Dire Straits - Making Movies (1980)

Making Movies is de titel van het derde Dire Straits album, en die naam is goed gekozen. Ieder nummer is een mini scenario op zich, een soundtrack voor een korte speelfilm. Als we Oscar winnaars mogen aanwijzen dan behoren Tunnel Of Love en Romeo And Juliet in ieder geval tot de genomineerden. Beide songs mogen we rekenen tot het greatest hits oeuvre van de band. Making Movies is een onderhoudende plaat met fijne nummers. Het is allemaal niet bijster spannend of vernieuwend maar wat geeft het. Mark Knopfler & co swingen zoals we dat van hen gewend zijn. En meer vragen we niet.

'Making Movies' is wederom een leuke plaat van Dire Straits, met sterke nummers als 'Tunnel Of Love' en 'Romeo & Juliet'. Toch heb ik het gevoel dat het album een beetje inzakt naarmate het einde nadert. 'Skateaway' is een oerdegelijk nummer, dat wel, maar met deze drie nummers heb je het een beetje gehad, vind ik.

‘Expresso Love’, het vierde nummer op de plaat, is nog wel goed, maar het mist dat tikkeltje extra dat voorgaande nummers wel hebben. ‘Hand In Hand’ begint al een beetje afgezaagd te klinken. ‘Solid Rock’ is zelfs ondermaats voor een band als Dire Straits.

Toch nog een laatste lichtpuntje: de vreemdste song van allemaal, ‘Les Boys’, is experimenteel, maar wel goed. Zo wordt dit album toch nog afgesloten met een positieve noot.

3.5 sterren

Het was in deze zomer dat ik in een behoorlijke lange periode van ouw plaatjes draaien zat.
Dit doe ik bij voorkeur met de koptelefoon als vrouw en kinderen al slapen.
Eerst U2 toen Bowie, Genesis en Van Der Graaf Generator.
Zo kwam ik dus bij Mark Knopfler / Dire Straits terecht.
Wat ik dan ook doe is even door de desbetreffende pagina's op Musicmeter fietsen.
Wat mij opvalt bij de DS en Knopfler pagina's is dat nogal eens bezoekers het nodig vinden om uitgebreid te melden dat ze het maar saai of slaapverwekkend vinden.
Nu wordt blijkbaar rustigere of mooie muziek verward met saai (geld dit ook voor mooie boeken, vrouwen films lieveheersbeestjes?).
Ach ik begrijp dit ook wel we leven in vluchtige tijden met een druk op de knop download je in een fractie de gehele MK/DS discografie en kun al binnen een half uur mekkeren over het gehele repertoire.

Maar nu Making Movies.

Eind jaren 70 maakte ik als zovele kennis met de DS d.m.v. Hun debuut.
Ik had natuurlijk niet het eerste exemplaar(ik zit 1.000 – 20.000) dit was voorbehouden aan Rudiger en Running on Empty.
Het waren roerige tijden van punk en new wave en in het begin waren de DS nog niet zo goed te plaatsen (Oor stuurde er de eerste jaren hun punk redacteur Peter van Bruggen op af.)
Toen ik op een herfstige zaterdagmiddag tegen making movies liep in de nieuw bak bij mijn favorieten platenboer was ik snel klaar met mijn keuze.
De platentas klapperend en dansend aan het fietsstuur naar huis.
Thuis aan gekomen met de hoes op de schoot luisteren naar kant 1 Tunnel of love, Romeo and Juliet en Skateaway (Ik ben dat weekend rauwelijks nog aan kant 2 gekomen ik vond kant 1 zo mooi die moest ik blijven beluisteren.

Nu 30 jaar later zit ik weer te luisteren maar nu met een CD'tje

De plaat opent majestueus met Tunnel of love waar alle facetten van de Dire Straits worden getoond zoals , opwindende rock, mooi/goed gitaarwerk mooie (saai???!!!!) stukjes muziek zoals het einde .

