Blue Öyster Cult - Agents of Fortune (1976)

de klassieker Don't Fear The Reaper staat r op en daarom alleen al 5 sterren waard, jaren later de velen gecoverd bijvoorbeeld H.I.M

Voor don't fear the reaper (een van mijn favoriete nummers ooit!) geef ik deze ook al 4.5*. De rest is trouwens ook helemaal niet slecht. This Ain't the Summer of Love en Extra Terrestrial Intelligence, The Revenge of Vera Gemini zijn beslist intelligent geschreven rocknummers.

Onlangs op een rommelmarktje gekocht in een box, samen met nog 2 albums van hen: Secret Treaties en Blue Öyster Cult.
Ik betaalde 7 € voor deze box, en hij was nog niet gebruikt eigenlijk.

Eigenlijk maar matig bandje, maar op deze staat wel het gewèldige (Don't Fear) The Reaper, daarvoor alleen al geef ik graag 3 sterren, de rest van het album vind ik echt maar zo-zo.

3 sterren dus, enkel door het prijsbeest verdiend.
***

Dank je Evan, net als jij ken(de) ik ook alleen maar (Don't fear) the Reaper. Daar ben ik al niet kapot van, blijkbaar kan ik de rest ook wel missen.

Dit vind ik niet zo'n sterk album als de voorgangers. Er staat natuurlijk wel Don't Fear The Reaper op, een nummer dat ik nooit moe word. Voor de rest zijn mijn favorieten Morning Final, Tenderloin en bij de bonusnummers Fire of Unknown Origin en de demo van Don't Fear the Reaper. 4,5

Eerste vijf nummers zijn enkele van de beste BÖC nummers; daarna zakt de plaat wat in, om vervolgens weer op een hoog niveau te eindigen met de laatste twee nummers. Geen "Secret Treaties", maar nog steeds een prima album.

The Revenge of Vera Gemini, met Patti Smith, vind ik nog steeds wel mooi, voor de rest ben ik redelijk mijn interesse verloren.
En dan te bedenken dat BÖC mijn eerste concert was.
Gelijk daarna deze LP gekocht en met viltstift zo'n omgekeerde vraagteken kruis achterop mijn spijkerjack getekend.
Maakte wel indruk op een 14 jarig jochie met die lazershow en zo.

(Don't Fear) the Reaper is eigenlijk best proto-shoegazing, met een koebel er bij. Ik hou van koebellen.

Dat is nogal triest, want zo bijzonder zijn Summer of Love, ETI en Vera Gemini niet.

Over het algemeen is Agents of Fortune niet slecht. Aardige nummers, waarvan Don't Fear the Reaper ver boven de rest uitsteekt. Voor de toevoegende waarde van dit nummer geef ik een halve ster extra. 3.5* voor deze BÖC.

Toen ik tijdens de Top 2000 (Don't Fear) The Reaper voorbij hoorde komen ben ik eens op zoek gegaan naar dit album en het lage gemiddelde op deze site deed me het ergste vermoeden: Buiten die ene single zal het wel weinig voorstellen dacht ik.

Gelukkig valt het me allemaal erg mee. Agents of Fortune is een heel lekker album wat vooral erg makkelijk wegluistert. Voor mij een belangrijk criterium. Daar staat helaas wel tegenover dat dit album geen al te hoogdravende teksten en composities bevat, maar deze muziek zit lang niet zo slecht in elkaar als die 3,44 sterren doen vermoeden.

Eigenlijk is elk afzonderlijk nummer wel leuk en heeft het een aanstekelijke melodie en op (Don't Fear) The Reaper na staan er eigenlijk geen positieve of negatieve uitschieters op dit album. Normaal gesproken is dat een pluspunt, in dit geval zorgt het helaas voor wat eentonigheid. Gelukkig is het album niet al te lang, waardoor die eentonigheid eigenlijk geen kans krijgt om storend te worden.

Al met al is Agents of Fortune een erg leuk album, waarop één nummer mijlenver boven de rest uitsteekt. Want dat ene nummer is gewoon heerlijk!

Ik herinner me nog de eerste keer dat ik 'Don't fear the Reaper' hoorde op de radio (way back in '76) en ik was meteen verkocht . Wat een song, wat een sfeer, wat een riff.
Nadeel voor BOC is dan dat je alles gaat afmeten aan deze song. En ja geen enkele van hun nummers (die ik ken) komt in de buurt. Tenzij iemand van jullie mij overtuigd met een gouden tip.

Het nummer 'Gotta be that way' van the House of love doet mij overigens erg denken aan Don't fear the reaper.

Allen Lanier is vandaag overleden aan de gevolgen van de chronische longziekte copd.

