The Veils - Time Stays, We Go (2013)

Ik zie dat The Pearl nu de meeste stemmen krijgt. Aanvankelijk een weinig opvallend nummer, maar langzaam kruipt het onder je huid, waardoor het inmiddels ook mijn favoriete nummer is geworden.

Voor mij was het een erge tegenvaller. The Veils zijn hier zo voorspelbaar dat het saai wordt. De nummers klinken stuk voor stuk alsof ik ze al eens heb gehoord ergens. Niet leuk, ik had er veel meer van verwacht. Ik zal het morgen nog een paar x proberen, maar dan geef ik t op.

Goed dat je het nog een paar keer probeert. Dit album is een groeier, althans dat was het voor mij en lees ik hier ook terug. Live klonken de nummers overtuigend en echt goed.

Vreemd dat deze van The Veils zo weinig weerklank vindt. Mij bevalt ie steeds beter, met The Pearl en Birds voorlopig als prijsnummers.

Kom hier toch een beetje van terug. Dit album is toch wel gegroeid bij mij. Through The Deep Dark Wood, Train With No Name, Dancing, The Pearl, Sign Of Your Love en The Birds zijn ijzersterk. De rest is niet slecht, maar wel wat minder. Dit komt opvallend genoeg vrijwel in zijn geheel overeen met de meest gewaardeerde tracks door users hier.

Blijft voor mij onbegrijpelijk dat ze nog niet een veel groter publiek hebben bereikt. Het lijkt er op dit album imo zelfs een beetje op dat ze wel geprobeerd hebben door iets minder rauw te klinken.

Met een gemiddelde (bij mij) van 4 sterren over 4 albums en een ongekend sterke live show in de Melkweg een van mijn favoriete bands, zeker van de laatste 10 jaar.

Is voor mij ook een raadsel, maar misschien een aantal factoren die mee kunnen spelen (al blijft het gissen):

- net iets te 'moeilijk' voor (commerciele) radio, dus geen 'hits'
- hoewel de band in Londen is gevestigd, is het een vrij internationaal gezelschap, wat denk ik de reden zou kunnen zijn dat de Engelse bladen nooit aandacht aan the Veils hebben besteed. In Engeland is deze band dan ook totaal onbekend.
- de stijl van the Veils is nu niet echt hip.
- er staat geen groot label (en budget) achter deze band; ze brengen hun platen zelf uit.

Door positieve reacties dit album aangeschaft. Kende de band nog niet maar moet zeggen nummer 1 en 2 klinken goed, op naar nummer 3!

Dit album van de Veils maakt dat ik me nog sterker in hun werk verdiep. Als je ze ruimte geeft is het fantastische muziek. Ik kocht vanmiddag op de gok een 2e hands cd'tje bij de plaatboef van hen. The runaway around. Het is wel erg goede muziek als je het laat groeien. Heb deze cd weer aanstaan. Mooi....Soms gebeuren er nog mooie dingen. De laatste mooie vergelijkbare ervaring was met Shearwater.

Fijn album van The Veils, hoewel het niet kan tippen aan eerder werk. Finn Andrews komt vocaal weer enkele malen vlijmscherp uit de hoek, en de meeste nummers hebben iets aanstekelijks. Opener 'Through the Deep, Dark Wood' is daar misschien het beste voorbeeld van, een mix van subtiliteit en power.

Ik moest meerdere malen aan andere artiesten / bands denken, dat wel. Maar dat is geen schande. 'Train with No Name' doet namelijk erg aan als iets dat van Arcade Fire had kunnen komen (vooral de manier waarop "Love gather your rosebuds while you may; cause once the night arrives, it's here to stay" wordt gezongen, en het lekkere gitaarloopje op de achtergrond), en de bezwerende eerste strofe van 'Dancing with the Tornado', dat dan weer aan één van de grootmeesters der bezwering doet denken, Nick Cave.

Het is ook een groeialbum, in mijn ervaring toch. Ik kon er, eerlijk gezegd, de eerste keer dat ik 'm beluisterde, niet al te veel mee. Een gevalletje "te veel gewend", denk ik dan. Ik miste ook wel de fragiliteit van de laatste nummers op de voorafgaande EP (waaraan ook wordt gerefereerd in het nummer 'Another Night on Earth':

"Or is it the troubles of the universe, or just the troubles of the human brain?"

Met z'n 40 minuten duurt de plaat ook niets te lang, waardoor het altijd prettig is om 'm te beluisteren. Gewoon 10 aanstekelijke popsongs, met hier en daar een interessante tekstflard, hoewel ik een beetje op mijn honger blijf zitten in dat opzicht.

3,5 sterren

Ik heb The Runaway Found ontdekt via de online muziek service Pandora, toe we daar vanuit Europa nog toegang tot hadden.
Toevallig zag ik dat dit album uit was, all tussenliggende albums heb ik nooit gehoord.

"Time Stays, We Go" eerst maar eens een flink aantal keer rustig beluisterd, eerst via Spotify en inmiddels is de cd binnen.

Wat mij opvalt is dat Finn Andrews flink gegroeid is als muzikant en schrijver. De magie en het onstuimige van The Runaway Found heeft het niet, maar dat hoeft ook niet. Deze The Veils bevalt me uitstekend. Er zit werkelijk geen slecht nummer tussen.

Het is typisch zo'n album dat moet groeien. Ik wist eerst niet zo goed wat ik moest met bijvoorbeeld "Turn from the Rain", maar het is na een paar keer luisteren zo'n nummer dat je vrolijk meefluit, maar er zitten nog een paar laagjes onder.

Bij vlagen kinkt het inderdaad U2-achtig, maar de vergelijking met Crowded House dringt zich ook op. Dat zijn natuurlijk alleen maar referenties of associaties die je zelf hebt.

Het is een evenwichtig album, met goede muzikanten. Zo'n juweeltje in een zee van releases waarvan je bij iedere keer beluisteren weer bedenkt 'verrek, dit is toch wel een erg goed album', zonder dat het je te binnen schiet als iemand roept "vlug, noem je 10 meest favoriete albums". Dat is best jammer. Finn Andrews verdient meer en dit album is eigenlijk het bewijs er van.

Ik draaide Arcade Fire en moest opeens aan dat ene album denken, kom, hoe heten ze nou ook al weer, met dat brandende huis...

Kwartje valt, fijn bandje, fijne stem, beetje van alles wat en toch eigen

Prima plaat dit van een leuk eigenzinnige band die zich hier van een wat softere maar doch lekker gelaagde kant laat zien. Album is duidelijk in een soort van gelaten-mellow periode bij elkaar geschreven waardoor de nummers goed bij elkaar passen en muzikaal is het niet overmatig creatief maar juist mooiig en moody omlijst. Helemaal prima, 3,5 met kansen op een halfje meer naarmate de tijd blijft en ik vorder...

Luister voor de gein eens naar "Pijn" van Van Dik Hout...

Herbeluisterd, 4 topsongs: 1, 5, 7 en 8. De verdere omlijsting is ook allemaal het beluisteren waard. Ik ben er nog niet uit of het nu wel of niet een halfje omhoog moet, het is een 3,75 wat mij betreft.

Ook misschien geinig: ik vond 2 tracks die beter hadden geklonken in de handen van andere bands: nr 9 was echt iets voor Beirut geweest waar nr 6 volgens mij echt iets voor the Rapture was geweest.