The Veils - Time Stays, We Go (2013)

Hopen dat ze toch weer het geluid hebben van The Runaway Found. Dat is natuurlijk het beste album van The Veils. Daarna hebben ze dat niet meer kunnen evenaren

Ik hoop met je mee .

Nux Vomica vond ik anders maar een geweldig album

De meeste luisteraars, als ik de gemiddelden van de albums zo bekijk. Voor mij was de koek na The Runaway Found eigenlijk wel op en werd het met het album een stuk minder. Ik sla deze dan ook maar over.

Ik sla hem zeker niet over maar ik sta er wel erg neutraal tegenover: niet eentje waar ik erg naar uitkijk maar di eik gewoon meepik omdat ik zelf vind dat ik dat moet

Ik word op mijn wenken bediend! Vroeg me gisteren nog af of er niet een nieuw album op het punt van verschijnen stond. Het werd tijd. Fijne band dit.

4 jaar na Sun Gangs komt dan eindelijk plaat nummer 4 uit van The Veils, een band die naar mijn idee zwaar onderschat is, zeker buiten de Benelux.

In 2004 kwam Finn Andrews (hij is toch eigenlijk The Veils) met zijn eerste plaat The Runaway Found, een van mijn favoriete platen ooit, met prachtsongs als Lavinia, the Wild Son en the Leavers Dance. Deze plaat liet een 'britpop' achtig geluid horen.
De band werd ontslagen en Finn begon opnieuw met zijn Nieuw Zeelandse jeugdvrienden Liam Gerrard en Sophia Burn (later aangevuld met Henning Dietz en Dan Raishbrooke). In deze samenstelling werd het tweede meesterwerk uitgebracht 'Nux Vomica'. Het britpopgeluid werd ingeruild voor een bluesrock achtig geluid dat deed denken aan Nick Cave & the Bad Seeds. Het resultaat was er echter niet of nauwelijks minder om.
Toetsenist Liam Gerrard stapte op en het het overgebleven viertal bracht vervolgens 'Sun Gangs' uit. Deze is vrij snel tot stand gekomen tijdens een verblijf in Oklahoma en dat is naar mijn idee ook te horen. Het is een goede plaat maar haalt niet het niveau van beide voorgangers.

Drummer Henning Dietz verliet de band en the Veils zelf verlieten hun platenlabel Rough Trade om hun eigen label Pitch Beast op te richten. Finn bracht begin 2011 de vrijwel in zijn eentje opgenomen EP 'Troubles of the Brain' uit. Een leuk tussendoortje maar met weinig echt memorabele songs. Daarna heeft Finn zich teruggetrokken om aan een nieuwe plaat te gaan werken. Het heeft veel tijd gekost om een nieuw platenlabel te vinden, maar uiteindelijk is toch voor het eigen label gekozen. Ik denk dat hierdoor alles langer heeft geduurd (de plaat is al eind 2011 opgenomen in LA), maar nu komt dan toch eindelijk 'Time Stays, We Go' uit, waarop zelfs ex drummer Henning Dietz weer te horen is en waarvoor een nieuwe toetsenist is aangetrokken.

'Through the Deep, Dark Wood' klinkt in elk geval veelbelovend!

YouTube - The Veils 'Through The Deep, Dark Wood': FREE DOWNLOAD!

Hopelijk sluit het album meer aan op Nux Vomica, die was prachtig.

Ik heb een bericht gekregen van livenation.nl dat er een Veils optreden naar Nederland komt!
Maar dat bericht schijnt ook weer te zijn ingetrokken..
want ik kan het niet meer vinden (in 1 keer) weet iemand hier meer van?

Ze staan op Motel Mozaique. Bedoel je dat?

Tour zal binnenkort wel aangekondigd worden. Gerucht van 8 juni Tivoli de Helling op last.fm bijvoorbeeld.
Veils Twitter: LP op rood vinyl...