Track 2 Romeo and Juliet is een echte favoriet van mij (live kun je hier zo mooi omheen spelen en dan dat geweldige intro in zetten en naar het publiek luisteren).
Ik wil hier even stilstaan bij de zanger Knopfler.
Nu is dit zo wie zo een album met sterk beeldende teksten en MK is hier een geweldige verteller.
Luister hier alleen even naar de eerste 2 coupletten hoe mooi de volgende 2 zinnen gezongen/verteld worden.
say something like you and me babe how about it? Of
he's underneath the window she's singing hey la my boyfriend's back.
Luisteren, horen en ondergaan.
Skateaway is ook weer zo'n beeldende track, hoezo making movies.
De verteller trekt deze track ondersteund door lekker gitaarwerk naar zich toe .

Expresso love is gewoon een lekker nummer, I was made to go with my girl, like a saxophone was made to go with the night en dan de gitaarsolo.

Bij Hand in hand moeten we toch even praten.
Dit is dus niet zo'n ballad als Lion Ritchie of Elton John ze maken waarbij de zangers als wel de luisteraars meteen al snikkend van het huilen overmand wordt.
Dit is pardon me dames een mannen ballad.
Mooi een beetje ongepolijste coupletten met lekker refrein.
Laatste couplet is favoriet.
Solid Rock is zoals de naam al zegt een rocknummer, heerlijk.
Dit is het kortste nummer maar dit komt omdat het zo snel wordt gespeeld.
Het mooie van Making Movies vind ik dat de nummers wat betreft volgorde perfect geprogrammeerd zijn, zo is het een mooi geheel.

Nu komen wij bij Les boys, Ik ga het nog een keer proberen.
Volgens mij is dit geweldig nummertje de juiste afsluiter van een filmalbum.
Op een walsje wordt hier een soort tragikomedie verteld.
Hoor het koortje in Some tourist take a photograph.
De solo , hoezo solo? Luisteren!
Lees de mooie tekst (making movies) nog eens na.
De laatste zin wordt tenslotte helemaal uitgerekt en dan is het afgelopen het doek valt.

Beste mensen neem een keer geen desert bij het eten , een kratje bier minder en koop deze prachtige CD neem geen genoegen met zo'n lullig MP3tje.
Ik zag dat ik hier 4,5 ster had staan dit is dus absolute onzin.
Enkel 5 sterren en een oscar nominatie.

Album dat wel wat waardering verdient, na die schitterende eerste met het ongelooflijke sultans of swing er op! En hier staat dan weer Tunnel Of Love en R&J op. The Dire Straits vind ik toch een van de betere commerciëlere bands van de jaren '80. Mark Knopfler zijn stemklank en dan die gitaarpartijen! En de andere hadden ook wel allemaal hun instrument onder de knie!

Mooie plaat van Dire Straits. Met name de eerste twee nummers zijn fantastisch. Opener "Tunnel of Love" is een mooie muzikale trip met sfeervol en prachtig gitaarspel van Mark Knopfler. Ook het tweede nummer "Romeo and Juliet" is een Dire Straits klassieker. Samen met "Espresso Love" zijn dit de hoogtepunten van "Making Movies". De overige nummers zijn verre van slecht, maar met name de twee openingstracks steken er wel met kop en schouder bovenuit. De composities op "Making Movies" zitten gewoon goed in elkaar, maar uiteindelijk is Mark Knopfler de aantrekkingskracht van Dire Straits. Het is altijd een genot om Knopfler te horen gitaarspelen en dat is ook weer duidelijk hoorbaar op "Making Movies".

Schitterend album nog steeds met als hoogtepunten de eerste 2 nummers, Les Boys is het minste nummer maar nog steeds best goed.

Ben blij dat ik het op vinyl heb

Making Movies staat op speciaal van de analoge tapes gemastered en audiophile pressed at Pallas-Germany. Het is een genot voor het oor. En dat ligt natuurlijk niet alleen aan de geluidskwaliteit, maar vooral aan wat je hoort.

