Pixies - Trompe le Monde (1991)

Zelfs Alec Eiffel vind ik niet zoveel aan. Als alles tegenzit zet ik Rock Music wel eens op.

Deze plaat begint langzaam na 4 jaar toch beter te worden.

Voor mij de Pixies-plaat die me nooit echt gegrepen heeft. Het lijkt wel alsof gaandeweg het venijn van de eerdere platen eruit geslopen is...

Het begint inderdaad fantastisch en de laatste paar nummers hebben wel een aangename sfeer, maar al met al is het net iets te gewoontjes voor de heer Black cs. Jammer, maar het kan niet elke keer feest zijn.

Deze is toch duidelijk beter dan bossanova.

Nee, vind ik duidelijk niet. Die is wat frivoler, wat me een stuk beter bevalt.

Hm, mijn bovengenoemde favoriete nummer van deze plaat (Rock Music) blijkt op Bossanova te staan. Dan vind ik laatstgenoemde zéker beter .

Ik vindt van niet. Bossanova klinkt voor mij teveel als een samengeraapt zooitje van Doolittle outtakes. Veel filler en wat vreselijk sterke nummers maar voor de rest vooral middelmatig spul. Trompe is een stuk sterker over de lengte.

Consistentie is nu niet echt iets waar Pixies-platen het op gaan winnen, hier niet, bij Bossanova niet, en eigenlijk bij alle voorgaande platen ook niet.

Oef, als er 1 ding is wat Doolittle zo'n geweldig album maakt is het consistentie wel. Werkelijk geen enkel zwak nummer.

Doolittle en surfer rosa zeker wel. Allemaal top nummers maar daarna werdt de kwalitiet controle toch stukken minder.

???
bossanova klinkt compleet anders dan doolittle in mijn oren. Heeeeel ander sfeertje.

En pixies platen niet consistent? dat heb ik nog nooit gehoord.
Hebben allemaal een erg coherente sfeer en kwaliteit wat mij betreft
al vind ik surfer rosa en doolittle wel beter dan de platen erna.

Toch wel hoor, frisse energieke nummers wisselen zich af met tenenkrommende meligheid. Dat heb ik nog met elke Pixies-plaat (met Doolittle wel het minst heur).

Ik vind het verder echt een nummertjes-band, geen albumband.

Voor mij klinken het een beetje als overblijvels maar goed. Surfer Rosa en Doolittle waren de platen die mijn kennis lieten maken met noisy indierock. Bossanova was en blijft een tegenvallende plaat voor mij, er zit geen lijn in.

Hmm, misschien trek je die surf-nummers niet zo? Als er één Pixies-plaat consistent klinkt, is het wat mij betreft Bossanova wel, al vind ik Doolittle ook beter.

Maar ik zal hem straks weer eens draaien. Moet zeggen dat Bossanova bij mij wel wat tijd nodig had, maar dat kwam ook omdat ik de Pixies eigenlijk net een beetje zat was toen ik die plaat kocht. Ik ben pas de laatste 2 jaar weer wat vaker naar ze gaan luisteren, na er een jaar of 10 geleden compleet verslingerd aan te zijn geweest.

Bossanova heeft ook mij altijd behoorlijk koud gelaten. De manische Pixies-energie ontbreekt daar, althans ik mis hem. Doolittle eigenlijk in iets mindere mate ook. Surfer Rosa en vooral deze vind ik dé Pixies-platen. Twee uiteinden van het spectrum, beiden beregoed.

Ik luister nu een jaar of 5 naar en heb ook Bossanova in de kast staan en draai hem nog steeds amper. Ook toen ik een gigantisch pixies fan was werd hij amper gedraaid.

En de surfnummers zijn juist geweldig.

laatste ademzucht van de pixies. het beste is eraf maar hier staat nog wat goeds op.

Hier ben ik het wel een beetje mee eens. Surfer Rosa en Trompe le Monde vind ik beide ook meer rocken dan de andere twee. Neemt niet weg dat in ieder album wel een andere unieke sfeer is te vinden. Bossanova heeft een vrij dromerig, mysterieus sfeertje en ik kan begrijpen dat je dat tegenvalt, als je het pure rockgeluid van Surfer Rosa en daarna, in mindere mate, Doolittle gewend bent.