Gewoon een lekkere rockplaat die misschien niet heel veel om het lijf heeft, maar die wel erg lekker wegluisterd. Natuurlijk is er 'Don't Fear The Reaper' dat iedereen wel kent, maar voor iemand die niet in die tijd is opgegroeid en dus niet dood is gegooid met dat nummer kan ik toch eerlijk zeggen dat ik m geweldig vind. 'Sinful Love' is ook zo'n heerlijk nummer met een prettige swing. En zo gaat het hele album eigenlijk door. Lekkere grooves en ontspannen rock.

Godzilla natuurlijk!

Zo laag is dat gemiddelde toch niet? Je geeft zelf trouwens ook maar 3* dus dat helpt het gemiddelde ook niet echt omhoog

Over het album zelf; aardig album met als absolute uitschieter het fenomenale Don't fear the reaper. Toch mogen de overige songs er ook best zijn. Het luistert allemaal lekker weg zonder dat het maar in de buurt komt bij dat ene nummer.

Nu ik mijn bericht teruglees vraag ik me af: Waar zat ik met mijn hoofd? Ik ben in de tussentijd behoorlijk van gedachten veranderd en vind het eigenlijk een erg bleu album.

Albums die kwalitatief goed in elkaar steken scoren op deze site normaliter niet benden de 3,7 ofzo, dus dan is een cijfer onder de 3,5 toch een duidelijk signaal. En nu begrijp ik dat best (in tegenstelling tot twee jaar gelden )

De eerste zes nummers zijn goed, de rest incl. de bonustracks zijn om te janken

Voor wat die bonustracks betreft heb je gelijk...De rest is absoluut de moeite waard.

Een album die nergens zou zijn zonder die geweldige kraker. (Don't Fear) The Reaper behoort tot de beste songs van Blue Öyster Cult en steekt met kop en schouders boven de andere tracks uit. Toch zijn er best wat nummers die er heus mogen wezen. Ik zal deze plaat ook in de toekomst opzetten voor This Ain't The Summer Of Love of The Revenge Of Vera Gemini. De eerste helft bestaat uit fijne hardrock met een behoorlijke progressieve inslag. Psychedelisch ook. Op de tweede helft draait het om en krijg je progressieve rock voor de kiezen. Lastig om er een mening over te vormen, maar curieus is het wel. Zeker een nummer als Tenderloin. Deze muziek is niet makkelijk te behappen. Op het eerste oog alleen de moeite waard vanwege (Don't Fear) The Reaper, maar deze plaat heeft aardig wat geheimen prijs te geven.


Tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Blue Öyster Cult
3. Agents Of Fortune
4. Tyranny And Mutation

Ah (Don't Fear) The Reaper... In 2000/2001 had ik mezelf laten verleiden om de Timelife Presents: Classic Rock reeks compleet te volgen. Ik had geen zakgeld meer over, maar kwam wel achter het bestaan van een flinke hoop kwaliteitsbands waaronder Blue Öyster Cult. Wat ik de samenstellers van die cd moeilijk kan vergeven, is het feit dat ze de single variant van dit prachtige nummer (minus de weergaloze gitaarsolo) neerzetten, want het kostte me nog zeker drie jaar meer om er achter te komen hoe het nummer in volle glorie klinkt. Een van de beste nummers ooit, maar daar is al genoeg over gezegd.

Het album is verder wat radiovriendelijker dan zijn voorgangers, maar is voor mij toch geen teleurstelling. This Ain't The Summer Of Love en Tattoo Vampire zijn flink rockende songs, terwijl The Revenge Of Vera Gemini en Tenderloin zwoelere en meer mysterieuze tracks zijn. De productie is prima, het musiceren is van hoog niveau en de afwisseling tussen de verschillende zangers werkt uitstekend. Agents Of Fortune bevat dan wel niet de constante hoge kwaliteit van (Don't Fear) The Reaper, maar is een prima jaren '70 rockalbum dat in al zijn aanstekelijkheid toch net dat beetje extra heeft.

Voorlopige tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Agents Of Fortune
3. Tyranny And Mutation
4. Blue Öyster Cult