Ik hoop dat ze een iets andere weg inslaan dan hun vorige 2 albums. Die waren absoluut niet slecht, maar wel veel van hetzelfde.

YouTube - The Veils - Out From The Valley (Live from Abbey Road)

Zijn blazers anders genoeg? (Voor mij wel... !!)

Die video van Out From the Valley doet me heel erg denken aan die prachtige akoestische video van Sun Gangs. Heel mooi nummer! Naar dit album kijk ik heel erg uit. Jammer dat ik niet bij het concert kan zijn in april...

Prachtig nummer dit!

Hier alle versies:
The Veils | Time Stays, We Go - theveils.com

Ik kan niet wachten. Ooit nog mijn favoriete band, kan me nog steeds menig traantje doen wegpinken. Out from the Valley klinkt al mooi; Through the Deep, Dark Wood is echt mijn ding. Topnummer. YouTube - The Veils - Through the Deep Dark Wood

Sun Gangs was dan wel een veel mindere plaat, er staan nog steeds enkele fantastische nummers op, en ik weet nu al dat het openingsnummer van deze nieuwe plaat geweldig is.

ik heb de Sun gangs een heel hoog cijfer gegeven..
maar het is volgens mij toch ook iets minder dan de vorige 2 albums de nummers zijn gewoon wat minder complex en de opbouw is iets minder..

Ik verwacht toch dat dit album veel op de Sun-gangs gaat lijken maar dat is maar een idee

De eerste twee albums waren fantastisch en die derde viel ook best mee (maar haalde het niet bij de voorgangers).
Een band die altijd hoog op mijn 'te zien' lijstje stond en dat kwam er dan ook een keer van; in een kleine zaal als het Rotterdamse Rotown notabene!
Dat was achteraf gezien toch een beetje een teleurstellend optreden. Ik miste het magische, iets wat de band zeker in zich heeft.

Magie mis ik ook op de behoorlijk doorsnee rock-opener Through the Deep, Dark Wood, een nummer waarbij me de angst bekruipt dat we het op dit album met die magie wel kunnen gaan vergeten. Maar goed, het is maar een opener en er volgt immers meer.

Het enigszins swingende Train with No Name bijvoorbeeld waarbij de zang van Finn Andrews me opeens enorm doet denken aan die van zanger James Walsh van Starsailor. Het kan ook komen omdat het muzikaal wel wat overlap vertoont. Niet verkeerd maar toch ook wel redelijk gewoontjes of zijn het hier gewoon een stel verwende oren die inmiddels al zoveel soortgelijke bands hebben gehoord waardoor het onderscheid steeds kleiner begint te worden?

Candy Apple Red kent een fijn bluesy sfeertje (ik heb opeens zin in nieuw werk van Anna Calvi). Met dit soort nummers heb ik dan net even meer zeker ook omdat The Veils dit altijd goed doen: lekker klagerige zang, donker sfeertje..... kom maar op. Dwepen maar! Enige nadeel is dat het ietwat te veel voortkabbelt en het nummer geen spannende wending krijgt.

De titel Dancing with the Tornado lijkt te beloven dat we een dansbaar nummer krijgen. Nu is dat een rekbaar begrip uiteraard maar er zit zeker een bepaalde schwung in. Finn zingt enorm rasperig. Iets wat ik altijd wel prettig aan hem vind maar hier slaat het soms te veel door. Verder een aardig chaotisch nummer.

The Pearl tapt ook uit een vaatje zoals ik niet eerder van ze hoorde. Een moeilijk te plaatsen nummer ook. Het komt wat kleurloos over, ik mis sfeer maar tegelijkertijd klinkt het ook best lekker. Ze maken het de luisteraar duidelijk niet gemakkelijk op dit nieuwe album.

Sign of Love is wederom een nummer dat wat geruisloos aan me voorbij gaat. Ik kan er weinig van maken tot nu toe.

