hij er in 'T.V. Eye' door moet hoesten. De proto-punk van The Stooges steunt evenzeer op de dampende gitaar van Ron Asheton: rauw, smerig en bijwijlen erg bluesy. De man heeft duidelijk goed naar John Lee Hooker geluisterd. De ritmesectie Scot Asheton (drums) en Dave Alexander (bas) bindt de songs strak samen. De primitieve, repetieve beat van 'Down on the Street' bewijst nogmaals waar de wortels van de rock'n'roll liggen: in Afrika. Saxofonist Steven McKay lijkt een beetje miscast tussen deze woeste geweldenaars, maar vergeten we niet dat Pop in die tijd minstens zo beïnvloed was door Coltrane als door Hendrix. De sax scheurt door de titeltrack en rukt nadien 'L.A. Blues' aan flarden. Het enige rustpunt is 'Dirt', al is dat relatief, want ook van deze song gaat een sterke dreiging uit. Veel navolgelingen probeerden nog meer lawaai te maken, zonder dat ze dezelfde intensiteit konden vatten. The Stooges zijn dan ook vaak geïmiteerd, maar nooit geëvenaard.
(Bron: De Cultuurkenner, DM, 1999)

avatar van Near
4,5
Heb deze plaat voor de een of andere reden altijd wat links laten liggen - wrs omdat er geen klassiekers a la 'I Wanna Be Your Dog' of 'Search and Destroy' op staan. Wat een spijt heb ik daarvan! Beste Stooges-album!

"Do you feel it when you
pop
me"

avatar van Fake_world
5,0
YouTube - De platenkast van Bert vd Veer (jrot, music scene 30, 1994)

Ik kon jullie dit fragment niet onthouden, vanaf 1.30 ergens begint hij even over de legendarische studioverbouwing aan de hand van architect Pop.

3,0
Pow
De openingstrack is meester! Had 'm eerlijk gezegd pas voor 't eerst gehoord bij zo'n luchtmacht tv-commercial (of iets in die richting) De rest van het album stoomt in dezelfde rauwe energie verder!

avatar van itchy
5,0
De openingstrack is gebruikt in een luchtmacht TV-commercial? Blijf met je gore defensie-poten er van af, zou ik zeggen. Dan heb je er niks van begrepen.

avatar van Lexicon Devil
4,5
Ik hoor dat toch liever op TV dan Dries Roelvink of Kane.

5,0
Dat deze plaat 1 brok rauwe oerenergie is, mag duidelijk wezen. Daarnaast vind ik de plaat ook erg groovend. Onder al het gitaargeweld en de oerkreten van Iggy, hoor je een hele drivende/hypnotiserende ritmesectie die in combinatie met Iggy en het gitaargeweld van Ron Asheton de nummers bij je naar binnen rossen!

Zoals de Amerikaanse recensent Mark Prindle in zijn Stooges reviews ook zegt:

The Stooges is voor blowende Nuggets (die garage rock verzamelingen) fans
Raw Power voor amphetamine gebruikende jaren 70 Hard Rock fans
En Fun House is voor heroine junkies die van Stax en andere Funk records houden.

En zo voelt deze plaat ook voor mij, een groove/funk record voor gitaarpsychopaten!

1 van mijn favoriete platen ooit, heerlijk!

avatar van mayhemblik
5,0
Verdomme net weer voor de ???ste keer gedraait en ik moet echt opletten want er vallen nog eens doden, LOOOOOOOORD!!!!!!

5,0
itchy schreef:
De openingstrack is gebruikt in een luchtmacht TV-commercial? Blijf met je gore defensie-poten er van af, zou ik zeggen. Dan heb je er niks van begrepen.



dat klopt trouwens niet, dat nummer voor die commercial was Search and destroy van Raw Power

avatar van judgepaddy
4,5
yopa schreef:
(quote)



dat klopt trouwens niet, dat nummer voor die commercial was Search and destroy van Raw Power

Klopt wel
Maar dan wel voor het korps mariniers.
itchy schreef:
Blijf met je gore defensie-poten er van af, zou ik zeggen. Dan heb je er niks van begrepen.

Amen

avatar van Paalhaas
4,5
mayhemblik schreef:
LOOOOOOOORD!!!!!!


