The Veils - Time Stays, We Go (2013)

De eerste twee albums waren fantastisch en die derde viel ook best mee (maar haalde het niet bij de voorgangers).
Een band die altijd hoog op mijn 'te zien' lijstje stond en dat kwam er dan ook een keer van; in een kleine zaal als het Rotterdamse Rotown notabene!
Dat was achteraf gezien toch een beetje een teleurstellend optreden. Ik miste het magische, iets wat de band zeker in zich heeft.

Magie mis ik ook op de behoorlijk doorsnee rock-opener Through the Deep, Dark Wood, een nummer waarbij me de angst bekruipt dat we het op dit album met die magie wel kunnen gaan vergeten. Maar goed, het is maar een opener en er volgt immers meer.

Het enigszins swingende Train with No Name bijvoorbeeld waarbij de zang van Finn Andrews me opeens enorm doet denken aan die van zanger James Walsh van Starsailor. Het kan ook komen omdat het muzikaal wel wat overlap vertoont. Niet verkeerd maar toch ook wel redelijk gewoontjes of zijn het hier gewoon een stel verwende oren die inmiddels al zoveel soortgelijke bands hebben gehoord waardoor het onderscheid steeds kleiner begint te worden?

Candy Apple Red kent een fijn bluesy sfeertje (ik heb opeens zin in nieuw werk van Anna Calvi). Met dit soort nummers heb ik dan net even meer zeker ook omdat The Veils dit altijd goed doen: lekker klagerige zang, donker sfeertje..... kom maar op. Dwepen maar! Enige nadeel is dat het ietwat te veel voortkabbelt en het nummer geen spannende wending krijgt.

De titel Dancing with the Tornado lijkt te beloven dat we een dansbaar nummer krijgen. Nu is dat een rekbaar begrip uiteraard maar er zit zeker een bepaalde schwung in. Finn zingt enorm rasperig. Iets wat ik altijd wel prettig aan hem vind maar hier slaat het soms te veel door. Verder een aardig chaotisch nummer.

The Pearl tapt ook uit een vaatje zoals ik niet eerder van ze hoorde. Een moeilijk te plaatsen nummer ook. Het komt wat kleurloos over, ik mis sfeer maar tegelijkertijd klinkt het ook best lekker. Ze maken het de luisteraar duidelijk niet gemakkelijk op dit nieuwe album.

Sign of Love is wederom een nummer dat wat geruisloos aan me voorbij gaat. Ik kan er weinig van maken tot nu toe.

Dan maar snel door met het vrolijk klinkende Turn from the Rain want vrolijk klinken kunnen ze blijkbaar ook. Toch is het een stijl die ik eigenlijk niet bij deze band wil horen: doe mij maar die donkere, depressieve ballads. Slecht is het niet.

Anouk vertegenwoordigt Nederland dit jaar met het nummer Birds maar daar heeft deze Birds uiteraard niets mee van doen. Het nummer kabbelt wat voort en ook hier mis ik spanning. Ik heb ze wel eens sterker gehoord van dit gezelschap. Echt zo'n nummer dat het ene oor in gaat en het andere weer uit.

Another Night on Earth gaat gewoon door op waar het op dit album blijkbaar om draait: midtempo nummers waar de depressieve laagjes wat vanaf gehaald lijken. Geen uitschieter in positieve of negatieve vorm, allemaal wat veilig klinkend. Ik mis echt de opwinding in dit soort nummers.

Afsluiter Out from the Valley & Into the Stars dan maar. Zo aan het einde blijkt dat ze het nog wel degelijk kunnen. Ook dit nummer is anders van kleur dan op bijvoorbeeld het debuut maar dat mag. Zeker als het nu wel iets van spanning met zich meebrengt. De hele tijd vraag je je af waar dit nummer je naar toe zal leiden: het heeft opbouw, er zit wat dreiging in, van het ongevaarlijke soort maar het zorgt er wel voor dat je aandachtig luistert.

Het moge duidelijk zijn dat de band mij voor het eerst wat teleurstelt. Misschien leg ik de lat wat te hoog, misschien moet ik het nog veel vaker gaan beluisteren waardoor het een groei-album blijkt maar tot nu toe gaat het behoorlijk langs me heen en weet het me nergens te raken en dat is iets dat The Veils in het verleden echt goed kon.
Toch wel een tegenvallertje helaas.

