Dire Straits - Making Movies (1980)

Les Boys vind ik helemaal geen verkeerd nummer, gewoon heerlijk subtiel en altijd nog beter dan Walk Of Life of Money For Nothing.

Dire Straits transformeert hier van JJ Cale achtige gitaarrock naar plastic powerpop. Ze doen dat op zich niet slecht: op songs als Tunnel Of Love en Romeo & Juliet is weinig aan te merken.

Het euvel van deze popformule blijkt vooral in Espresso Love en Solid Rock. Ook geen slechte nummers, maar ze komen veel en veel beter tot hun recht op Alchemy Live. Op deze LP klinken ze alsof men op bordkarton staat te spelen.

Hand In Hand en Les Boys zijn van die typische Knopfler-ballads zoals die ook op het debuut en Communiqué stonden, maar ik mis hier de warme gloed van die eerste twee lp's. Het gitaarbandjes-gevoel is weg, het klinkt als Knopfler met anonieme begeleidingsband. En dan vooral Knopfler de singer/songwriter en niet de gitarist.

Wat mij betreft dus een mindere plaat van deze band.

Vind het juist een van de aardigere cd's van Dire straits.

De groep leent zich overigens prima voor het zelf samenstellen van favoriete Dire straits cd's, niet in de laatste plaats omdat ze er ook altijd in slagen een aantal mindere nummers op een cd te krijgen (hier vind ik Romeo and Julliet erg traag).

Maar, dat gezegd hebbende, het overige is redelijk boven het Dire straits gemiddelde, vooral Tunnel of love en ook Solid rock.

Is het algemene verhaal bij Making movies niet zo, dat Dire straits zich met deze cd herstelde van alle kritiek op voorganger Communiqué? (meen ik mij nog te herinneren).

Is de pers ooit ergens lovend over Dire Straits geweest dan?

Communiqué klonk indertijd wat ouwerwets, lees: jaren '70.
Dus dacht Knopfler dat ie maar met z'n tijd mee moest gaan.
Making Movies klinkt dus helemaal hip voor 1980, maar anno nu veel gedateerder dan Communiqué.

Ik vind Skateaway een ONZETTEND lekker en vooral ook swingend nummer.

Wederom een donders fijn album

Voor mij blijven vooral de twee eerste songs toch de sterkste... van dit album.

Skateaway kan je daar ook toe rekenen .
Tunnel Of Love is ook het beste nummer op dit album.

Skateaway that's all!

Beste album van Dire Straits vind ik

Vind ik ook!

Ik lees hier net over op wikipedia. Over Skateaway dan dus

1980/1981 is nog net van voor mijn tijd. Tenminste de tijd dat ik actief begon met radio en Top 40 luisteren en MTV kwam nog later. Ik kende de clip niet. Ongelofelijk Eighties, maar wel leuk (jammer dat ze zelf ook nog komen opdraven en Jay niet lekker door NYC rollert bij het instrumentale outtro). Dat met die walkman wist ik dus niet, maar past wel heel goed in het beeld van audiofielie. Was toen nog niet zo met de betekenis van de teksten bezig.

Dire Straits was tot mijn 18e mijn grote favoriet. "Making Movies" vind ik denk ik nu nog wel hun beste album, waarop 'Skateaway' mijn favoriete nummer was.

"Skateaway" is a 1980 rock song by Dire Straits, dealing with a female roller-skater (Jay Curley/Jayzik Azikiwe) breezing through busy city streets, who is listening to a then-newly-released Walkman. It appears on Making Movies. Released as a single in 1981, the song was accompanied by a video that was popular on MTV. The line "making movies on location" was from the unreleased track Making Movies (Song). Bron: wikipedia.

Toch voor veel mensen een onbekend nummer (niet voor de fans) dat Skateaway.

Heerlijk dat einde mocht mij van mij nog wel een tijd doorgaan

Kees-Jan heeft gelijk.

Skateaway is zelfs nog op single uitgekomen ( ik heb hem nog steeds ).
Tijdens `n live optreden in 1983 in de Seineken Halle Tokyo bleef op `n gegeven moment iemand in het publiek maar roepen Skateaway Skateaway , tot vervelens aan toe en toen riep Mark tussen 2 nummers door Why Don`t You Skateaway .
Best wel `n opvallend moment.

Geweldig album samen met debuut en love over gold de beste.
Tunnel of love 5*
Romeo & Juliet 5*
Skateaway 5*
Expresso Love 4.5*
Hand In Hand 5*
Solid Rock 5*
Les Boys 4.5*

'Making Movies' is wederom een leuke plaat van Dire Straits, met sterke nummers als 'Tunnel Of Love' en 'Romeo & Juliet'. Toch heb ik het gevoel dat het album een beetje inzakt naarmate het einde nadert. 'Skateaway' is een oerdegelijk nummer, dat wel, maar met deze drie nummers heb je het een beetje gehad, vind ik.