SR en TLM hebben wat mij betreft beide een hoog rockgehalte, maar wat ze onderscheidt: SR: pure rock op een eigenzinnige wijze, maar dit blijft toch een obscuur sfeertje om zich heen hebben, waardoor niet iedereen het kan waarderen; TLM: rock, met een geluid dat je het gevoel geeft dat je enorm veel ruimte om je heen hebt (Frank Black's passie voor UFO's?), maar erg verschillend van het "gebruikelijke" pixies-geluid, waardoor veel fans van het eerste uur dit album toch minder vinden.

Ik vlak geen enkel pixies-album uit. Ze hebben alle vier wel iets, het ligt er maar net aan waar je voor in de stemming bent. Ik besef dat de Pixies bekend staan om hun eerste twee albums, maar daarna hebben ze naar mijn mening twee albums uitgebracht die ook de moeite waard zijn.

Ze zijn weer een tijdje bij elkaar. Mochten ze besluiten weer een album uit te brengen, dan hoop ik dat het geen smet werpt op hun alreeds ontstane erfenis... Als ze slim zijn, brengen ze geen nieuw album uit, maar als het resultaat zich zou kunnen meten met het verleden of zelfs beter... Doe het dan vooral, zou ik zeggen!!

Het vierde en laatste Pixies-album. Het rockt iets steviger dan Bossanova en net als de voorgangers staan hier weer een aantal sterke nummers met name Alec Eiffel, The Sad Punk en Letter to Memphis. Toch heb ik de indruk dat de klad er begint in te komen, niet alle songs weten te overtuigen en het klinkt ook een tikkeltje overgeproduceerd als je het met de andere Pixies-albums vergelijkt. Frank Black had na dit album misschien niet onterechte de stekker eruit getrokken.

De 4 reguliere Pixies-albums vind ik tenslotte alle 4 sterk, Doolittle en Bossanova vind ik iets beter dan de 2 andere.

De Pixies, op een of andere manier haal ik de 4 uit geen een van de albums.
Wat mis ik?

wat berichten die berusten op een misverstand verwijderd

Hé, deze is toch zo slecht nog niet?! Niet hun beste misschien, maar dat hoeft helemaal niet. Fijn fijn fijn.

Iets minder dan Bossanova en doolittle maar nog altijd met voldoende krakers

Hoe komen jullie er toch allemaal bij dat dit minder is dan Bossanova? Dit is een fantastische plaat, en zoals itchy al een aan heeft gegeven is hier de typische energie weer aanwezig die op Bossanova toch wel een beetje ontbreekt.

Ik heb dat ook nooit zo begrepen. Hoezo minder? Het opgefokte is terug. Heerlijk!

Dat is zeker waar. Er zit meer spanning in dan in zijn voorganger. De eerste vier nummers kunnen je 's morgens, op weg naar je werk, een stuk gemotiveerder maken dan je was...

De energie is terug, maar wel op een andere manier. Op de eerste twee albums was de muziek wat rauwer en puurder. Op TLM komen de thema's van Bossanova gedeeltelijk terug, maar dan op een wat agressievere manier. Dit album is echt doordrenkt van (het geloof in) aliens...

Ik begrijp nog steeds wel dat veel fans van het eerste uur dit album niet kunnen pruimen. Je blijft toch vergelijken...

Ik beschouw mijzelf echt wel als een fan van het eerste uur. Moest mijn beide wenkbrauwen lichtelijk optrekken toen ik dit album voor het eerst hoorde, maar ging toch vrij snel daarna overstag. Gewoon een topalbum van de Pixies, misschien wat minder rauw maar nog steeds enorm veel power in de songs.

Luister deze nu voor het eerst sinds lange lange lange tijd weer.
Ik was van mening dat ie inderdaad minder was dan SurferRosa/Doolittle maar stel die mening nu toch wel soort van bij. Tijd doet rare dingen met mensen. Eerste keer dat ik dit album hoorde vond ik het niets daarna is het een tijd een album geweest wat top was imho en daarna zakte het weer weg. Nu komt en knalt het weer lekker binnen. Ik had nog geen sterren gegeven Nu op zeker 4,5 ster kan zomaar anders zijn. Wel een teken dat dit een bijzonder album is als het zo wisselend is per luisterbeurt. Interessant is het dus sowieso.

It's Educational!

Inmiddels ook op vinyl en dan merk ik weer hoe lekker dit toch allemaal is. Niks minder: gewoon erg goed!

Pakkend, ruig en tegelijkertijd zorgt het ervoor dat je maar door je huiskamer wilt blijven dansen: Pioneer of aerodynamics (Little Eiffel, Little Eiffel)...........