Virgin Prunes - The Moon Looked Down and Laughed (1986)

Deze plaat valt na de gekte en genialiteit van If I Die I Die wat tegen. Is wat meer mainstream en dan vallen ze muzikaal toch wat door de mand. Producer David Ball (Softcell) drukte teveel zijn stempel op de plaat. Lijkt in de verte wel wat op Adam 'n Eve van Gavin Friday. Omdat het album wel lekker donker is toch een 3,5*.

'k Moet ook dringend eens een review schrijven over deze topplaat, want dat is het.... dat houden jullie nog van me tegoed dus

En wij wachten nu al bijna een jaar in spanning af

Oei.... het komt het komt... een dezer... beloofd

"Heaven is such a nice place..."

Het album "The Moon Looked Down and Laughed" opent tegelijk onheilspellend, owerweldigend, enorm bombastisch erg theatraal en dramatisch... en vooral met superklasse".....

Steeds verder weg van de 'kille' (maar prima) coldwave/ postpunk, wordt het geluid volwassener, iets gestroomlijnder en ook volwassener, maar tegelijkertijd is de avant-gardistische trekje nog prominent aanwezig, en het theatrale aspect, komt misschien zelfs sterker naar voren op deze plaat....

Meer mainstream, maar niet in de zin van vrijblijvend, poppy, gemakkelijke muziek... Ook al stond er toen zelfs een review in "Ons Volk" (later hernoemd naar Rijk der Vrouw, dat mijn moeder toen las). En ik geschokt natuurlijk. Virgin Prunes in zulk tijdschrift !

Maar laat ik maar meteen duidelijk wezen, de twee full studio- albums van Virgin Prunes, "if I die, I die", én deze "The Moon Looked Down" zijn beiden elks op hun manier absolute meesterwerken. Zeg dat ik het u gezegd heb!

Cabaret is nooit ver weg op "The Moon..;" en dat is vooral Gavin Friday als producer David Ball zijn verdienste denk ik. Trouwens, toen Gavin Friday het solopad insloeg, was dat aanvankelijk toch ook in de lijn van dit prima album... Dat deze LP de zwanezang zou zijn voor Virgin Prunes was toen nog niet duidelijk natuurlijk....

De plaat heeft dus enerzijds iets cabaretesque, en er is veel bombast en grandeur, maar het experiment blijft natuurlijk wel. Zo toegankelijk wordt het nou ook weer niet....
Veel gebruik van puur authentiek instrumentarium zoals piano en strijkers, koortjes, een soprano.... Maar er is evengoed een weerom strakke drum en bas-partij (niet braspartij, alhoewel; dàt wéten we niet he) aanwezig... alsook is er de toevoeging van leuke effecten.. en het geheel kent toch ook wel een heel aparte donkere sfeer... en deze plaat speel je best heel erg luid en met weinig lichten aan, ... het geeft je een heel extra luisterdimensie....

Ook ja zei ik al dat Friday schitterend zingt???

Een indrukwekkende opener met "Heaven".... bombast troef en meteen maakt "The moon... " een diepe indruk...en dan "Our love last forever untill the day it dies". Dat is dus lang en toch weer niet zo heel zeker zo lang.... brilliante tekst en wat een mooie song....

En onder het motto "kort en goed", krijgen we "I am God", met beperkt instrumentarium, een sopranostem die het thema leidt en Friday die ons geruststelt: "I am god"....

"Alone" is een wat tegendraadse atypische, of juist typische prunesballad...

En dan volgt een drink-lied à la Virgin Prunes. Fantastisch!!!! Met een machtig akkoord, een spannende drumpartij, sierlijke en tegelijk dreigende strijkers, en toetspartijen.. en een opzwepend ritme.... en "drink! drink! laten we drinken op onze vaders want zij zijn échte mannen en wij zijn slechts jongens....."
'Sons Find Devils' is een der mooiste drinkliederen die ooit al gehoord heb.... formitastisch ! (erh?)

