The Veils - Time Stays, We Go (2013)

Durf na een aantal luisterbeurten voorzichtig te zeggen dat dit aardig in de buurt komt van The Runaway Found. Vorig album en ep waren een behoorlijke tegenvaller maar ik heb hier nog niet een slecht nummer kunnen ontdekken.
Een sowieso onderschatte band The Veils.

De limited edition met als bonus cd de 'Abbey Road EP' is ook een aanrader. Hierop een prominentere rol voor de blazers.

Ook staat daarop 'Summer & Smoke'; waarvan ik me afvraag waarom het niet als 11e nummer aan het album is toegevoegd.

Summer & Smoke
YouTube - The Veils - Summer & Smoke (Live @ Motel Mozaique)

of 4.5*

Erg vroege versie van Turn From The Rain:
YouTube - "Turn From The Rain" (demo/early version) Finn Andrews The Veils

Waar is de passie gebleven jongens?
Op het eerste gehoor een kleurloze plaat waar alle scherpe randjes van geveild zijn...

Finn's nervositeit is minder ja. Maar minder passie? Train With No Name wist me meteen te grijpen.

Zuinige scores tot nu toe terwijl dit album mij veel meer bevalt dan Sun Gangs.

Finn's stem valt me op. Klinkt anders. Lijkt bij vlagen op die van Bono.

Hierin kan ik je niet echt volgen. Misschien nog een paar keer opleggen?
Na twee keer draaien vind ik het al een prachtplaat.

Overigens: the Veils dinsdag 4 juni Tivoli De Helling, Utrecht!

Sign of your love, nondeju!!!

The Veils gaan hier regelmatig meer richting 16 horsepower, ook het dreigende van Twin Peaks is hoorbaar.
Rockabilly en Country invloeden, en de zang neigt soms ook naar Arcade Fire, niet verkeerd dit album.

Ben het wat de scherpe randjes betreft wel eens met The Eraser: vooral een track als Dancing With The Tornado had wel rauwer (geproduceerd) gemogen. Ik dacht dat een jaar geleden op de Facebookpagina van The Veils een videofragment van de opnames stond met een wat scherpere versie...

The Pearl, fantastisch nummer ! sterk album

Toch wel een goed album.

Ben altijd groot fan geweest van The Veils (vooral Nux Vomica), maar na de eerste luisterbeurt viel dit album me erg tegen. Ik vond het veel te soft geworden en het rauwe was vrijwel weg, waarvan ik juist zo hield.

Maar; de aanhouder wint en na vele luisterbeurten blijkt dit album een enorme groeiplaat te zijn en is het zelfs mijn favoriete album van het moment. Met als hoogtepunt voor mij ook 'The Pearl'. Fantastisch. Ik ga hier nog veel plezier aan beleven en heb gelijk maar kaartjes besteld voor hun optreden in Doornroosje, waar ik enorm naar uit kijk.

Finn Andrews heeft iets in zijn stem dat mij weet te raken.
Klonk hij bij de vorige albums nog vrij zwaar op de hand, beetje depressief en met innerlijke woede, hier heeft hij duidelijk meer rust gevonden.
In het begin even wennen, maar ik heb nu een aantal keren vooral de opener Through the Deep, Dark Wood gehoord, en het kwartje valt.
Eigenlijk een nummer met het Grote Gebaar, zelfs geschikt om voor een groot stadionpubliek te spelen.
Zijn zang heeft meer weg van Jeff Buckley, Brett Anderson van Suede en Chris Martin van Coldplay, maar dan net wat minder hoog.
Ik moet tevens denken aan een jeugdige Bono; alsof Finn Andrews zichzelf verjongt heeft.
Vond ik vooral Nux Vomica veel naar Nick Cave neigen, hier hoor ik dus meer 16 Horsepower in terug; duidelijk voorbeeld is Dancing With The Tornado.
Finn Andrews heeft waarschijnlijk zijn leven meer onder controle.
Toen ik hem een paar jaar geleden in Doornroosje zag spelen, stond daar op het podium een zwaar gespannen persoon, waarvan je kon verwachten dat hij elk moment boos kon weg lopen; iets wat uiteindelijk ook daadwerkelijk gebeurde.
Voor mij een grote afknapper van een band die een paar jaar daarvoor zichzelf overtrof op hetzelfde podium, en mij beloonde met een van de mooiste concerten die ik ooit gezien heb.
Ik stond er niet van te kijken als we nooit meer iets van The Veils zouden horen, omdat hij niet meer de kracht zou hebben om een podium te betreden.
Maar nu zijn ze weer helemaal terug, lieten ze op Nux Vomica al een totaal ander geluid horen dan op The Runaway Found, ook nu hoor je weer een andere sound.
Sun Gangs hing er een beetje tussenin, soms nog het duistere van de voorganger, soms geforceerd vrolijk, alsof een groep vrienden rondom het kampvuur aan het spelen was.
The Veils zagen er op het podium dan ook niet uit als een vriendengroep, duidelijk een frontman die de touwtjes in handen had, omgeven door onverschillige ogende muzikanten.
Vergelijkbaar met Billy Corgan en Smashing Pumpkins.
Niks mis mee, want die kwamen desondanks ook met de mooiste resultaten.
Iets wat voor mijn gevoel hier ook wel speelt, al klinkt The Veils hier meer als een band dan voorheen.
Hun muzikale meesterwerk blijft Nux Vomica, maar dit is voor mij wel het meest overtuigende album van 2013.