Dan maar snel door met het vrolijk klinkende Turn from the Rain want vrolijk klinken kunnen ze blijkbaar ook. Toch is het een stijl die ik eigenlijk niet bij deze band wil horen: doe mij maar die donkere, depressieve ballads. Slecht is het niet.

Anouk vertegenwoordigt Nederland dit jaar met het nummer Birds maar daar heeft deze Birds uiteraard niets mee van doen. Het nummer kabbelt wat voort en ook hier mis ik spanning. Ik heb ze wel eens sterker gehoord van dit gezelschap. Echt zo'n nummer dat het ene oor in gaat en het andere weer uit.

Another Night on Earth gaat gewoon door op waar het op dit album blijkbaar om draait: midtempo nummers waar de depressieve laagjes wat vanaf gehaald lijken. Geen uitschieter in positieve of negatieve vorm, allemaal wat veilig klinkend. Ik mis echt de opwinding in dit soort nummers.

Afsluiter Out from the Valley & Into the Stars dan maar. Zo aan het einde blijkt dat ze het nog wel degelijk kunnen. Ook dit nummer is anders van kleur dan op bijvoorbeeld het debuut maar dat mag. Zeker als het nu wel iets van spanning met zich meebrengt. De hele tijd vraag je je af waar dit nummer je naar toe zal leiden: het heeft opbouw, er zit wat dreiging in, van het ongevaarlijke soort maar het zorgt er wel voor dat je aandachtig luistert.

Het moge duidelijk zijn dat de band mij voor het eerst wat teleurstelt. Misschien leg ik de lat wat te hoog, misschien moet ik het nog veel vaker gaan beluisteren waardoor het een groei-album blijkt maar tot nu toe gaat het behoorlijk langs me heen en weet het me nergens te raken en dat is iets dat The Veils in het verleden echt goed kon.
Toch wel een tegenvallertje helaas.

Interessante review aERo.. Ik ben na een paar keer luisteren enthousiaster, maar ik kan je redenering volgen.

Time Stays is de meest toegankelijke plaat van The Veils. Samen met het debuut dan. Dat betekent dat de spannende wendingen of de stevige, donkere rockers (a la Nick Cave) zoals op Nux Vomica hier wat achterwege blijven. Ze kiezen duidelijk voor een ander geluid en dat is even wennen. De sfeer is wat losser en optimistischer en ja, veiliger. Maar persoonlijk vind ik juist de meer 'traditionele' (poppier) nummers van the Veils uit het verleden vaak ook de mooiste. 'The House She Lived In' van Sun Gangs hoor ik bijvoorbeeld liever dan 'Larkspur'.

Het geluid van Sun Gangs en de EP Troubles of the Brain wordt verder uitgewerkt en verfijnd. De plaat klinkt rijk gearrangeerd, melodieus en zorgvuldig geproduceerd en gemixed. Het Liedje staat hier centraal en de meeste nummers zijn dan ook mid tempo, met een enkele rocker (Dancing with the Tornado, Through the Deep Dark Wood) en een paar langzame nummers (Candy Apple Red, Out from the Valley).

De kracht van deze plaat zit em denk ik in het songmateriaal: het zijn 10 prachtige en zorgvuldig uitgewerkte liedjes, ik heb geen zwakkere broeders kunnen ontdekken. Na een paar keer luisteren blijven de melodieen in je kop hangen om daar niet meer weg te gaan. 'Train With No Name' en 'Another Night On Earth' zijn tot toe favoriet bij mij. Ok, 'Through the Deep Dark Wood' vind ik iets minder dan de rest.

Ik denk dat the Veils er bewust voor gekozen hebben om juist nu geen 'moeilijke' plaat te maken. Wellicht gaat dit album door het grote publiek omarmd worden. Een knieval voor de commercie? Zo zie ik het zeker niet, het gaat nergens klinken als Coldplay, Kings of Leon of Mumford & Sons. Gewoon tien prachtige 'ambachtelijk' gemaakte popsongs.
Die donkere plaat vol spannende wendingen komt wel weer met een volgende release.
Ik zet voorlopig in op 4*. In ieder geval beter dan Sun Gangs en Troubles of the Brain.