Finn Andrews heeft iets in zijn stem dat mij weet te raken.
Klonk hij bij de vorige albums nog vrij zwaar op de hand, beetje depressief en met innerlijke woede, hier heeft hij duidelijk meer rust gevonden.
In het begin even wennen, maar ik heb nu een aantal keren vooral de opener Through the Deep, Dark Wood gehoord, en het kwartje valt.
Eigenlijk een nummer met het Grote Gebaar, zelfs geschikt om voor een groot stadionpubliek te spelen.
Zijn zang heeft meer weg van Jeff Buckley, Brett Anderson van Suede en Chris Martin van Coldplay, maar dan net wat minder hoog.
Ik moet tevens denken aan een jeugdige Bono; alsof Finn Andrews zichzelf verjongt heeft.
Vond ik vooral Nux Vomica veel naar Nick Cave neigen, hier hoor ik dus meer 16 Horsepower in terug; duidelijk voorbeeld is Dancing With The Tornado.
Finn Andrews heeft waarschijnlijk zijn leven meer onder controle.
Toen ik hem een paar jaar geleden in Doornroosje zag spelen, stond daar op het podium een zwaar gespannen persoon, waarvan je kon verwachten dat hij elk moment boos kon weg lopen; iets wat uiteindelijk ook daadwerkelijk gebeurde.
Voor mij een grote afknapper van een band die een paar jaar daarvoor zichzelf overtrof op hetzelfde podium, en mij beloonde met een van de mooiste concerten die ik ooit gezien heb.
Ik stond er niet van te kijken als we nooit meer iets van The Veils zouden horen, omdat hij niet meer de kracht zou hebben om een podium te betreden.
Maar nu zijn ze weer helemaal terug, lieten ze op Nux Vomica al een totaal ander geluid horen dan op The Runaway Found, ook nu hoor je weer een andere sound.
Sun Gangs hing er een beetje tussenin, soms nog het duistere van de voorganger, soms geforceerd vrolijk, alsof een groep vrienden rondom het kampvuur aan het spelen was.
The Veils zagen er op het podium dan ook niet uit als een vriendengroep, duidelijk een frontman die de touwtjes in handen had, omgeven door onverschillige ogende muzikanten.
Vergelijkbaar met Billy Corgan en Smashing Pumpkins.
Niks mis mee, want die kwamen desondanks ook met de mooiste resultaten.
Iets wat voor mijn gevoel hier ook wel speelt, al klinkt The Veils hier meer als een band dan voorheen.
Hun muzikale meesterwerk blijft Nux Vomica, maar dit is voor mij wel het meest overtuigende album van 2013.

Deze plaat lijkt gelijk vrij toegankelijk, maar toch werkte het uiteindelijk zo uit dat pas na meerdere draaibeurten alle nummers op hun plek vielen. In eerste instantie springen geweldige nummers als Through the Deep Dark Woods, Out From the Valley and into the Stars & Sign of Your Love eruit. Maar inmiddels is vrijwel de gehele plaat aangesloten bij deze kopgroep van prachtige songs. Train With No Name, Candy Apple Red, Dancing With the Tornado, The Pearl: wat een mooie muziek zo achter elkaar. Eerst vond ik het vaak net wat te ingetogen gespeeld, nu komt juist dat zo mooi over en doet dat de fraaie stem van Finn Andrews juist recht.
Kortom, the Veils zijn weer terug op het hoge niveau van de eerste twee albums, maar de uitvoering is dit keer net anders. En dat is alleen maar prima als een band zich verder ontwikkelt.

Al ontbreekt het misschien aan een nummer dat in je tenen kruipt, 'Time Stays, We Go' is naar mijn mening een zeer degelijk en evenwichtig album welke geen missers kent.

Het album als geheel is een fijne luistertrip en nodigt je bij het opzetten van het eerste nummer uit om het album af te luisteren. Het heeft fijne wisselingen in tempo en sfeer.
Gewoon een goed album.