Ja, dat begint lekker stevig, maar als er in dat tweede nummer dan zo'n ergerlijk hamerpianootje te horen is wordt al spoedig duidelijk dat dit een bizarre mengelmoes gaat worden van donkere rockers (E.T.I., Tattoo vampire), creepy sfeerportretten ((Don't fear) The reaper, The revenge of Vera Gemini), verzorgde pop (Morning final dat precies klinkt als de Cars met Ric Ocasek achter de microfoon en Elliott Easton met een fraaie gitaarsolo, het met synthesizers volgepropte Tenderloin) en ballades (de afschuwelijke afsluiter, wel met een sympathieke tekst maar zó melodramatisch en beroerd gezongen dat ik er echt niet naar kan luisteren). Kortom, dit album klinkt alsof de mannen een "staalkaart van hun kunnen" wilden afleveren, wellicht ook met een oog op de albumlijsten en de hitparade, en zoals daarbij gepast is zijn de arrangementen, zang, solo's en produktie allemaal piekfijn verzorgd, maar omdat met name de tweede helft compositorisch niet overal even sterk is, is het resultaat niet alleen stilistisch gevarieerd maar ook kwalitatief nogal variabel. (In Amerika haalde dit album de 29ste plaats, niet direct sensationeel naar Hollandse begrippen, maar in dat grote land schijnbaar toch voldoende om de band definitief op de kaart te zetten.)
        Blijft over een handvol sterke tot ijzersterke nummers waar ik nog veel naar zal luisteren (met name Vera Gemini met die bijzondere combinatie van mysterieuze stemmen, subtiel gitaarwerk en prachtige string-synthesizer en/of orgel). O ja, er is geloof ik nog één nummer waar ik geen aandacht aan heb geschonken... ik ken het toch al heel lang, maar het lijkt wel alsof (Don't fear) The reaper elke keer dat ik het hoor nog een procent beter wordt. Oppassen dat ik de honderd draaibeurten niet haal... (Op het moment van schrijven heeft het volgens de statistieken bij dit album zelfs meer voorkeursstemmen dan alle overige nummers bij elkaar – dat krijgen zelfs Bohemian rhapsody en Stairway to Heaven bij hun respectieve albums niet voor elkaar, maar het zegt ook wel iets over de rèst van Agents of fortune.)

Agents of Fortune is één van de platen die ik vanaf 1980 leende uit de fonotheek, halverwege mijn vijftiende levensjaar. Een ontdekkingstocht met de oren wijd open door het land van vooral hardrock, metal en new wave.
De hoes (in dit geval een enkele, niet de klaphoes) vond ik intrigerend. Vermoedelijk waren er in Nederland weinig mensen die dit album kenden, de groep was hier obscuur.
Twee nummers sprongen eruit: (Don’t Fear) The Reaper en het snelle Tattoo Vampire. Want snel = goed, vond ik. Met de rustiger nummers, waarin bovendien nogal eens een piano klinkt, kon ik weinig.

Toen ik in de jaren ’90 plotseling Don’t Fear regelmatig op de radio tegenkwam, was mijn verbazing groot. Het klonk tot Arbeidsvitaminen met dj Wim Richter toe, indertijd dagelijks in de ochtend op 3FM. Nog altijd weet ik niet hoe dit liedje doordrong tot de mainstream radio van ons kikkerlandje. Wel dat ik heel blij was het liedje weer tegen te komen, ik was het bijna vergeten!
In 2014 maakte het een tweede comeback in mijn bubbel dankzij deze bril-jan-te sketch in The Tonight Show met Chad Smith (Red Hot Chili Peppers) en acteur Will Ferrell. De cowbellhype rond dit nummer was geboren.

Afgelopen week werd het tijd om het gehele album weer eens te draaien en te horen hoe het me veertig jaren verder bevalt. De twee genoemde nummers zijn favoriet gebleven, maar er valt meer op.
Opener This Ain’t the Summer of Love is lekker, ook al vanwege het drukke drumwerk, een knipoog naar de stijl van de periode die wordt bezongen. E.T.I. heb ik indertijd volgens mij ook op de (Britse?) radio gehoord, een nummer met een sterk refrein.
Dat Patti Smith meedoet op The Revenge of Vera Gemini viel me indertijd niet eens op, terwijl ik haar kende van de hits die ze eind jaren ’70 in Nederland had gescoord. Grappig dat deze co-koningin van new wave (met Debbie Harry en Siouxie Sioux uiteraard) debuteerde op een album gevuld met classic hardrock.
De B-kant vind ik nog altijd minder. Natuurlijk knalt Tattoo Vampire onverminderd, maar alleen Debbie Denise kan me wel bekoren; dit had van Bruce Springsteen kunnen zijn!

Vond ik Agents of Fortune indertijd te kalm, inmiddels kan ik het grotendeels goed waarderen, waarbij mijn twee favorieten van toen er nog altijd uitspringen. Bijzonder sterk is tenslotte de productie, van het trio Krugman-Pearlman-Lucas. Warm en sterk, doet aan de kwaliteit van Martin Birch denken.

Slotvraag: gaat Debbie Denise over Debbie Harry, die van de hit Denise van Blondie? Dat laatste liedje stamt echter uit 1978, twee jaar later dus. Of zou het toch?