Op dit Dire Straits album staan twee favoriete nummers van de band, die ze alleen maar overtroffen op hun live album Alchemy. Met name Tunnel of Love, wat daar maar liefst bijna een kwartier duurt, klinkt nog wat kruidiger als op deze LP. Niettemin blijft de studioversie natuurlijk ook heel fraai, vooral dat rustige tussenstukje. Romeo & Juliet is zo'n mooi nummer. Ook hier een mooie afwisseling tussen rustige en wat 'steviger' stukken, die het nummer en het verhaal de nodige dynamiek geven.
Heel side One van deze plaat is de moeite waard, want Skateaway heeft een heerlijke sound over zich. Alle instrumenten komen hierop prima uit de verf, natuurlijk de gitaar, maar ook de piano en de drums.

Op side B zijn Expresso Love, met die mooie piano en Solid Rock, met die fijne gitaar, hele aardige herkenbare Dire Straits songs. Het zijn nummers die lekker 'lopen' en in het gehoor liggen. Zou Expresso trouwens een taalfout zijn? Het moet Espresso zijn... Hand In Hand is minder bijzonder, wel aardig, en Les Boys hadden ze gewoon weg kunnen laten. Al met al toch een LP die de moeite meer dan waard is, zeker side One.

Nou, ik ben wel zo'n liefhebber van dit album dat ik zowel de originele swirl-CD als de remaster heb, maar ik hoor, behalve een iets hoger overall-volume, weinig verschil tussen die twee. Eigenlijk zonde om beide versies te bezitten, maar ik laat het maar zo.

Vanavond - vrouw en kinderen het huis uit, zodat het volume open kan - de originele Vertigo LP weer eens op de draaitafel gelegd en die bevestigt wat anderen hier ook al melden: geluidstechnisch is dit een fantastische opname. Vooral de nummers op kant 1 zijn heerlijk in balans, zeker als drummer Pick Withers in nummers als Romeo & Juliet en Skateaway stevig inzet tijdens de refreinen. Valt me bij het draaien van dit album trouwens op dat Dire Straits een stuk minder speels en uitgebalanceerd klinkt nadat Pick Withers de drumkit verlaten heeft. Wat een heerlijke fills heeft die man op die eerste drie platen neergelegd.

Ik vind dit overigens niet het beste DS-album, dat blijft voor mij toch het uiterst sfeervolle debuut. Het had misschien anders gelegen als ze de kwaliteit van kant 1 hadden doorgetrokken naar kant 2. Maar nee, na de eerste drie nummers, die stuk voor stuk vijf sterren waard zijn, zakt deze plaat op kant 2 nogal in: twee nummers in de categorie 'wel aardig' (Les Boys, Hand in hand) en twee eendimensionale rocknummers die me gewoon weinig doen. Het is dat de piano van E Street Band-lid Roy Bittan die nummers nog wat verlevendigt, maar anders... Juist in die nummers klinkt al het stadiongeluid door waar Dire Straits grote successen mee zou gaan behalen, maar dat mij niet echt aanspreekt.

Kortom: Kant 1 = 5 sterren, kant 2 = 2,5 ster. Ik rond het af naar een totaalscore van 3,5.

Een album waar soms net wat meer pit in zit dan in de vorige twee albums het geval was. Tunnel Of Love is wat feller, Espresso Love heeft dat ook. Die laatste is overigens best prettig en dat komt mede door de pianopartijen. Solid Rock heeft een valse start met de boogie piano, maar herpakt zich wel vrij goed. Verder valt op hoe saai dit album is. Het tempo ligt laag, er gebeurt niets boeiends en is tamelijk slaapverwekkend. Het kenmerkende gitaargeluid lijkt wat te verdwijnen. Skateaway, Hand In Hand en Les Boys zijn complete niemandalletjes. Het prikkelt totaal niet. Romeo And Julliet doet me ook niks. Deze lp mag mijn pa weer terug hebben.


Tussenstand:
1. Dire Straits
2. Communiqué
3. Making Movies

Hoe ben ik al die jaren zo prat gegaan op een Sultans Of Swing en ben ik vergeten hoe weergaloos veel beter Tunnel Of Love als 'hit' eigenlijk is? Ik kan dit nummer 5 keer draaien, het album de volle mep aan sterren geven en daarna klaar zijn. Wat een prachtige song met een zwoele, zomerse en toch ietwat melancholische vibe. Een mini-epic die zijn weerga niet kent. Benieuwd of ik nog iets mooiers op de komende albums ga tegen komen.