‘Expresso Love’, het vierde nummer op de plaat, is nog wel goed, maar het mist dat tikkeltje extra dat voorgaande nummers wel hebben. ‘Hand In Hand’ begint al een beetje afgezaagd te klinken. ‘Solid Rock’ is zelfs ondermaats voor een band als Dire Straits.

Toch nog een laatste lichtpuntje: de vreemdste song van allemaal, ‘Les Boys’, is experimenteel, maar wel goed. Zo wordt dit album toch nog afgesloten met een positieve noot.

3.5 sterren

Heb deze thuis op LP liggen, heerlijk om dat op een platenspeler te horen.

Dit Making Movies heeft een Springsteeneske touch over zich, die vooral in de jaren zeventig zoveel mooie nummers heeft gebracht. Het opbouwen van een verhaal, omlijst met een setting die daar goed bij aansluit. Tunnel of Love en Hand in Hand zijn daar m.i een goed voorbeeld van. Daarnaast vind ik Romeo and Juliet en Skateaway ook mooie sfeerplaatjes. Wel vind ik dat bij The Boss meer pit aanwezig was en minder stof, maar dat kan ook aan de productie liggen. De instrumenten komen m.i niet altijd even goed tot zijn recht, waardoor het soms lijkt alsof het door 1 microfoon is opgenomen, waar Mark Knopfler tegelijkertijd ook nog eens in moest zingen. Ik vind trouwens dat Knopfler met de jaren beter is gaan zingen. Dylan en Knopfler hebben wat mij betreft vocaal gezien toch wel wat overeenkomsten.
Wat Les Boys betreft, dat is een leuke afsluiter en ik kan mij zo voorstellen, dat Knopfler dit in de studio ietwat heupwiegend heeft ingespeeld.
Prima plaatje.

Ik vind de sound van de Dire Straits dromeriger dan van Bruce Springsteen. Die is wat directer wat de muziek betreft, en wat meer recht voor de raap. Wel vind ik de stem van Bruce Springsteen en Mark Knopfler veel overeenkomsten hebben.

Het verschil tussen een Lada en een Mercedes, in ieder geval in vermogen.

Het album moet het hebben van zijn eerste twee nummers maar deze zijn dan ook super. Ik vind ze beide zeer oprecht en romantisch..

Helemaal mijn idee. Originele vinyl boven alles!!

Les Boys do Cabaret, Les Boys are glad to be gay

maar afgezien van dat feit, jawel, een klassieker van jewelste zulle!

Les Boys is een rustig en subtiel nummer, iets waar Dire Straits goed in was. maar Dire Straits maakten in essentie rockmuziek, en met rockmuziek moet je ook stevig kunnen knallen. Dat ze dat ook konden, bewezen ze life juíst met Money For Nothing, Walk of Life en Solid Rock.

Ik snap niet waarom de meer swingende en stevigere rocknummers van Dire Straits hier op MuMe zo vaak kritiek krijgen. Met de drie eerder genoemde nummers bewezen ze life door het dak te kunnen gaan. Dire Straits konden wel meer van juist dit soort nummers in hun repetoir gebruiken.

Ik prefereer nog altijd Solid Rock vér boven het nietszeggende Les Boys. Van mijn part hadden ze wel wat meer platen zoals de ExtendeDancEplay EP mogen maken (hoewel ik niks heb tegen een rustigere plaat als Brothers In Arms).

Les Boys is lekker tongue in cheek gespeeld.
Ik las ooit is een interview (oor?) bij het uitkomen van deze plaat dat ze in een of ander casino of hotel speelde waar in de kelder een Gay cabaret optrad.
Dit is mooi neergezet de muziek past bij de tekst.
Dit is mijn favoriete DS album.

Het was in deze zomer dat ik in een behoorlijke lange periode van ouw plaatjes draaien zat.
Dit doe ik bij voorkeur met de koptelefoon als vrouw en kinderen al slapen.
Eerst U2 toen Bowie, Genesis en Van Der Graaf Generator.
Zo kwam ik dus bij Mark Knopfler / Dire Straits terecht.
Wat ik dan ook doe is even door de desbetreffende pagina's op Musicmeter fietsen.
Wat mij opvalt bij de DS en Knopfler pagina's is dat nogal eens bezoekers het nodig vinden om uitgebreid te melden dat ze het maar saai of slaapverwekkend vinden.
Nu wordt blijkbaar rustigere of mooie muziek verward met saai (geld dit ook voor mooie boeken, vrouwen films lieveheersbeestjes?).
Ach ik begrijp dit ook wel we leven in vluchtige tijden met een druk op de knop download je in een fractie de gehele MK/DS discografie en kun al binnen een half uur mekkeren over het gehele repertoire.

