Crowded House - Together Alone (1993)

Ik zou zelf niet gauw op het idee zijn gekomen de discografie van Crowded House uit te pluizen, maar de berichten van Lukas openden (zoals wel vaker) mijn ogen.

Okay, spannende muziek is dit niet. Het was 1993, maar verwacht geen klanktapijten met subtiel verweefde tegengeluiden of een centrifugale feedback die met militaire presicie door een dromerige klaagzang gemixt is. Hoop niet op een viertal magere Britpop-jongens die op het podium met de bovenste twee knoopjes van hun shirt los hun tanden flossen met de lingerie van een twintig jaar oudere vrouwelijke fan.

Maar dat heeft Crowded House ook niet nodig. Ze stonden los van hun tijd - als je dat slecht uitvoert noem je dat oubollig, maar als het goed wordt uitgevoerd heet dat tijdloos. En dat zijn liedjes als Private Universe en Nails in My Feet, goede goede liedjes waar op subtiel-melancholische manier de zon doorheen schijnt.

O o, Private Universe is écht mooi .

Mooi gezegd, Omsk.

Gisteren fietste ik, met dit album op m'n mp3, op mijn wielrenfietsje door het bos (aan alle bejaarden die heel geagiteerd reageren als ik ze met vier centimeter speling voorbijscheur op de smalle geasfalteerde paadjes: aangenaam ), de zon ging al onder en ik zag op een open vlakte paarden door laagstaand water rennen. Ik ben iemand die heel vaak liedjes aan beelden linkt, dit wordt er weer één hoor .

Misleidend album dit. Op het eerste gehoor klinkt alles wat mak en tam in de oren. Maar na meerdere luisterbeurten blijkt het toch vol te staan met poppareltjes.

Laatst was ik op een verjaardagsfeestje met vooral (goede) vrienden die ik al best lang ken. Intussen studeert iedereen verspreid over het land, de sfeer was steriel. Je voelde een soort afstandelijkheid. Mensen die vroeger zo goed met elkaar konden optrekken waren nu niet meer in staat dan oppervlakkige gesprekjes met elkaar te voeren.

Op de terugweg van dat feest greep dit album me pas echt. Met name toen Walking on the Sport met dat heerlijke accordeon deuntje langskwam - "The world is somehow diffirent, you have all been changed, before my very eyes" - kon ik de spontaan opkomende melancholie niet onderdrukken. Erg fijn nummer, erg fijn album

Welk album kunnen de kenners me verder van aanraden? Ik zie dat de gebroeders Finn al aardig wat releases op hun naam hebben staan.

De-noir, hoewel ik geen enorme kenner ben, vind ik Temple of Low Men erg goed. Verder is het wel aan te raden om Split Enz ' uit te checken'. Uiteraard een kwestie van smaak, maar True Colours is zeer aan te raden.

Zeker, Split Enz is OK, zeker hun latere albums. Maar ik zou ze toch niet meteen willen afschilderen als een soort Crowded House 1.0. Hoewel beide bands prima poprockliedjes maken, zit er toch ook duidelijk verschil in: Split Enz is over het algemeen wat manischer en wat experimenteler.

Crowded House-fans die hiermee begonnen zijn, kunnen met een gerust hart de drie voorafgaande studioplaten aanschaffen: Crowded House (het debuut), Temple of low men en Woodface. Allemaal voor een prikkie verkrijgbaar en allemaal van een bijzonder hoog niveau. Als je een smalle beurs hebt, zou je kunnen beginnen met de goed samengestelde verzamelaar Recurring dream, maar uiteindelijk wil je deze albums allemaal hebben. En als je dan nog niet genoeg hebt, zou je zelfs het restjes- en B-kantjes album Afterglow kunnen aanschaffen, want dat restmateriaal doet maar weinig onder voor de studio-albums.

Gaucho, ik wilde niet suggereren dat Split Enz vergelijkbaar is met Crowded House. Ik meende in de vraag van De-noir te lezen dat het om een willekeurige andere plaat uit de Finn-back catalog ging. Een vraag van anderhalf jaar geleden, zie ik nu

Wat Crowded House betreft; het is inderdaad moeilijk kiezen, ze zijn allemaal goed. Together Alone bevat wel mijn favoriet; Distant Sun.

De laatste Crowded House cd, voordat Neil Finn besloot dat het (voorlopig) welletjes was geweest.
Geen gemakkelijke opgave om na het alom geprezen Woodface weer met iets nieuws te komen.
Oudere broer Tim was al weer opgestapt en sessiemuzikant Mark Hart aangetrokken.
Hoewel wat lauw ontvangen is Together Alone gewoon weer een prima Crowded House plaat.
De toonzetting is welliswaar wat donkerder en bitterder, wat minder frivool misschien, maar in alles hoor je terug hoe verzorgd en kien de nummers inelkaar steken.
Je kan er niet omheen, The Beatles hoor je altijd terug in de liedjes van Finn, maar wel op een manier dat het niet iritant wordt.
Ook hier zijn weer kleine meesterwerkjes te horen. Het perfect rockerige In My Command, het mysterieuze Private Universe. Het aanstekelijke Distant Sun en het typische Pineapple Head.
En zo staan er wel meer prachtige verzinsels op.
Together Alone past dus moeiteloos in het rijtje prima albums van de groep. Ik kan ze niet betrappen op slechte of matige albums.
Deze is zelfs wat gerijpter en volwassenner als geheel, zonder dat de frisheid verloren gaat.