Dan krijgen we het droeve verhaal van de eenzame Nonkel Arthur: "Uncle Arthur's Lonely World", droef maar gedreven door een kinderlijke en vrolijke melodie... en toch.. tegelijkerijd doet de stem van Gavin Friday de nodige wanhoop doorklinken...

'True Life Story' is een pak donkerder, ook muzikaal, en komt al meer in de buurt van de 'vintage prunes' sounds. Het is een logge, monotone song die ook in de SWANS-catalogus zou passen met veel aandacht voor bas en drum en zwanger van dramatiek.....

'(let's all sing of) The Tortured Heart' is tegelijkertijd swingende tongue-in-cheeck, als een pure pop à la Prunes ! Een leuke meezinger ook.... erg dansbaar en funky ook. Friday die volop het kunnen van zijn stem exploreert ook.... supersong...
De maxi-single die er destijds van uitkwam heb ik toen nog grijsgedraaid, vooral dan omwille van "Let's All Sing..."

Met een 'Betrayal' leveren de Prunes misschien wel hun meest conventionele song totdantoe af.... alhoewel.... een echt pareltje is dit,... een mooi liefdesliedje, nu ja... het gaat em welliswaar over verraad.... een klassesong.. en wat zingt die Gavin Friday toch weer goed...
Met ook hier weer de dankbare toevoeging van een soprano-zangeres.... een meesterlijke song, op dit meesterlijke album....

'Just a lovesong" is eigenlijk enkel Friday, de ontstemde piano en de akoestische gitaar... Maar echt geslaagd vind ik niet. Het gaat niet echt ergens naartoe, en Gavin zingt hier op het valse en irritante af... al was dat wellicht de bedoeling. Maar deze hadden ze voor een b-kantje mogen houden... ja, ik geloof het haast zelf niet, maar ik vind dus TOCH een minpuntje op dit album...
Het ook de énige song van dit album die ik al wel eens durf te skippen...
Destijds, toen ik nog voornamelijk vinyl in huis had, "zat ik de rit" gewoon helemaal uit...

Met 'Deadly Sins' krijgen we een soort gestoorde/ verstoorde en verstrooide haast dronken Virgin Prunes-blues... En dat klinkt enorm goed... Friday brengt het verhaal enorm overtuigend, en zingt met volle overgave .... of wat had u gedacht? Die verstoorde gitaarklanken, en .. hoor ik daar ook een sax.. die de hele tijd wel mooi het zwijmelende ritme meevlgen, klinken gewoon fantastisch..... wat een opbouw heeft de song ook.... wat een knappe erh.. "afbraak" op het einde...

"Day of Ages" neigt ook wel weer wat naar de 'vroegere' Prunes... een knappe tegendraadse song, gedreven op een fijn basloopje en strakke percusie, met opnieuw een ontstpoorde sex, .... Friday... die verschilelnde stemmetjes uit zijn strot haalt, en ook de ontstemde piano komt hier op de proppen...
en de boodschap is al even tegendraads als de muziek.... "oh what a wonderfull world .... I wish I was dead"...

En wie had gedacht dat het laatste song van het album, de titeltrack, ook het afscheid zou betekenen van Gavin Friday, en dus Virgin Prunes as we knew them? inderdaad, niet lang na de release van "The Moon..." (meerbepaald in july '86) zou Friday de band verlaten en een weinig later een solo-carrière optstarten...

Maar, het moet gezegd, de laatste Virgin Prunes-song, titeltrack van het album, is dan ook meteen een mooi en waardig afscheid, een soort van sing-a-along lome ballad, met Firday, half-zingend, half-declarerend, weerom prominente percussie, bas, de gitaar die telkens het zelfde riedeletje speelt op het zelfde drijvende ritme, een meerstemmigheid... en het meerstemmig gezongen "The Moon looked Down and laughed" !

