Gavin Friday & The Man Seezer - Each Man Kills the Thing He Loves (1989)

Mooie, gevarieerde, rijk georkestreerde plaat die de sfeer van een donker nachtcafé weergeeft, waarin Friday’s gekwelde expressieve stem op z’n best klinkt.

en waarop hij op een heel aardige manier jacques brel covert...

Menig artiest die zich vergaloppeert aan een Brel cover, maar dit (Next - Au Suivant) is inderdaad mooi gedaan.

Dit album is briljant. 'Another blow on the bruise', en 'You take away the sun' zijn mijn drie favoriete nummers.
Friday coverde o.a ook heel mooi '(Port) of Amsterdam' van Brel in 1989.
En als derde nummer 'Dazzle and Delight' en Love is just a Word' is ook prachtig.

Nu word ik erg nieuwsgierig naar dit album door onderstaande (of bovenstaande ) commentaren. Vooral rijk georkestreerd spreekt me aan. Ik ga hem zoeken!

Bij de eerste luisterbeurt een typisch geval van mwoh... Maar na een paar keer begint ie beter te worden en dan opeens blijkt dat ie inderdaad briljant is! 4,5* en misschien nog wel 5

Deze plaat heb ik op een bizondere wijze verkregen.

Voor een medisch expirement heb ik mezelf voor zes weken laten opsluiten, vergezeld van een stapel boeken en wat casettes. Maar na een week of 3 kreeg ik toch behoefte aan wat nieuws ... Het instituut kon ik niet af, en binnen de hekken was geen platenzaak ... dus een vriend 50 guldens toegestuurd met de vraag of ie twee nieuwe en goeie platen wilde kopen en op tape zetten.

Dat tapeje had ik snel in huis, een ouderwetse C90, met aan de ene zijde de Trinity sessions van de Cowboy Junkies en aan de andere zijde Gavin Friday's 'Each man kills the thing he loves' Wel bekend met de Virgin Prunes, was deze solo toch wel iets andere kost, om van de in mijn oren toch tamelijk softe Cowboy Junkies maar niet te spreken.

Bij de Cowboy Junkies duurde het wat langer, maar de verrassende solo van Gavin Friday had ik snel in mijn hart gesloten. Veel minder rock dan zijn werk met de band, het drama was er niet minder om. Goedbeschouwd was dit een conventionelere aanpak dan we van hem gewend waren maar de kwaliteit was onmiskenbaar. Misschien dat het keurslijf van een experimentele band de rasmuzikannt / zanger in gavin Friday wel al jaren beperkt had, wie zal het zeggen. Grootste probleem bleek de lengte van het tapeje, pas na de volledige 6 weken kon ik ontdekken dat het vinyl een vol uur muziek bevatte en dat ik dus nog 12 minuten bonustracks te beleven had.

Dat ik een voorliefde heb voor muziek met donkere en of kitscherige randjes mag wel bekend zijn getuige mijn voorliefde voor artiesten als Marc Almond of Nick Cave.
Onvermijdelijk natuurlijk dat ik ooit ook in aanraking kwam met dit album.