Dit album weer eens uit het stof getrokken.

Erg lang niet gedraaid, en nu ik m zo hoor snap ik ook wel waarom. Het is zeker geen slecht album, maar het kabbelt wat voort. Ik lees een aantal maal de opmerking dat deze beter zou zijn dan Woodface. Nou ik hoor het niet.

Woodface klopt gewoon precies, luistert lekker weg. Dat doet album niet voor mij.

Private Universe en Pineapple head zijn heel erg prettig, maar de "rock" nummers als In my command en locked out vind ik echt irritante tracks. Ook Skin Feeling geeft dit gevoel.

De titeltrack is wel weer heel erg mooi.

De 3 sterren die ik gaf, zijn gerechtvaardigd vind ik.

Dit is niet een album wat ik veel zal draaien. Destijds aangeschaft met de bonus cd. Vast wel een liefhebber voor te vinden.. (he Rkdev?)

Ik vind Woodface ook ietsje beter maar dit vind ik ook een zeer sterk album. Wel moet je de songs wellicht vaker beluisteren om ze op waarde te schatten.

Erg mooie opvolger van meesterwerk Woodface.
Beide albums ontlopen elkaar wat kwaliteit betreft niet veel, met het titelnummer & Private Universe vind ik dit album wat gedurfder en avontuurlijker.
Neemt niet weg dat ik Woodface ietsje hoger aansla.
De mooiste nummers van Together Alone zoals Pineapple Head, Walking On The Spot & Distant Sun kunnen zo op Woodface staan en met dit soort liedjes vind ik Crowded House op zijn best.

Gereduceerd tot een ouderwetse 10-tracker.

Kare Kare (3:35)
Nails in My Feet (3:39)
Black & White Boy (4:00)
Fingers of Love (4:26)
Pineapple Head (3:27)
Locked Out (3:17)
Private Universe (5:39)
Distant Sun (3:49)
Catherine Wheels (5:12)
Together Alone (3:55)

Op die manier van een constanter niveau.

Dit album is misschien wel het mooiste album wat ze gemaakt hebben. En ik kon het niet laten om de deluxe editie aan te schaffen. Hoewel ik toch altijd een dubbel gevoel overhoud aan dergelijke aanschaffen, moet ik zeggen dat ik toch wel redelijk content ben.
Qua vormgeving ziet het er mooi uit en de tweede disc biedt veertien nummers. Een aantal nieuwe nummers, wat demo's en wat verschillende versies. Het biedt wat mij betreft ook een leuk inkijkje in hoe nummers zich ontwikkelen en de muziek blijft heerlijk.
Je moet wat zoeken naar waar je ze voor een redelijke prijs kan krijgen (want de hoge prijs die veel gevraagd wordt, wordt niet helemaal gerechtvaardigd), maar als daar aan voldaan is, kunnen de deluxe versies voor de liefhebbers wel degelijk de moeite van het aanschaffen waard zijn.

Dit album zet ik de laatste tijd weer wat vaker op. Prima ter afwisseling naast de hier in huize Rogyros veel gedraaide Porcupine Tree/Steven Wilson albums (mijn dochter van tien begint inmiddels interesse te krijgen in het album Fear Of A Blank Planet, wat best prettig is nu ze verder vooral Justin Bieber draait... ).

Dit album is voor mij zeker niet beter dan Woodface. Dat is ook eigenlijk niet te doen voor Neil, met of zonder zijn kompanen. Woodface staat voor mij op één. Maar Together Alone beschouw ik wel als een degelijke opvolger. Het album rockt hier en daar iets meer, heeft her en der ook iets mystiekere songs. Eigenlijk een beetje wat Michel hierboven een jaar of zes geleden ook al zei. Daar sluit ik mij volledig bij aan.

Het oeuvre van Crowded House is wat mij betreft echt uitstekend. Geen zwakke broeder te vinden. Ook solo en als duo met zijn broer Tim slaat Neil de plank nooit mis. Erg knap.

Vier sterren had ik genoteerd voor Together Alone en dat behoeft geen aanpassing. Door de jaren heen een blijvertje gebleken.

