Pixies - Trompe le Monde (1991)

U mass vind ik nog steeds een heerlijk nummer ,met echte pixies drive

Heerlijke plaat. Vrijwel allemaal sterke nummers. Lekker ruig, af en toe tegen punk aan. Lekker geluid vol open en stampen maar.

Woohaaa... Wat wijn op en zin in nog iets lekkers...
Dit album dan maar, jaaaaaren later.
Is het de wijn, I don t care, but I love it!
Play loud!

deze vind ik ook een stukje beter dan Bossanova . Een beetje een onderschat album van The Pixies . De gekte die Doolittle had en Surfer Rosa , komt weer terug borrelen . Bossanova is absoluut prima , bij momenten zelfs uitstekend , maar The Sad Punk , dat soort nummers miste ik wel op Bossanova , dus deze 4,5 , Bossanova 4. Echt wel een zeer goede plaat dit .

Dit zijn geen nummers die van Pixies een legendarische band maken, maar het is wel allemaal strak gespeeld. Geen gedoe, gewoon rechtuit gitaarwerk. Anno 1991 als veel bands de grunge opgaan, doen ze gewoon hun eigen ding. Heerlijk om naar te luisteren, ook al ontbreekt het wat mij betreft aan echte hits.

Zeker een heerlijk album om te beluisteren, en ze doen inderdaad hun eigen ding, maar, wat mij betreft had de ondertitel van dit album “Pixies play the hits” mogen zijn, want ieder nummer is raak (met als hoogtepunt Subbacultcha) en kan het bijna wedijveren met Surfer Rosa.

Wanneer ik Trompe le Monde weer eens op zet valt het echt op dat de plaat op geen enkel moment inkakt. Werkelijk elk nummer is raak, tot het einde aan toe. IJzersterk en staat echt naast de andere Pixies-klassiekers wat mij betreft.

Deze reactie heeft de tand des tijds niet doorstaan.

Opmerking van bijna 19 jaar geleden...

Yep. Toen ze nog niet op het onzalige idee waren gekomen om hun perfecte albumreeks te verzieken met die prut die erna kwam.

Inderdaad erg jammer... Hoewel hun laatste worp wat mij betreft niet helemaal prut is.

Bijkomend voordeel is misschien wel dat nu Trompe le Monde en Bossanova ook als klassiekers worden gezien. Dat was voorheen (helaas) niet altijd het geval. Ik heb ze altijd wel als zodanig beschouwd.

Bossanova was voor mij meteen helemaal raak. Nog steeds mijn favoriete Pixies album.
Misschien ook wel omdat het mijn eerste kennismaking was.

Met Trompe Le Monde had ik aanvankelijk wat moeite. De ietwat dromerige vibe van Bossanova was opeens vrijwel geheel weg. Maar geleidelijk begon ik de genialiteit ervan steeds beter te herkennen.
Ik draai Trompe inmiddels veel vaker dan Doolittle.