Altijd gedacht, Iggy is super, maar de bak herrie die ermee gepaard gaat niks voor mij, hoe kon ik ernaast zitten, draai dit nu voort eerst en het bevalt me meer dan goed, wat ene oerklanken, en nog plaats voor subtiliteiten ook

avatar van freakey
5,0
Malle schreef:
Altijd gedacht, Iggy is super, maar de bak herrie die ermee gepaard gaat niks voor mij, hoe kon ik ernaast zitten, draai dit nu voort eerst en het bevalt me meer dan goed, wat ene oerklanken, en nog plaats voor subtiliteiten ook


Eindelijk het licht gezien Malle...

Dat had ik al gezien met die kerel met die snor

Dit is wel ene segment dat de snor never werkelijk heeft aangeroerd, althans, niet in de pure vorm

ai laik!

5,0
judgepaddy schreef:
(quote)

Klopt wel
Maar dan wel voor het korps mariniers.
(quote)

Amen


Oh ja inderdaad, Search and destroy was een Nike reclame

avatar van Cor
3,5
Cor
Het kan dan allemaal wel veel rauwer en expressiever zijn, ik vind het debuutalbum veel muzikaler dan deze plaat. Zo'n laatste nummer is toch wel behoorlijk richtingloos. Minder dan het lekkere debuut.

avatar van heartofsoul
Er bestaan dus ook muziekminnaars die hier niets aan vinden. Wat ik op dit album ook hoor, ik vind alles even afstotend en lelijk-primitief, al sinds 1970. Het geschreeuw van Iggy Pop gaat me werkelijk door merg en been.Wat een marteling. Dit album wil ik nooit en nooit meer meer horen en zal ik volgende week wegbrengen. Opgeruimd staat netjes.

avatar van Rudi S
5,0
heartofsoul schreef:
Wat ik op dit album ook hoor, ik vind alles even afstotend en lelijk-primitief, al sinds 1970. Het geschreeuw van Iggy Pop gaat me werkelijk door merg en been.Wat een marteling.


Mooi ja

avatar van Johnny Marr
5,0
Toch zo jammer van L.A. Blues, anders stond dit album zeker in mijn top 10.

avatar van west
4,5
Ik heb inmiddels de limited colored edition van deze LP binnen: ziet er prachtig uit en klinkt super:
The Stooges-Fun House LP Vinyl | Newbury Comics - newburycomics.com

avatar van bikkel2
3,5
Toch maar eens gaan richten op deze oerpunk? band
met Iggy Pop in de gelederen.
Een plaat vol tomeloze energieke gitaarrock en een fanatieke gedreven Iggy.
Het begin is wat mij betreft ijzersterk.
Moeilijk te geloven dat deze plaat 46 jaar geleden het levenslicht zag.
Het heeft een livefeel waar je u tegen zegt en wat is de band geladen zeg.
Fris in de zin van "don't fuck with us" en die attitute werkt erg goed.
Een album zijn tijd vooruit.
Geen vuiltje aan de lucht denk je dan met vier uitstekende songs in het begin - We Want More vooral.
Echter valt het vervolg mij tegen, daar de maniertjes van Iggy wat te herhalend worden en de riffs te veel op het vorige lijken.
De titeltrack duurt dan gewoon te lang.
Het is uiteraard een ongecompliceerde en natuurlijk ook zo bedoelde plaat, maar als het dan maar door dendert, gaat er bij mij toch iets irriteren.
Het houdt de aandacht niet vast.
Wellicht toch wat korter moeten houden, maar in 1970 was die gedachtengang vooral anders.
Met LA.Blues gaan The Stooges definitief uit de bocht. Oeverloos gefreak en Iggy ( waarschijnlijk) flink van de wereld.)
Live werkt dit wellicht, als het publiek lekker op stoom is.
Maar op een studioplaat - mits je lekker onder invloed bent (?) - werkt dit naar mijn idee niet echt. Maar ok, de spelregels waren anders toen.

Jammer eigenlijk, want ik vermaakte mij prima met de 1e helft van Funhouse.
Heerlijke songs.
Maar de 2e helft is te makkelijk scoren.
Ik deel de grotendeels lovende kritieken dan ook niet.
Natuurlijk wel in veel opzichten een vooruitstrevend album en de invloed van The Stooges is bekend.

3,5.

avatar van Kronos
4,5
Moet de hoes eigenlijk niet linksom gekanteld zijn?