De laatste plaat voor de terugkeer op plaat gebied met Time on Earth in 2007. Wat mij betreft de beste van de heren. Waar Woodface alom wordt beschouwd als het sterkste album van de band heb ik dat met deze worp. De voorganger telt enkele uitstekende songs maar bevat de schijf met name op de 2e helft ook wat nummers die niet in de schaduw mogen staan van nummers als It's Only Natural, Fall at Your Feet en Four Seasons in One Day. Together Alone klinkt avontuurlijker, spannender, mysterieuzer (hallo Fingers of Love)!!
en heeft voor mij meer diepgang zie/hoor; Private Universe en Distant Sun. Uiteraard zijn de vaak Beatlesque melodieën aanwezig en ontkom je ook niet aan de typische samenzang maar met Together Alone heeft de band zijn magnum opus geschreven. Een klassieker is het echter net niet, daarvoor verschilt het niveau net even teveel tussen de nummers onderling.

Voor mij het hoogtepunt uit hun oeuvre en zelfs mooier dan "Woodface". Donker, melodieus en ontroerend mooie nummers. Weet me te raken sinds de cd uitkwam. Ik kan alle nummers uit mijn hoofd meezingen.

Mijn favoriete nummers :

Kare Kare (3:35)
Nails in My Feet (3:38)
Black and White Boy (4:00)
Fingers of Love (4:26)
Private Universe (5:37)
Distant Sun (3:50)
Together Alone (4:13)

Alle 13 goed !!!
Echt, vind het moeilijk om een favoriete-lijstje te maken.
Topalbum en wmb toch een stukje beter dan Woodface.
Ga pitten en eerste wat ik doe als ik uitgeslapen ben is deze CD lekker hard afspelen

Inderdaad . Een beresterk album. De meeste mensen vinden Woodface zeer goed ( en dat is ook zo ), maar deze moet zeker niet onderdoen. Persoonlijk zet ik deze het meeste op van al de CH cd's.

Zure opmerkingen van mijn kant over de bejaardenpop (of een aanverwant pejoratief) van Crowded House zijn hier en daar op dit forum terug te vinden. En toen werd ik een tijdje terug via de MuMeLadder op Private Universe van deze plaat geattendeerd. Dat was stiekem toch wel een heel mooi liedje. Een bescheiden mental note was gemaakt. Daarnaast is de waardering voor voorganger Split Enz de laatste jaren ook wel gegroeid. Afgelopen zaterdag voor weinig dit album uit een tweedehandsbak gevist. Mocht het verder niks zijn, dan was dat ene nummer toch in elk geval maar binnen.

Vrijwel het hele album gaat echter als positieve verrassing de boeken in. Wellicht is het de wat bitterzoete toon die dit album, anders dan ander werk van de band, domineert. Vertwijfeld kijk ik nog even terug naar het voorgaande hitalbum... nee, daarvan kan ik me bijna de helft van de nummers nog zo voor de geest halen en dat zijn geen prettige herinneringen. Enfin, wie weet wat er nog eens herkanst wordt.

Een kleine belofte naar Casartelli die ik misschien wel 2 jaar geleden al deed. Dit album checken en die belachelijke 2,5 voor dit album in heroverweging nemen....

Nou t duurde even en ik heb t album eindelijk weer eens opgezet. Ja, prachtig... melancholisch is het toverwoord in de ballads en bij uptempo rockers komt het woord duister bij me op. Het trio Private Universe, Walking on the Spot en Distant Sun incl de 2, relatief gezien, bekendste singles is het mooist naast de muzikaal zeer rijke opener.

wat een toeval (of niet) dat het laatste bericht hier...juist onze vriendelijke mod is. En het cijfer is aangepast

Dit album heb ik lang over het hoofd gezien, geen idee waarom want toch echt wel een liefhebber van hun muziek. Together Alone is wederom een ijzersterk CH album. Er kan maar 1 de beste zijn en dat is Temple Of Low Men. De overige 3 eerste albums tot hun (tijdelijke) split waardeer ik met een ruime 4 en een halve ster.

Distant Sun is wederom een standout in het oeuvre van Crowded House.

Redelijke cd, tot nu:

1. Woodface
2. Temple of Low Men
3. Crowded House
4. Together Alone

Ik vind dit toch wel een stapje terug na het album "Woodface". Er staan mooie nummer op, zoals : "Black & White Boy" en "Distant Sun", maar ook een aantal nummers waar ik niet zoveel mee heb.

Geweldig album in alle opzichten.

Ook in mijn ogen en oren een topper van een plaat met een rits geweldige songs.
Het is mij altijd een klein raadsel gebleven waarom voorganger Woodface - hoewel een goed album - bij veel liefhebbers wat hoger aangeschreven staat.
Met Together Alone ontwikkelde Finn zich tot een breder ontwikkelde songwriter getuige songs als Nails In My Feet, Fingers of Love, Private Universe. Hoewel de Beatles invloeden er altijd al dik oplagen vind ik dat op Together Alone al wat minder. En dat vind ik een positieve ontwikkeling.

ja...vroeger schatte ik woodface ook veel hoger in en was dit ergens een teleurstelling, maar dit is gewoon een heel sterk album! mijn favoriet nummer van hen staat hier ook op: 'distand sun'

Distant Sun was ik zelfs vergeten te vermelden. Een uitstekende track.
Together Alone is fraai en vormt in mijn ogen het magnum opus van de band.