Goed, de rest van het album eerst nog. Romeo And Juliet is een eveneens een prima hit met een leuke lyrische twist op het originele verhaal. Bij een nadere luisterbeurt viel me ineens de zin 'And I can't do a love song like the way it's meant to be' en de Bon Jovi-fan in mij veerde op. Potverdrie Jon, heb je Mark Knopfler geparafraseerd op Always? Expresso Love en Solid Rock geven me ook een fijne dosis energie.

Making Movies voelt heel levendig aan door de heldere productie, maar ook door het spel. De nummers voelen veel vuriger en dynamischer aan en de term 'achtergrondmuziek' durf ik hier echt niet te gebruiken. Is het de hand van Jimmy Lovine als producer of was de aanwezigheid van broer David Knopfler dan altijd iets dat het geheel een beetje gezapig maakte? Dit album rockt en is nog steeds fijn melodieus, bijna gezapig, maar niet te.

Les Boys doet het dan weer helemaal niet voor me. Hier gaat het net iets 'te' soft en kabbelend terug. Desalniettemin heb ik dan al zoveel moois gehoord dat het me allemaal niets uitmaakt. Fijn fris en energiek album dat voor mij zoveel fijner wegluistert dan de twee eerste, toch wat oubolligere albums.

Tussenstand:
1. Making Movies
2. Communiqué
3. Dire Straits

Hoe goed Dire Straits hun muziek is, zo lelijk zijn hun platenhoezen. Er zijn wel wat uitzonderingen (ik heb altijd een zwak gehad voor die hoes van de Money for Nothing verzamelaar) maar dit is gewoon een rode vlek met een blauwe band.. Gelukkig is de muziek die hierop staat wel geweldig. Een album waar in de achtergrond wel wat problemen waren - onder andere het vertrek van David Knopfler omdat er ruzie was tussen de Knopfler broertjes - maar daar valt weinig van te merken is. Making Movies benadert nagenoeg de perfectie en het is alleen die verdomde Les Boys die jammer genoeg wel wat afbreuk doet. Het is een catchy nummer, ik zit nog altijd een paar uur met het refrein in mijn hoofd wanneer ik het album heb gedraaid, maar het past zo verschrikkelijk slecht bij de geweldige songs waar we de voorafgaande 35 minuten op getrakteerd werden. Ze hebben indertijd nog een aantal nummers opgenomen die niet op Making Movies zijn terecht gekomen (Making Movies, Suicide Towers, Twisting by the Pool en Sucker for Punishment) en voor mijn part had Les Boys verwisseld mogen worden voor één van die nummers. Ik ben daar weliswaar niet 100% zeker van, want van de meeste nummers (Twisting by the Pool werd uiteindelijk gereleased op ExtendeDancEPlay en past in die versie hier ook niet echt) is enkel maar een ruwe demoversie terug te vinden. In ieder geval: het hoogtepunt zit hem aan het begin met Tunnel of Love en Romeo and Juliet maar tot aan nummer 7 zijn het allemaal pareltjes.

De hoes ... het is maar een hoes natuurlijk en de diepere betekenis ontgaat ook mij. Opvallen doet hij wel. Dan maar verder over de muziek. Ik vond en vind dit muzikaal het sterkste album van de band. En dan heb ik het vooral over Tunnel of Love, Romeo and Juliet en mijn favoriet Expresso Love.

Daarmee is vooral de start van het album ijzersterk. David Knopfler verliet tijdens de opnames in augustus 1980 de band na verhitte discussies met broer Mark, zo weten we nu. Waarschijnlijk zal de broedertwist iets met macht en muzikale koers te maken gehad hebben, er kan immers maar één kapitein zijn op een schip. De kwaliteit van dit album is er niet minder om. Gloedvolle, gepassioneerde songs, schitterend gitaarwerk, een lekker stevig rockgeluid. Dan laat ik Les Boys even buiten beschouwing, maar dat hoef ik niet uit te leggen, denk ik.

Dire Straits is met dit derde album ver gekomen in songwriting en bandgeluid. Samen met Love over Gold (1982), een album dat veel meer op filmmuziek lijkt, de beste albums van de band naar mijn mening.