Ik hoopte op een album in de lijn van Nux Vomica......
Binnenkort maar eens op zoek gaan, maar mijn verwachtingen zijn nu wel een stuk minder groot.

Is het flauw om Candy Apple Red de rotte appel van dit album te noemen?

In Dancing with the Tornado hoor ik The Veils zoals ik dat graag wil. Geweldig nummer!!

Interview met het kind dat nu minder bang is...

Afgaande op de recensie van aERodynamIC waren mijn verwachtingen niet hoog maar na het luisteren van dit album moet ik zeggen dat ik me aansluit bij het positiever verslag van thetinderstick.
Dit album heeft gelukkig veel donkere kanten met een Finn die opvallend minder raspig klinkt dan de voorgaande cd's.
Er is veel ruimte voor gitaar wat zeker ten goede komt van de nummers.
Mindere nummers vind ik de "vrolijke" nummers: Another Night on Earth en Turn From the Rain.
Beste nummers Sign of Your Love en Through the Deep, Dark Wood.

Ondanks dat ik meer dan bekend ben met The Veils is ook dit weer zo'n album waar ik aan moet wennen. De eerste luisterbeurt was niet een daverend succes. Alleen het openingsnummer en de afsluiter deden het goed. De tweede luisterbeurt kwamen daar Dancing with the Tornado en The Pearl bij. Nu heb ik 'm een derde maal in mijn playlist en wederom is het weer iets beter. Het is weer typisch The Veils dus. Eerst ben ik bang dat ze de magie verloren zijn, maar langzamerhand flikken ze het toch weer. Zoals normaal begin ik ook hier met 3,5*.

Na een paar luisterbeurten vind ik het best een leuk album. Maar magisch wordt het niet en dat verwacht je wel van hun.

Voorzichtige reacties (ditto score) hier! Na een paar dagen luisteren kan ik nog toevoegen dat ik het echt een goede plaat vind. Een van de betere die ik dit jaar heb gehoord (en Nick Cave, Villagers en Atoms for Peace waren ook al geweldig).. misschien moet bij de rest het kwartje nog vallen?

Ben zeer benieuwd naar het optreden op Motel Mozaique.

Momenteel is 'Birds' favoriet ..!

Ook ik bekijk ieder nieuw album van The Veils met argusogen sinds Nux Vomica. Er zal nooit meer een nieuwe Runaway Found komen. Deze band heeft ook niet voor niets een nieuwe line up sind Nux Vomica.
Hun vorige album Sun Gangs sprak mij het minst aan tot nu toe en ook mijn verwachtingen van dit nieuwe album waren dus niet bijster hoog.
Al met al vind ik het, verrassend genoeg, een lekker album die bij de eerste luisterbeurt meteen aansprak. Zoals Gringo_m al zei is er meer ruimte voor gitaar en zijn ook de melodieën een stuk beter dan op Sun Gangs wat mij betreft.
Birds is momenteel favoriet.
Ik begin op 3.5* maar dat zouden er zomaar eens 4* kunnen worden.

Als je magie verwacht maar je krijgt slechts 10 ijzersterke nummers, is dat dan geen magie? Topplaat!

The Runaway Found was natuurlijk een meesterwerk. Met Nux Vomica gingen ze daar nog eens met groot gemak overheen. Sun Gangs was misschien een herhaling van zetten, maar nog steeds heel erg goed. De EP Troubles Of The Pain was helaas een misser. Maar met Time Stays, We Go is The Veils weer helemaal terug! Niet heel erg vernieuwend of verrassend, maar wel weer gewoon heel erg goed. Hoogtepunten? Als ik dan toch moet kiezen: Candy Apple Red en Another Night On Earth! The Veils blijft één van mijn favoriete bands van deze eeuw.