Maar nu Making Movies.

Eind jaren 70 maakte ik als zovele kennis met de DS d.m.v. Hun debuut.
Ik had natuurlijk niet het eerste exemplaar(ik zit 1.000 – 20.000) dit was voorbehouden aan Rudiger en Running on Empty.
Het waren roerige tijden van punk en new wave en in het begin waren de DS nog niet zo goed te plaatsen (Oor stuurde er de eerste jaren hun punk redacteur Peter van Bruggen op af.)
Toen ik op een herfstige zaterdagmiddag tegen making movies liep in de nieuw bak bij mijn favorieten platenboer was ik snel klaar met mijn keuze.
De platentas klapperend en dansend aan het fietsstuur naar huis.
Thuis aan gekomen met de hoes op de schoot luisteren naar kant 1 Tunnel of love, Romeo and Juliet en Skateaway (Ik ben dat weekend rauwelijks nog aan kant 2 gekomen ik vond kant 1 zo mooi die moest ik blijven beluisteren.

Nu 30 jaar later zit ik weer te luisteren maar nu met een CD'tje

De plaat opent majestueus met Tunnel of love waar alle facetten van de Dire Straits worden getoond zoals , opwindende rock, mooi/goed gitaarwerk mooie (saai???!!!!) stukjes muziek zoals het einde .

Track 2 Romeo and Juliet is een echte favoriet van mij (live kun je hier zo mooi omheen spelen en dan dat geweldige intro in zetten en naar het publiek luisteren).
Ik wil hier even stilstaan bij de zanger Knopfler.
Nu is dit zo wie zo een album met sterk beeldende teksten en MK is hier een geweldige verteller.
Luister hier alleen even naar de eerste 2 coupletten hoe mooi de volgende 2 zinnen gezongen/verteld worden.
say something like you and me babe how about it? Of
he's underneath the window she's singing hey la my boyfriend's back.
Luisteren, horen en ondergaan.
Skateaway is ook weer zo'n beeldende track, hoezo making movies.
De verteller trekt deze track ondersteund door lekker gitaarwerk naar zich toe .

Expresso love is gewoon een lekker nummer, I was made to go with my girl, like a saxophone was made to go with the night en dan de gitaarsolo.

Bij Hand in hand moeten we toch even praten.
Dit is dus niet zo'n ballad als Lion Ritchie of Elton John ze maken waarbij de zangers als wel de luisteraars meteen al snikkend van het huilen overmand wordt.
Dit is pardon me dames een mannen ballad.
Mooi een beetje ongepolijste coupletten met lekker refrein.
Laatste couplet is favoriet.
Solid Rock is zoals de naam al zegt een rocknummer, heerlijk.
Dit is het kortste nummer maar dit komt omdat het zo snel wordt gespeeld.
Het mooie van Making Movies vind ik dat de nummers wat betreft volgorde perfect geprogrammeerd zijn, zo is het een mooi geheel.

Nu komen wij bij Les boys, Ik ga het nog een keer proberen.
Volgens mij is dit geweldig nummertje de juiste afsluiter van een filmalbum.
Op een walsje wordt hier een soort tragikomedie verteld.
Hoor het koortje in Some tourist take a photograph.
De solo , hoezo solo? Luisteren!
Lees de mooie tekst (making movies) nog eens na.
De laatste zin wordt tenslotte helemaal uitgerekt en dan is het afgelopen het doek valt.

Beste mensen neem een keer geen desert bij het eten , een kratje bier minder en koop deze prachtige CD neem geen genoegen met zo'n lullig MP3tje.
Ik zag dat ik hier 4,5 ster had staan dit is dus absolute onzin.
Enkel 5 sterren en een oscar nominatie.

Geweldig bericht Rudiger S , eh bedoel natuurlijk Rudi S .

Inderdaad, mooi en goed verhaal. Dire Straits was een verademing qua muzikale armoede eind jaren 70 en (begin) jaren 80, uitzonderingen daargelaten. Dit is een dijk van een album met een heerlijke afwisseling van sterke rocknummers en goede ballads; een topplaat voor de echte muziekliefhebbers.

Mooi omschreven Rudi S en ik denk inderdaad dat ik het was Sorry Rüdiger