Pixies - Trompe le Monde (1991)

Nogal ruige en onevenwichtige plaat, maar wel met mijn favoriete Pixiesliedje: Alec Eiffel. 3*

idem hier

Dit was mijn eerste kennismaking met de Pixies (terwijl het hun laatste studioalbum was), destijds was ik vooral gek van het nummer Head On (cover van Jesus and Mary Chain).

Stukje minder dan Surfer Rosa en Doolittle, maar nog steeds errug lekker.

De laatste Pixies.... Tsja het klinkt weer allemaal verdomde lekker. De eerste paar keer dat je een album van The Pixies is het allemaal lastig te volgen. De hooks zitten verstopt onder een deken van ongebruikelijke liedjesschrijverij. Pas na meerdere luisterbeurten wordt de genialiteit verraden en kun je pas echt genieten van de talenten van Black Francis en consorten. Al met al is het, zoals al vermeld, een onevenwichtige plaat die een paar juweeltjes(Alec Eiffel!) en een paar missers bevat(Space[I Believe In]). Toch kan ik dit album meer waarderen dan Bossanova, dit komt omdat Bossanova te weinig rockte, terwijl het op Trompe Le Monde allemaal net wat steviger is. 4 sterren.

deze plaat is dus wel DE Pixies-plaat voor mij, ik vind het een heerlijke plaat, Alec Eiffel, Palace Of The Brine, U-Mass, allemaal goeie, stevige songs, Subbacultcha ging er iets moeilijker in, maar hoort uiteindelijk op die plaat, 5 sterren omdat ik als Pixies-fan, deze plaat de beste vind!!

Het ruige bevalt me wel, onevenwichtig vind ik hem zeker niet, maar ook voor mij is Alec Eiffel een van mijn favoriete Pixies songs.
Wat een heerlijke band is dit toch.....

Ik heb trouwens de cd-versie met extra live-tracks opgenomen in Vredenburg, Utrecht op 25 september 1990 (VPRO opnames): ik heb ze maar toegevoegd.

Ja die heb ik ook.

Fijne Pixies-plaat. Jammer dat er zooi als U-Mass op staat, maar dingen als The Sad Punk, Bird Dream of the Olympus Mons, het titelnummer en Alec Eiffel maken veel goed.

U-mass is hartstikke leuk man. It's educational!

Echter, jij vind Space dan weer een misser. Die is namelijk ook hartstikke leuk. Jefrey, with one "f" Jefrey

Ik vind het refrein van U-Mass gewoon zwaar ongeïnspireerd. Voor de rest niks mis mee.

Na Surfer Rosa mijn favo Pixies-plaat. Of eigenlijk was dit al een beetje het eerste solo-abum van Frank Black.

Ik was erbij !!!!!!

Laatste echte Pixies-album,
met krakers als

Planet of Sound
The Sad Punk
Letter to Memphis
Subbacultcha

en niet te vergeten:
Motorway to Roswell

'n 4,5

Zelfs een "mindere" Pixies plaat is voor mij nog pure magie

4,5*

Pixie hebben toch geen mindere platen?

Kreeg twee jaar geleden nog een advocaat aan de lijn die sprak namens de - inmiddels overleden - vormgever van The Pixies. Ik deed de promotie voor Noorderslag en hij vroeg hoe onze vormgever aan het logo was gekomen, hij zag verdacht veel gelijkenissen. En ja, ik kon hem geen ongelijk geven

Met een sisser afgelopen trouwens...

nou sorry dan...volgens de kritieken een van de mindere platen..

Pixies zijn voor mij ook heilig

Toch maar verhoogd naar 4,5*

Pixies hebben inderdaad geen slechte platen gemaakt, maar Bossanova is toch echt een stukje minder dan de andere 3.

Ik ben nu al geruime tijd fan van the pixies en ook dit album zit weer lekker in elkaar.

Alec Eiffel is een heerlijke song, ik vind het stiekem 1 van de betere van the pixies. Maar die lyrics...
Zijn toch wel echt volstrekt belachelijk ?

Stem verhoogd naar 5*. Uit historisch oogpunt zal dit wel niet het meest belangwekkende Pixies-album zijn, maar eigenlijk vind ik dit wel de leukste (samen met Surfer Rosa). Eigenlijk is dit meer een verkapt solo-album van Frank Black, de rest lijkt weinig input te hebben en de achtergrondzang van Kim Deal ontbreekt bijna helmaal.

Maar toch: wat een energie, en wat een songs! alleen van "The Navajo Know" doe ik altijd maar net of hij er niet op staat. Het is een beetje jammer dat dit flutliedje de afsluiter van de laatste Pixies-plaat is. Verder is er geen minder nummer te bekennen. De plaat is lekker noisy geproduceerd door Gil Norton, vol met uit de bocht gierende gitaren... en dan die teksten, vol UFO-verwijzingen.... hoe cool kan je zijn

Ik vind 'Trompe le monde' geen slecht album, maar het is toch wat minder dan de rest. Uitschieters zijn voor mij 'Planet of sound', 'Alec Eiffel', 'U-Mass', 'Palace of the brine' en 'Subbacultcha'.
Op de 'Live at the BBC'-CD staan betere versies van 'Letter to Memphis' en 'Subbacultcha'. Met 'Motorway to Roswell' stonden de Pixies bijna in de Top 40.

Dit kan mij zeker niet bekoren.

Als ik een gevoel zou moeten omschrijven bij de Pixies-albums, zou het er zo uitzien:

Surfer Rosa - puur
Doolittle - heftig
Bossanova - dromerig
Trompe le Monde - vrijheid

Trompe le Monde wordt door veel fans van het eerste uur als een mindere beschouwd, wat ik op zich wel kan begrijpen; het lijkt totaal niet op Doolittle en zeker niet op Surfer Rosa (qua productie). Ik heb ze ontdekt toen ze net uit elkaar waren en ik moet zeggen dat ik deze en Bossanova (in mindere mate) best kan waarderen.

Mijn favoriete nummers van TLM:

Trompe le Monde
Planet of Sound
Alec Eiffel
Head On
U-Mass
Palace of the Brine
Letter to Memphis
Space (I believe in)
Subbacultcha
Distance Equals Rate Times Time

Dus 10 van de 15 nummers vind ik zeker de moeite waard, terwijl de overige 5 ook best te pruimen zijn. Wat mij betreft komt dit album op de tweede plek, onder Doolittle.

4,5*

Dit album begint fantastisch met twee beesten van nummers. Daarom nog twee sterren, want daarna gaat het rap bergaf. De productie slaat soms als k*t op Dirk en de vele dissonanten en vreemde wendingen werken dit keer helemaal verkeerd.

Wel een oeuvre hoor. Vier reguliere studio albums en alle 4 goed tot briljant (Doolittle). Ook hier buitelen de energieke, compacte liedjes met mooie riffs weer over elkaar heen. De Pixies zijn onmisbaar in de muzikale opvoeding van elke liefhebber.

De beste plaat in hun oevre en het klinkt geïnspireerd en Frank Black neemt het voortouw, het is goed helder geproduceerd met de gitaren op de centrale positie zonder hinderlijk dissonant te worden.
Het doet me weleens denken aan solonrs. van de Frank Black plaat uit 1993, eigenlijk andersom maar het lijkt of solonrs. zoals Los Angeles en Hang on to your ego in dezelfde tijd zijn opgenomen.

Lof voor deze band die in staat is geweest om hun eigen Subbacultcha te creëren.

geniaal

Vergelijk Head On van JAMC eens...erg anders... Mooi.