Tegendraadse en kinderlijke popliedjes, bedwelmde of bedwelmende ballads, ontspoorde en verstrooide muziek, cabaretesque drinkliederen, veel theater en veel bombast... het universum van "The Moon Looked Down And Laughed". Is apart en uniek, maar ook: niet te versmaden en hoogst verslavend.

Dames en heren dit is een pracht van plaat, en u moest al lang de deur uitgegaan zijn om de CD aan te gaan schaffen. (hij is sinds kort weer te krijgen, dàt kan dus geen probleem zijn....)

De maan keek naar benden en lachte?
Maar ik kan me niet inbeelden dat die maan toen wist dat het het einde zou zijn van Virgin Prunes. Ze zou wel niet gelachen hebben dan !

Een heel fijne recensie, mijn "oewwaarde" landgenoot Mark!

Ik heb ervan genoten. Alleen jammer dat je zo kort hebt stille gestaan bij wat nu mijn favoriete nummer is van de plaat en dat is 'I' am God' (alla, 'Our Love Will Last Forever' en 'Uncle Arthur's Lonely World' zijn misschien wel zware concurrenten, maar toch).

Er staan enkele fijne Prunes nummers op deze plaat, maar toch krijg ik ze niet hoger dan 3,5*. Daarvoor is het verschil met ...If I Die, I Die, wat niet minder dan een wereldklasse plaat is, toch te groot.

Ik ben trouwens de laatste jaren (ook onder impuls van aERodynamIC zijn stukjes) op zoek gegaan naar een solo plaat van Gavin, zijnde Each Man Kills The Thing He Loves en die vond ik eigenlijk beter dan deze zwanenzang van The Prunes..

Zal ik het dan nog maar eens zeggen? Ik ben dol op donkere muziek met een randje cabaret erdoorheen. Marc Almond kan er wat van maar deze heeft ook veel duisterder werk afgeleverd dat toch verder weg staat van deze omschrijving.
Gavin Friday is zo'n ander lievelingetje van mij die dat ook heeft en wil je door hem een tree lager op weg naar de goot of nog verder hel dan kom je uit bij zijn werk met The Virgin Prunes.
Heaven lijkt hemels te klinken door het orkestrale sfeertje maar de tergende manier van zingen geeft het een unheimisch sfeertje mee en eigenlijk gaat dat ook voor de muziek op: hier wordt al een aardige dubbele bodem gelegd. Welkon in de duistere wereld der Virgin Prunes.
Op Our Love Will Last Forever Untill the Day It Dies hoor je toch wel de invloed van Dave Ball. Monotoon en toch spannend en alles dwarrelt fijn rond elkaar heen en blijft tegelijkertijd een kleffe massa die je daardoor alleen maar meer het nummer in zuigt bijna op het extatische af.
I Am God valt op door de sopraan wat het ondanks alles geen helder licht meegeeft: het blijft duister en tergend sleept het zich voort.
Het loopt over in Alone waar de viool wederom een grote rol krijgt. Ik vind dit typisch een nummer wat goed past in het tijdsbeeld waarin dit album uitkwam.
Al tokkelend opent de viool Sons Find Devils en cabaret keert terug. Wat een heerlijke zeemansballade is dit toch. Zwieren, zweven en deinen lijkt het motto te zijn. Deze stijl keerde in afgezwakte vorm terug op het latere solo-werk.
Volgens mij is Uncle Arthur's Lonely World een grote inspiratiebron voor de band Tiger Lillies. Verhalend met wederom een randje cabaret. Friday wringt zich in allerlei vocale bochten om dit verhaal over oom Arthur ten gehore te brengen.
True Life Story is zwaarder en doet me denken aan het werk van Almond met Foetus. Niet iets wat je makkelijk opzet, integendeel, ik word er zelfs wat ongemakkelijk van maar tegelijkertijd is het wel zo dat als je dit opzet je geboeid blijft luisteren. Wel hoor ik de donkere Soft Cell randen sterker dan ooit terug in dit nummer.
The Tortured Heart is dan weer pakkender en weet me wel een dansvloer op te bewegen, maar ja dat zou dan beter eind jaren '80 geweest moeten zijn. Tegenwoordig is daar andere muziek voor
Betrayal heeft van dat kenmerkende gitaargeluid wat in die tijd vaker voorkwam. Gedateerd? Welnee, nog steeds staan nummers als dit als een huis.
Just a Lovesong is voro mij de skipper van dit album: dit soort geexperimenteer geloof ik wel. Het gepingel van de piano in combinatie met het zwalken van de zang en af en toe stemmen van de gitaar doet me helemaal niks.
Gelukkig gaat het dan ook verder met Deadly Sins wat ook experimenteel is (door de sax doet me dit soms aan Bowie denken).
En op Day of Ages doet de sax nog even vrolijk mee. Beetje vreemd, maar wel lekker.
Met afsluiter The Moon Looked Down and Laughed moet ik voor mezelf constateren dat het album een beetje met een neergaande spiraal afloopt omdat het toch wel de laatste nummers zijn die me het minst weten te pakken.
Al met al een fijn album maar het haalt het niet bij solo-albums als Each Man Kills of Shag Tobacco.