Zowel bij mijn cd als lp is dat het geval.

avatar van Johnny Marr
5,0
Kronos schreef:
Moet de hoes eigenlijk niet linksom gekanteld zijn?

Zowel bij mijn cd als lp is dat het geval.

Jup, is bij mij ook zo.

avatar van Kronos
4,5
Ik zie linksonder wel het logo van Elektra staan dus blijkbaar hoort het zo. Ook op discogs staat het origineel zo.

Vreemd vind ik, want zo lijkt het idee achter de hoes verloren te gaan: Iggy die surft op een zee van vlammen, wat een close-up van hemzelf blijkt te zijn.

avatar van FunkyMonk
5,0
Beste (proto)punkplaat ooit.

avatar van LucM
4,0
Het tweede album van deze oerpunkband met gruizige gitaren en tomeloze energie, een album dat duidelijk veel punkbands heeft geïnspireerd. De eerste 5 songs zijn uitstekend en behoren beslist tot het beste wat de punk heeft voortgebracht. De titelsong is echter wat langdradig en Iggy Pop begint daar in herhaling te vallen. Slotnummer L.A. Blues ... ik kan er weinig mee met oeverloos gefreak.
Als ik enkel op basis van de eerste 5 nummers moest stemmen zou het de volle 5* hebben gekregen, nu zijn het er 4* geworden.

avatar van Johnny Marr
5,0
LucM schreef:
Het tweede album van deze oerpunkband met gruizige gitaren en tomeloze energie, een album dat duidelijk veel punkbands heeft geïnspireerd. De eerste 5 songs zijn uitstekend en behoren beslist tot het beste wat de punk heeft voortgebracht. De titelsong is echter wat langdradig en Iggy Pop begint daar in herhaling te vallen. Slotnummer L.A. Blues ... ik kan er weinig mee met oeverloos gefreak.
Als ik enkel op basis van de eerste 5 nummers moest stemmen zou het de volle 5* hebben gekregen, nu zijn het er 4* geworden.

Dat je het laatste nummer niks vind kan ik inkomen (ik vind het ook troep), maar het titelnummer is waarschijnlijk m'n favoriet van de andere - overigens ook briljante - zes nummers.

avatar van Teunnis
4,5
Inderdaad, allemaal fenomenale nummers, maar Fun House heeft hier als eerste een sterretje gekregen.

avatar van spoon
5,0
Johnny Marr schreef:
(quote)

Dat je het laatste nummer niks vind kan ik inkomen (ik vind het ook troep), maar het titelnummer is waarschijnlijk m'n favoriet van de andere - overigens ook briljante - zes nummers.


LA blues besluit dit album in totale chaos en destructie. De rest van het album is parade van alle hedonistische hobby's die er te bedenken zijn (..) LA blues is het resultaat.
Perfecte einde van juist dit album lijkt mij. Ik moet er niet aan denken dat Iggy in het laatste nummer ineens zijn liefde voor god bekend zou maken onder begeleiding van een harp ofzo.. dompertje

Hier nog wat sjieke uitleg:

In 1001 Albums You Must Hear Before You Die (2005), music journalist Stevie Chick wrote that the sleazy tales of hedonism and reckless abandon on the album's first half are followed by "the comedown", as evoked by looser song structures, Steve Mackay's freeform saxophone, and "Iggy sounding like a scared, lost child, warning from bitter experience that 'The Fun House will steal your heart away.'"[8] "L.A. Blues" concludes the album with a flurry of noise and disoriented dual drumming, which Stylus Magazine's Patrick McNally interpreted as the Stooges being "lost culturally and spiritually in the smoke and riots and confusion of Detroit and America at the dawn of the seventies, but also in the overwhelming squall and clatter of the sound that they—from nothing, from nowhere—managed to create."[9]

M.a.w. het hoeft niet mooi te zijn, als je maar het gevoel hebt dat je leeft...Punk dus

avatar van Johnny Marr
5,0
Ik snap wel waarom ze L.A. Blues op het laatst hebben gezet. Het blijft troep. Het blijft ook één van de geniaalste albums ooit gemaakt, zonder enige twijfel.

avatar van mr-mucho
5,0
Dreigender en vunziger vind je ze niet.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:42 uur

geplaatst: vandaag om 14:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.