Doe bij The Pearl je ogen dicht en je hoort vintage U2 uit lang vervlogen tijden...

Mee eens.

Ik hoor eigenlijk heel duidelijk PJ Harveys The Mess Wer'e in van Stories From the City Niet dat het wat uitmaakt. Is ook een top album.

Zeker een goed album, al vind ik nou net het door jou genoemde nummer minder.
Thom Yorke is echter wel een naam die aan mijn recensie toegevoegd kan worden, ook dat hoge zweverige in de zang.

Heb zojuist een kaartje gekocht om deze band 9 juni in de Melkweg live te kunnen aanschouwen, maar bedacht me achteraf pas dat ik dan ergens in Limburg vertoef op het festival genaamd Jera on Air. Dus als iemand interesse heeft, stuur me een PM!

Mijn agenda blijkt een chaos, mensen! Maar het komt erop neer dat er wel bij kan zijn op 9 juni. Gelukkig maar.

Deze plaat lijkt gelijk vrij toegankelijk, maar toch werkte het uiteindelijk zo uit dat pas na meerdere draaibeurten alle nummers op hun plek vielen. In eerste instantie springen geweldige nummers als Through the Deep Dark Woods, Out From the Valley and into the Stars & Sign of Your Love eruit. Maar inmiddels is vrijwel de gehele plaat aangesloten bij deze kopgroep van prachtige songs. Train With No Name, Candy Apple Red, Dancing With the Tornado, The Pearl: wat een mooie muziek zo achter elkaar. Eerst vond ik het vaak net wat te ingetogen gespeeld, nu komt juist dat zo mooi over en doet dat de fraaie stem van Finn Andrews juist recht.
Kortom, the Veils zijn weer terug op het hoge niveau van de eerste twee albums, maar de uitvoering is dit keer net anders. En dat is alleen maar prima als een band zich verder ontwikkelt.

Mooie sessie van KEXP met nummers van deze plaat:
YouTube - The Veils - Full Performance (Live on KEXP)

Nog minder dan twee weken en ik kan ze weer live aanschouwen

Alleraardigst album met voor mij als uitschieters de opener, Sign of your Love en Pearl.

Toch hebben The Veils het voor mij niet helemaal waargemaakt. Na de eerste kennismaking met het debuut en een paar losse tracks dacht ik een nieuwe favoriete band te hebben die zich kon meten met de (voor mij) allergrootsten. Dat is het niet geworden.

Al ontbreekt het misschien aan een nummer dat in je tenen kruipt, 'Time Stays, We Go' is naar mijn mening een zeer degelijk en evenwichtig album welke geen missers kent.

Het album als geheel is een fijne luistertrip en nodigt je bij het opzetten van het eerste nummer uit om het album af te luisteren. Het heeft fijne wisselingen in tempo en sfeer.
Gewoon een goed album.

Ik had 'm even niet gedraaid, maar vanwege het concert vanavond weer opgezet. Het is inderdaad een fijne luistertrip. Zie dat de score omhoog is naar naar 3,8*: terecht voor zo'n mooi album.

Berichten verplaatst naar The Veils

Wil daar wel even bij vermelden, dat het ook ging over hoe de nummers van dit album live tot hun recht kwamen. Dus deels gaat het ook dit album aan.

Daar begon het over inderdaad, maar uiteindelijk ging het alleen nog maar over de concerten. De berichten over het album waren allang ondergesneeuwd.

En nog een bericht verplaatst naar The Veils
Concertberichten horen op de artiestenpagina's of in het live-forum. Hier graag echt over het album praten.