Ik heb pas in Frankrijk de geremasterde versie uit 2004 van Muse records gekocht met een andere hoes. In de informatie staat verder dat de plaat al in 1984 is opgenomen, terwijl overal staat vermeld dat hij pas in 1986 is uitgegeven. Misschien dat hij 2 jaartjes op de planken heeft gelegen. Ik kwam de Virgin Prunes tegen bij een vriend die de eerste 10 inch platen nog had van a new form of beauty. Hoewel ik dacht dat ik wel wat gewend was vond ik de muziek, maar zeker het art work redelijk extreem en chockerend. De plaat If I Die, I die was toch wat toegankelijker. En dat is deze plaat ook. Cabaretesk, soms bombastisch, een vreemde eend in de jaren 80 bijt. Uit Dublin, een bekende van Bono, maar het succes van U2 konden ze niet evenaren. Gavin Friday heeft in de jaren 80 ook nog op een soort festival ter ere van Jacques Brel nummers van hem gezongen net als Marc Almond die een heel album met Jacques Brel nummers heeft gezongen. Nu vind ik Gavin Friday veel dichter tegen de chanson traditie aanzitten en dan niet de zoetige chansons, maar het obsessieve, de gekte van een Jacques Brel, Dutronc , Higelin. Mede daardoor heeft deze plaat ook iets tijdloos en is het minder jaren 80 dan dat de portretten doen vermoeden.

De versie die ik heb is deze virgin prunes

Is een Engelse remaster. Na nog een keer goed beluisteren toch maar een half puntje erbij. Is toch unieke muziek. En deze hoes vind ik ook veel mooier dan de oorspronkelijke. Hoes laat al iets zien van wat je te wachten staat.

Ik kan me nog herinneren dat bij verschijnen van dit album, hij behoorlijk tegenviel bij ons ouwe Prunes fans. En ja dat was ik, begin jaren 80, ben zelf eens naar Londen geweest om ze live te zien. En dat was geweldig.
Het duurde ook lang eer deze opvolger van If I Die, I Die, het licht zag en duidelijk was dat de koek ook wel op was. Gelukkig had Gavin Friday hetzelfde gevoel en verliet snel na verschijnen van dit album de band. Om zich in 1989 te revancheren met het magnifieke Each Man Kills The Thing He Loves.

De lp weer eens gedraaid mede dankzij het laatste Gavin Friday album waar ik geen genoeg van kan krijgen. En ik merkte dat ik dit album toch wel wat hoger aansla dan ik aanvankelijk dacht. Doet me soms denken aan het theatrale en donkere van Marc and the Mambas.

aERodynamIC, zeker mee eens, ook het duistere van Marc Almond & Foetus hoor je hier in terug.