Zo doet Each Man Kills the Thing He Loves al gelijk denken aan die ene held van mij (Marc Almond). Lekkere pop met barokke en zwierige kantjes. Donker? Nee dat niet. Lekker? Dat zeker. Het avontuur mag rustig verder gaan: we zijn binnen.
Binnen in een donker en duister nachtcafé met allerlei vage figuren die tegelijkertijd afstoten en aantrekken. Het Bowie-achtige Tell Tale Heart vormt daarbij een perfecte soundtrack. De band Pulp moet hier zeker ook naar geluisterd hebben want hun sound is hier zeker in terug te vinden.
Apologia doet denken aan de broeierige jaren '30 sfeer in cabaret-stijl. Dansen op de vulkaan was het, want het feest zou al snel over zijn. Liefhebbers van dit nummer verwijs ik graag door naar Marc Almond's Mother Fist and Her Five Daughters. Ontroerend nummer.
Dazzle and Delight is ook donker. Friday zingt vol smart maar gaat nergens over het randje. Dit nummer heeft zelfs wat rauws. Een zanger als Peter Hammill kan dit ook zo goed. Je voelt de spanning je aderen binnenslippen.
Next lijkt gespeeld te worden in een zeemans-café waar de hoeren grote lol beleven met de dronken matrozen. De sfeer is groezelig en de helderheid van zijn bezoekers ver te zoeken. Resultaat voor ons luisteraars is een bijzondere cover van Jacques Brel Au Suivant (Next).
Op You Take Away the Sun keert de rust wat terug. Pure melancholie gepropt in ruim vier minuten. Schitterend nummer dat voor mij een hoogtepunt vormt van dit album.
Hierin is het heerlijk pathetisch zwelgen.
Death Is Not The End is uiteraard een zeer bekend nummer die we in meerdere uitvoeringen kennen (tot eentje van Freek de Jonge aan toe). Gavin doet het niet overdienstelijk. Het is een Cave-achtige vertolking geworden (die het zelf later ook nog eens gedaan heeft).
He Got What He Wanted is ook een nummer in wat rustiger vaarwater. Ook hier moet ik gelijk weer aan Pulp denken (kan iemand me vertellen of Jarvis Cocker een fan is?).
Man of Misfortune rockt wat meer. Echt ruig is het niet te noemen want daarvoor is de muziek van Friday net iets te soft. Wel een boeiend nummer met uitstekende (achtergrond-) vocalen.
Rags to Riches kent weer dat cabaretesque. Expressief en romantiek van de donkerste soort. Welkom in de wereld van Gavin Friday dames en heren.
The Next Thing to Murder start wonderschoon als ballad. Dit blijft niet tot het einde toe het geval. Hierdoor kent het nummer een bijzondere spanningsboog en gaat het nooit vervelen.
Love Is Just A Word blijft wel hangen in dat rustige tempo. Het lijkt romantische maar het klinkt op de een of andere manier tock gitzwart. Wederom zo'n Peter Hammill-achtige song.
Another Blow On The Bruise vormt de schitterende, theatrale afsluiter van een album dat we eigenlijk dezelfde omschrijving kunnen meegeven.
Ik zal wel altijd een zwak voor dit soort muziek blijven houden. Je moet er van houden, dat wel.

Ik vind het knap dat er leden zijn die platen als deze tot in detail weten te bespreken, en dat het dan ook nog leesbaar blijft. Dit Brok-In-Keel werk van Gavin Friday raakt mij diep. De teloorgang van relaties en zelfrespect wordt hier uitmuntend bezongen en is sindsdien door hem niet meer geevenaard.
Topnummer, in al zijn eenvoud, is You Take Away The Sun. Ook gebruikt door Freek de Jonge in 'De Volgende'.

In mijn Top 10 binnengeslopen vandaag, draaide de Cd gisteren en de emoties kraakten als destijds. Free Guggie!

Mijn god! Deze had ik nog gewoon in de kast staan. Ik moest eraan denken toen ik Songdog hoorde. Heerlijk !!

Songdog? Die hoor ik er zeker niet in terug, maar dat dit album geweldig is staat buiten kijf. Zelfs een nummer als Death Is Not the End dat al vele malen door menig artiest is uitgevoerd blijft overeind staan. Geweldig!

Vandaag is het mij eindelijk gelukt om ergens een album te vinden van Gavin Friday (wat zijn die dingen schaars), en gelijk een goede keuze; vooral Apologia is erg mooi.

Dat is heel fijn inderdaad. Ik heb het vandaag weer eens vanaf cd gedraaid (ben meestal wat lui en dan draai ik het vanuit mijn ipod) en wow wat blijft dit toch een meesterwerkje zeg! Daarom zojuist een tweede keer opgezet.
Ik hoef er niets meer over te zeggen omdat ik dat al gedaan heb, maar even onder de aandacht brengen kan natuurlijk nooit kwaad.
Huppa, even bovenaan de update-lijst

Je vergeet nog de Edgar Allan Poe-verwijzing, zoek het maar bij nummer 2.